เรย์รับจดหมายจากอัลมาด้วยมือที่สั่นเทา แผ่นกระดาษเก่าแก่ที่ถือกำเนิดขึ้นจากหมึกที่จางเลือน แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้งของมารดาที่เขาไม่เคยได้รู้จัก ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ลายมือคุ้นตาที่ปรากฏอยู่ในภาพลวงตาที่อัลมาเคยแสดงให้เขาเห็นก่อนหน้านี้ "แม่... เป็นไปได้อย่างไร" เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง อัลมาวางมือบนไหล่ของเรย์อย่างอ่อนโยน "ข้าเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับ แต่จดหมายฉบับนี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญ เรย์ โปรดอ่านมันอย่างตั้งใจ" เรย์สูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กำลังเต้นระส่ำ เขาคลี่แผ่นกระดาษออกอย่างระมัดระวัง บรรจงอ่านถ้อยคำที่มารดาของเขาได้ทิ้งไว้ให้ ราวกับจะได้รับคำตอบของปริศนาที่กัดกินจิตใจมาตลอดชีวิต "ลูกรัก เรย์" ข้อความเริ่มต้นขึ้นด้วยลายมือที่งดงามแต่แฝงไว้ด้วยความเศร้า "หากเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ นั่นหมายความว่าแม่ได้จากโลกนี้ไปแล้ว หรือไม่ก็ไม่สามารถอยู่เคียงข้างเจ้าได้อีกต่อไป แม่ขอโทษที่ต้องจากไปโดยที่เจ้ายังเด็กนัก และไม่สามารถอธิบายเหตุผลที่แท้จริงได้" เรย์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "แม่..." "แม่รู้ว่าเจ้าคงสงสัย ว่าทำไมแม่ถึงต้องทำเช่นนั้น" อัลมาอ่านต่อ "มันเป็นเรื่องของพลัง... พลังที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ พลังของ 'แก่นแท้แห่งจอมเวทย์' ที่สืบทอดมาในสายเลือดของเรา" เรย์ยิ่งขมวดคิ้ว "สายเลือดของผม... เกี่ยวข้องกับแก่นแท้นี่ได้อย่างไร" "ในจดหมายฉบับนี้ เอลิสได้อธิบายถึงความเชื่อมโยงระหว่างสายเลือดของเธอและ 'แก่นแท้แห่งจอมเวทย์'" อัลมาอธิบาย "เธอเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์คนสุดท้ายของพลังนี้ และตระหนักดีว่ามันอันตรายเพียงใดหากตกไปอยู่ในมือของคนผิด" "ความอันตราย... หมายถึงอะไรครับ" เรย์ถาม "เอลิสเขียนว่า 'แก่นแท้แห่งจอมเวทย์' ไม่ใช่แค่พลังอำนาจ แต่เป็นสมดุลของโลก หากถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด มันสามารถทำลายล้างทุกสิ่งได้" อัลมาเล่าต่อ "และยังมีกลุ่มคนที่ต้องการครอบครองพลังนี้ เพื่อจุดประสงค์อันชั่วร้าย พวกเขาเรียกตัวเองว่า 'เงาแห่งความว่างเปล่า' และพวกเขากำลังตามล่าผู้สืบทอดสายเลือดนี้" เรย์รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง "เงาแห่งความว่างเปล่า... นั่นมัน... ปีศาจที่ท่านอัลมาพูดถึงในตอนนั้นหรือครับ" "ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น" อัลมาพยักหน้า "เอลิสได้กล่าวถึงพวกเขาในจดหมายของเธอด้วย เธอเขียนว่า 'ข้าไม่อาจยอมให้ลูกชายของแม่ต้องตกอยู่ในอันตราย หรือถูกใช้เป็นเครื่องมือของเหล่ามารร้าย ข้าจึงต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เพื่อปกป้องอนาคตของเขา' " "ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด... หมายความว่าอย่างไรครับ" เรย์ถามอย่างร้อนรน "เธอเขียนต่อไปว่า 'ข้าได้มอบส่วนหนึ่งของพลังของแม่... ซึ่งเป็นพลังที่เชื่อมโยงกับแก่นแท้... ให้แก่ผู้ที่ไว้ใจที่สุด... เขาคือผู้ที่จะคอยปกป้องเจ้า... และนำทางเจ้าไปสู่ชะตากรรมที่แท้จริง'" อัลมาอ่าน "และผู้ที่ไว้ใจที่สุดคนนั้น... ก็คือข้าเอง เรย์" เรย์เบิกตากว้าง "ท่าน! หมายความว่า... ท่านคือคนที่แม่ของผมมอบหมายให้ดูแลผม?" "ใช่แล้ว" อัลมาตอบ "เมื่อหลายปีก่อน เอลิสได้มาหาข้า นางขอให้ข้าดูแลเจ้า และฝึกฝนเจ้าให้พร้อมรับมือกับชะตากรรมที่กำลังจะมาถึง นางเชื่อว่าเจ้าคือความหวังสุดท้ายในการปกป้อง 'แก่นแท้แห่งจอมเวทย์' " "แต่... ทำไมแม่ของผมถึงไม่บอกผมตรงๆ เล่าครับ" เรย์รู้สึกสับสน "ในจดหมาย เอลิสได้อธิบายไว้" อัลมาเงยหน้าขึ้นมองเรย์ "เธอเขียนว่า 'การเปิดเผยความจริงทั้งหมดในตอนนี้ อาจเป็นอันตรายต่อตัวเจ้าเอง และต่อผู้ที่จะคอยช่วยเหลือเจ้า การให้เจ้าเติบโตมาโดยไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้ คือการปกป้องที่ดีที่สุด ณ เวลานั้น' " "เธอเชื่อว่าเมื่อเจ้าแข็งแกร่งพอ และพร้อมที่จะรับรู้ความจริง เจ้าจะสามารถเข้าใจการตัดสินใจของเธอได้" อัลมากล่าวเสริม "และตอนนี้... เจ้าก็มาถึงจุดนั้นแล้ว" เรย์ปล่อยลมหายใจยาว เขารู้สึกถึงความซับซ้อนของเรื่องราวที่ถาโถมเข้ามา การตัดสินใจของมารดาที่มองการณ์ไกล การเสียสละของนางเพื่อปกป้องเขา "ผม... ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลยครับ" "ไม่ต้องพูดอะไรในตอนนี้" อัลมาปลอบโยน "แค่รับรู้ไว้ก็พอ ว่าเจ้าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง และภารกิจของเจ้ามีความสำคัญมากกว่าที่เจ้าเคยคิด" "แล้ว... ส่วนหนึ่งของพลังที่แม่ของผมมอบให้ท่าน... คืออะไรครับ" เรย์ถาม "มันคือ 'พลังแห่งการรับรู้' " อัลมาตอบ "เป็นพลังที่ทำให้ข้ามองเห็นถึงภัยอันตรายที่กำลังจะมาถึง และสามารถสัมผัสได้ถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ มันเป็นพลังที่ช่วยให้ข้าสามารถนำทางเจ้ามาจนถึงทุกวันนี้" "แล้ว 'แก่นแท้แห่งจอมเวทย์' ที่แม่ของผมพูดถึง... มันคืออะไรกันแน่ครับ" เรย์ถามอย่างกระตือรือร้น "ในจดหมายของเอลิส ได้กล่าวถึง 'แก่นแท้แห่งจอมเวทย์' ว่าเป็นหัวใจสำคัญของพลังเวทมนตร์ทั้งหมดในโลกนี้" อัลมาอธิบาย "มันเป็นแหล่งกำเนิดของพลังธาตุทั้งสี่ และเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงทุกสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน หาก 'แก่นแท้' นี้ถูกทำลาย หรือตกไปอยู่ในมือของผู้ไม่ประสงค์ดี โลกทั้งใบอาจเข้าสู่ยุคมืด" "และมีคนกำลังพยายามทำลายมันอยู่ใช่ไหมครับ" เรย์ถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ใช่" อัลมาพยักหน้า "กลุ่ม 'เงาแห่งความว่างเปล่า' ต้องการครอบครอง 'แก่นแท้' เพื่อใช้มันในการปลดปล่อยพลังแห่งความมืด และปกครองโลก" "แต่... ชิ้นส่วนของแก่นแท้ที่ผมกำลังตามหา... มันคืออะไรครับ" เรย์ถาม "เอลิสได้เขียนไว้ว่า 'แก่นแท้แห่งจอมเวทย์' ได้ถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วน และกระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลก เพื่อป้องกันไม่ให้ใครสามารถรวบรวมพลังทั้งหมดได้" อัลมาอ่าน "และหน้าที่ของเจ้า คือการตามหาชิ้นส่วนเหล่านั้น ก่อนที่ 'เงาแห่งความว่างเปล่า' จะทำสำเร็จ" เรย์กำหมัดแน่น "ผมจะทำครับ! ผมจะตามหาชิ้นส่วนทั้งหมด และจะปกป้องแก่นแท้แห่งจอมเวทย์ให้ได้" "ดีมาก" อัลมายิ้ม "และข้าก็มีข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชิ้นส่วนต่อไปที่เจ้าต้องตามหา" อัลมายื่นม้วนกระดาษโบราณอีกแผ่นหนึ่งให้กับเรย์ "ในจดหมายของเอลิส ได้บอกใบ้ถึงสถานที่ที่ชิ้นส่วนต่อไปถูกซ่อนไว้ มันคือ 'หอคอยแห่งดวงดาว' ในดินแดนทางตะวันตก" "หอคอยแห่งดวงดาว?" เรย์ทวนคำ "มันเป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นโดยอารยธรรมโบราณที่ศึกษาดวงดาวและพลังงานจักรวาล" อัลมาอธิบาย "แต่ข้อมูลเกี่ยวกับที่ตั้งที่แน่นอนนั้นค่อนข้างคลุมเครือ เอลิสได้เขียนไว้เพียงว่า 'ที่ซึ่งดวงดาวส่องแสงสว่างที่สุด ที่นั่นคือทางเข้าสู่ความลับ'" "ผมต้องไปที่นั่น" เรย์กล่าวอย่างมุ่งมั่น "เส้นทางไปยังดินแดนตะวันตกนั้นไม่ได้ง่ายดายนัก" อัลมาเตือน "เต็มไปด้วยอุปสรรคและอันตรายที่คาดไม่ถึง แต่ข้าเชื่อว่าด้วยพลังที่เจ้ามี และความมุ่งมั่นของเจ้า เจ้าจะผ่านมันไปได้" เรย์มองไปยังทิศตะวันตก เขาเห็นภาพของหอคอยสูงเสียดฟ้าที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงดาวนับล้านส่องประกายราวกับจะนำทางเขาไป "ผมพร้อมแล้วครับท่านอัลมา" "ดี" อัลมากล่าว "แต่ก่อนที่เจ้าจะออกเดินทาง ข้ามีบางสิ่งที่จะมอบให้เจ้า" อัลมาเดินเข้าไปในห้องเล็กๆ ด้านใน แล้วกลับออกมาพร้อมกับกล่องไม้แกะสลักอย่างสวยงาม "นี่คือ 'เครื่องรางแห่งการนำทาง' " นางเปิดกล่องออก เผยให้เห็นจี้รูปดาวห้าแฉกที่ทำจากโลหะสีเงินบริสุทธิ์ "มันจะช่วยนำทางเจ้าไปในทิศทางที่ถูกต้อง และคอยเตือนเจ้าถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้น" เรย์รับเครื่องรางมาสวมไว้ที่คอ มันให้ความรู้สึกเย็นสบาย และมีพลังงานอันอ่อนโยนแผ่ซ่านออกมา "ขอบคุณมากครับท่านอัลมา" "ไปได้แล้ว เรย์" อัลมากล่าวด้วยรอยยิ้ม "ชะตากรรมของโลกอยู่ในมือของเจ้าแล้ว" เรย์โค้งคำนับอัลมา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากสถานที่แห่งนั้นไป หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง เขามีเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้น และรู้ว่ากำลังต่อสู้เพื่ออะไร การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น