เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายของเซเรน่าก้องกังวานไปทั่วบริเวณ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นและความมุ่งมั่นที่จะแก้แค้น อเล็กซ์และเอลิซ่ารีบหันไปมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แต่กลับไม่พบสิ่งใดนอกเสียจากความว่างเปล่า 'เธอไปไหน...?' เอลิซ่าถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 'ข้าไม่รู้...' อเล็กซ์ตอบ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขารู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นในตัว แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงภัยคุกคามที่มองไม่เห็น 'แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังของเธอ... เธอไม่ได้ไปไหนไกล...' อเล็กซ์กล่าว ขณะที่สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เขาเห็นเงาจางๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่บริเวณขอบเขตของป่า 'เธออาจจะกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่...' เอลิซ่าพึมพำ 'หลังจากที่เธอใช้พลังทั้งหมดเพื่อปลดปล่อยราชาแห่งความมืดออกมาก่อนที่ร่างของเธอจะสลายไป... เธออาจจะเหลือพลังบางส่วนที่ซ่อนเร้นอยู่' อเล็กซ์พยักหน้าเห็นด้วย เขาได้เรียนรู้แล้วว่าเซเรน่าเป็นศัตรูที่ร้ายกาจและคาดเดาได้ยาก การที่จะเอาชนะเธอได้อย่างแท้จริง เขาต้องเข้าใจแรงจูงใจและแผนการของเธอให้มากกว่านี้ 'เราต้องหาทางกลับบ้าน... และต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับเซเรน่าให้มากกว่านี้' อเล็กซ์กล่าว ขณะที่พวกเขากำลังวางแผน จู่ๆ อเล็กซ์ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แปรบปลาบที่แขนข้างซ้ายของเขา เขาเงยหน้ามอง และเห็นรอยฟกช้ำสีดำที่เริ่มปรากฏขึ้นบนผิวหนัง รอยนั้นไม่ใช่รอยจากการต่อสู้ แต่เป็นรอยที่ค่อยๆ ลามไปทั่ว 'นี่มัน... อะไรกัน...?' อเล็กซ์อุทานด้วยความตกใจ เอลิซ่ารีบเข้ามาดู 'อเล็กซ์! นี่มัน... รอยคำสาป!' 'คำสาป? ของใคร?' อเล็กซ์ถามด้วยความสับสน 'คงเป็นของเซเรน่า... ตอนที่เธอปลดปล่อยพลังสุดท้าย... เธออาจจะใช้คำสาปกับเจ้าก็ได้...' เอลิซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล อเล็กซ์พยายามใช้พลังของตนเองเพื่อสลายรอยคำสาป แต่มันกลับไม่เป็นผล รอยสีดำนั้นยิ่งลามกว้างขึ้น ราวกับมันกำลังดูดซับพลังชีวิตของเขาไป 'ไม่... มันไม่หายไป...!' อเล็กซ์กล่าวด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง 'อย่าเพิ่งหมดหวัง อเล็กซ์' เอลิซ่าปลอบ 'อาจจะมีวิธี... แต่เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติม' ทันใดนั้นเอง อเล็กซ์ก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยคำสาป มันคือสัญลักษณ์บางอย่างที่สลักอยู่บนผิวหนังของเขา สัญลักษณ์นั้นดูคุ้นตา... เหมือนกับสัญลักษณ์ที่เขาเคยเห็นในตำราโบราณเกี่ยวกับ 'จอมเวทย์ผู้ไร้พ่าย'! 'นี่มัน...!' อเล็กซ์อุทาน 'สัญลักษณ์นี้... ข้าเคยเห็นมันมาก่อน... มันคือ...' ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ สัญลักษณ์นั้นก็เปล่งแสงสีแดงฉานออกมา และร่างของอเล็กซ์ก็ถูกดูดเข้าไปในความว่างเปล่าอีกครั้ง! เขาได้ยินเสียงเอลิซ่ากรีดร้องชื่อเขาดังแว่วๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง เมื่ออเล็กซ์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบ... และเบื้องหน้าของเขาคือ... มหานครโบราณที่ปกคลุมไปด้วยหมอกลึกลับ! และที่สำคัญกว่านั้น... เขาได้ยินเสียงเรียกชื่อของเขา... เป็นเสียงที่ดังมาจากหอคอยสูงตระหง่านใจกลางเมือง... เสียงนั้น... คุ้นเคยอย่างประหลาด... ราวกับเป็นเสียงของ... ตัวเขาเองในอีกมิติหนึ่ง!?