เมื่อเรย์ก้าวออกจากหอคอยแห่งดวงดาว เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศรอบตัว อากาศที่เคยแห้งแล้งกลับเย็นยะเยือกอย่างฉับพลัน และท้องฟ้าที่เคยมีแสงดาวระยิบระยับ กลับถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึนที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว "แย่แล้ว" เซฟิรัสตะโกนมาจากด้านหลัง "พวกมันมาถึงแล้ว!" เรย์หันกลับไปมอง เห็นร่างตะคุ่มสีดำสนิทหลายร่างกำลังลอยเข้ามาจากขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว พวกมันเคลื่อนที่อย่างไร้เสียง แต่แผ่รัศมีแห่งความหนาวเย็นและความมืดมิดออกมาอย่างชัดเจน "พวกมันคือ 'เงาแห่งความว่างเปล่า' สินะครับ!" เรย์อุทาน "ใช่แล้ว" เซฟิรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "พวกมันถูกดึงดูดมาด้วยพลังของ 'แสงแห่งดวงดาว' และพวกมันต้องการช่วงชิงมันไปจากเจ้า" "ผมจะสู้กับพวกมัน!" เรย์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "อย่าเพิ่ง! เจ้าต้องรีบไป!" เซฟิรัสรีบห้าม "พลังของเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับพวกมันโดยตรง การเผชิญหน้าในตอนนี้มีแต่จะทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตราย" "แต่ผมจะทิ้งชิ้นส่วนของแก่นแท้ไว้ให้พวกมันไม่ได้นะครับ!" เรย์แย้ง "ข้าจะจัดการเอง" เซฟิรัสกล่าว "ข้าจะถ่วงเวลาให้เจ้ามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เจ้าต้องรีบหนีไป" "แต่..." เรย์ลังเล "ไปเถอะ เรย์!" เซฟิรัสผลักเรย์เบาๆ "จำคำสัญญาของเจ้าที่มีต่อเอลิส และต่อโลกนี้ให้ดี" เรย์มองไปยังใบหน้าอันมุ่งมั่นของเซฟิรัส เขารู้ว่านี่คือโอกาสเดียวของเขาที่จะรอดไปได้พร้อมกับชิ้นส่วนของแก่นแท้ เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ต้องทิ้งชายชราคนนี้ไว้เผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง "ผมจะกลับมาครับ!" เรย์ตะโกน ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปเต็มกำลัง ร่างตะคุ่มสีดำเริ่มโอบล้อมหอคอยแห่งดวงดาว เรย์ได้ยินเสียงคำรามแหบพร่าดังมาจากด้านหลัง และเห็นแสงสว่างสีฟ้าอมม่วงสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงการต่อสู้ที่ดังสนั่น เรย์วิ่งไปตามเส้นทางที่เขาจากมา เขาใช้เวทมนตร์แห่งธาตุทั้งสี่เพื่อเร่งความเร็วและสร้างสิ่งกีดขวางให้กับเหล่าเงาที่อาจตามมา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานของ 'แสงแห่งดวงดาว' ที่อยู่ภายในตัวเขา มันให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอบประโลม ท่ามกลางความหวาดกลัวและความสับสน "ข้าต้องหาทางกลับไปหาท่านอัลมา" เรย์คิด "ท่านเท่านั้นที่จะรู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป" เขาวิ่งไปตลอดทั้งคืน จนกระทั่งแสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องผ่านก้อนเมฆดำทะมึนที่ค่อยๆ สลายไป เขาเหนื่อยล้าจนแทบยืนไม่ไหว แต่ก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป ขณะที่เรย์กำลังจะพักผ่อน เขาพลันสัมผัสได้ถึงพลังงานที่คุ้นเคย พลังงานที่แผ่ซ่านออกมาจากเครื่องรางแห่งการนำทางของเขา "อะไรน่ะ..." เรย์มองไปรอบๆ เขาเห็นแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องประกายออกมาจากป่าทึบแห่งหนึ่ง ด้วยความสงสัย เรย์เดินเข้าไปในป่า และพบกับฉากที่ทำให้เขาตกตะลึง "ท่านอัลมา!" เรย์อุทาน อัลมายืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างที่ดูเหมือนจะมาจากพลังงานของป่าเอง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล "เจ้าปลอดภัยดี เรย์" อัลมากล่าวด้วยน้ำเสียงโล่งอก "ข้ารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา จึงรีบมาหาเจ้า" "ท่านครับ!" เรย์วิ่งเข้าไปหาอัลมา "ผม... ผมแย่แล้ว ท่านเซฟิรัส..." "ข้ารู้" อัลมากล่าว "ข้ารู้สึกได้ถึงพลังที่ถูกปลดปล่อยออกมา... และการสูญเสีย" เรย์รู้สึกเสียใจที่ไม่อาจช่วยเหลือเซฟิรัสได้ แต่เขาก็รู้ว่าการตัดสินใจของตนเองนั้นถูกต้อง "ผมได้ชิ้นส่วนของแก่นแท้มาแล้วครับ" เรย์พูดพลางชู 'แสงแห่งดวงดาว' ขึ้นมา อัลมายิ้มอย่างอ่อนโยน "ดีมาก เรย์ เจ้าทำได้ดีเยี่ยม" "แต่พวกเงา... พวกมันแข็งแกร่งมากครับ" เรย์กล่าว "ผมคิดว่าผมยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับพวกมัน" "นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องฝึกฝนต่อไป" อัลมากล่าว "พลังของ 'เงาแห่งความว่างเปล่า' นั้นมีมาก แต่พลังของ 'แก่นแท้แห่งจอมเวทย์' นั้นยิ่งใหญ่กว่า" "ท่านเซฟิรัสบอกผมว่าผมต้องรีบหนีไป" เรย์เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "เขาทำถูกต้องแล้ว" อัลมาพยักหน้า "การเอาชีวิตรอดเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้" "แล้วผมควรจะทำอย่างไรต่อไปครับ" เรย์ถาม "เจ้าได้รวบรวมชิ้นส่วนของ 'แก่นแท้' มาได้สองชิ้นแล้ว" อัลมากล่าว "แต่เส้นทางยังอีกยาวไกล ชิ้นส่วนต่อไปอาจอยู่ที่ไหนสักแห่งในโลกนี้" "ผมจะไปที่ไหนก็ได้ครับ" เรย์กล่าวอย่างมุ่งมั่น "ผมพร้อมที่จะเรียนรู้และแข็งแกร่งขึ้น" "ดี" อัลมากล่าว "ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งเจ้าจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวเจ้า และเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งต่อไป" "สถานที่แห่งนั้นคือที่ไหนครับ" เรย์ถาม "มันคือ 'วิหารแห่งเสียงสะท้อน' " อัลมาตอบ "เป็นสถานที่ที่ถูกลืมเลือนไปนานแล้ว แต่เต็มไปด้วยความรู้โบราณ และพลังที่จะช่วยให้เจ้าปลดปล่อยศักยภาพที่แท้จริงของเจ้าออกมา" "วิหารแห่งเสียงสะท้อน..." เรย์ทวนคำ "ผมจะไปที่นั่นกับท่านครับ" "แต่ก่อนที่เราจะไป" อัลมาหยุดพลางมองเรย์อย่างครุ่นคิด "ข้ามีเรื่องที่จะต้องเตือนเจ้า... เรื่องที่อาจทำให้เจ้าประหลาดใจ" "เรื่องอะไรครับ" เรย์ถาม "ในขณะที่เจ้าเดินทางไปหอคอยแห่งดวงดาว ข้าได้ทำการค้นคว้าเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 'เงาแห่งความว่างเปล่า' และข้าได้พบข้อมูลบางอย่างที่น่าตกใจ..." อัลมากล่าว "ดูเหมือนว่าผู้นำของพวกมัน... อาจมีความเกี่ยวข้องกับอดีตของเจ้า... อย่างที่เจ้าคาดไม่ถึง" เรย์เบิกตากว้าง "เกี่ยวข้องกับอดีตของผม? หมายความว่าอย่างไรครับ!" "ข้ากำลังสงสัยว่า... หัวหน้าของ 'เงาแห่งความว่างเปล่า' อาจจะเป็น..." อัลมาลังเลที่จะเอ่ยชื่อ "อาจจะเป็น... พ่อของเจ้า" "อะไรนะครับ!" เรย์ตะโกนด้วยความตกใจ เขาไม่อาจเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "เป็นไปไม่ได้! พ่อของผม... ท่านตายไปแล้ว!" "นั่นคือสิ่งที่ทุกคนเชื่อ..." อัลมากล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "แต่ข้อมูลที่ข้าพบ... ชี้ไปในทิศทางอื่น..."