เรย์ยืนนิ่งอยู่ริมชายป่า ดวงตาจับจ้องไปยังทิศทางที่เข็มทิศโบราณชี้ เข็มทองเหลืองสลักลวดลายโบราณยังคงชี้ตรงไปยังป่าทึบที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แสงแดดยามบ่ายเริ่มอ่อนแรงลง ทาบทาเงาทอดยาวจากต้นไม้ใหญ่ สร้างบรรยากาศที่ทั้งน่าพิศวงและน่าหวั่นเกรงในเวลาเดียวกัน ในมือของเขาคือตะกร้าสมุนไพรที่เก็บได้เกือบครบ และเป้สะพายหลังที่บรรจุสิ่งของจำเป็นสำหรับการเดินทางอันไม่แน่นอนนี้ "ต้องไปแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ การตัดสินใจที่จะออกเดินทางตามลำพังเช่นนี้ ทั้งที่ยังเด็กและไร้ประสบการณ์ เป็นเรื่องที่น่ากลัวอย่างยิ่ง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างภายในตัวก็ผลักดันให้เขาก้าวต่อไป ความรู้สึกที่ว่านี่คือโชคชะตาที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เขาหันกลับไปมองบ้านหลังเล็กๆ ที่คุ้นเคยเป็นครั้งสุดท้าย ภาพพ่อแม่กำลังขะมักเขม้นทำงานของพวกเขาปรากฏขึ้นในความคิด เขาแอบหวังว่าพวกเขาจะไม่สังเกตเห็นการจากไปของเขาจนกว่าจะถึงเวลาอันควร เพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเป็นห่วง "ขอโทษนะครับแม่ พ่อ" เขาเอ่ยในใจก่อนจะหันหลังให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยรู้จัก และก้าวเท้าเข้าสู่ป่าทึบตามทิศทางของเข็มทิศ ทันทีที่ก้าวผ่านแนวต้นไม้ใหญ่ อากาศรอบตัวก็เย็นลงอย่างเห็นได้ชัด แสงแดดที่เคยส่องถึงถูกบดบังด้วยใบไม้หนาทึบจนเหลือเพียงแสงรำไรที่ลอดลงมาเป็นหย่อมๆ เสียงของธรรมชาติรอบกายดังขึ้นอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เสียงนกร้องแปลกหู เสียงใบไม้เสียดสีกัน และเสียงบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ในพุ่มไม้ เรย์เดินไปตามเข็มทิศอย่างระมัดระวัง ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นดินที่ปกคลุมด้วยใบไม้แห้งและเศษกิ่งไม้ เขาพยายามไม่ส่งเสียงดัง เขาหยิบหนังสือของซาร์กาธอสออกมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว หน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยอักขระโบราณและภาพวาดแปลกตา ทำให้เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่แผ่ออกมา "เครื่องนำทาง..." เขาอ่านข้อความในหนังสือ "เมื่อผู้สืบทอดครอบครองเครื่องนำทางอันศักดิ์สิทธิ์ มันจะนำทางไปยังสถานที่ที่ซ่อนเร้นซึ่งอำนาจทั้งเจ็ดถูกผนึกไว้" เรย์ก้มมองเข็มทิศในมือ มันยังคงชี้ไปยังทิศทางเดิม ราวกับมีชีวิต มันไม่ได้เพียงแค่ชี้ทาง แต่เหมือนกำลังกระตุ้นให้เขาเดินหน้าต่อไป "แล้วอำนาจทั้งเจ็ดชิ้นนั้นอยู่ที่ไหนกัน" เขาครุ่นคิด "และทำไมมันถึงถูกผนึกไว้" คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่เขาก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งหาคำตอบ เขาต้องเดินหน้าต่อไปก่อน การเดินทางผ่านป่าเป็นไปอย่างยากลำบาก ต้นไม้สูงใหญ่ขวางกั้นทางเดินเป็นระยะๆ เถาวัลย์เลื้อยพันเกี่ยวจนแทบจะคลานผ่าน กิ่งไม้ที่ยื่นออกมาก็พร้อมที่จะเกี่ยวเสื้อผ้าของเขาจนขาด เรย์ต้องใช้มีดสั้นที่พกติดตัวฟันกิ่งไม้เล็กๆ ที่ขวางทางอยู่เป็นครั้งคราว เหงื่อเริ่มไหลซึมออกมาตามไรผม เวลาผ่านไปราวกับครึ่งวัน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังคงอยู่ในป่าที่ดูเหมือนเดิม เข็มทิศยังคงชี้ไปในทิศทางเดียว ราวกับว่าเขากำลังเดินวนอยู่ในพื้นที่เดิม "นี่มันบ้าชัดๆ" เรย์บ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิด "หรือว่าเข็มทิศนี่มันจะเสียกันแน่" เขาหยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ หายใจหอบเหนื่อย เขาหยิบขนมปังแห้งและผลไม้ที่เตรียมมาออกมากินอย่างเอร็ดอร่อย ขณะที่เขากำลังนั่งพักอยู่ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยเท้าประหลาดบนพื้นดิน รอยเท้านั้นมีขนาดใหญ่กว่ารอยเท้ามนุษย์ทั่วไป และมีลักษณะคล้ายกับรอยเท้าสัตว์ แต่ดูแปลกประหลาดกว่านั้น "นั่นมันอะไรกัน" เขาขมวดคิ้ว เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปดูใกล้ๆ รอยเท้านั้นนำไปสู่พุ่มไม้รกทึบ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เรย์ค่อยๆ แง้มพุ่มไม้ออก เขาสูดหายใจเข้าอย่างแรงด้วยความตกใจ เบื้องหน้าเขาคือโพรงถ้ำเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้รากไม้โบราณ และที่ปากโพรงถ้ำนั้นเอง มีเศษเนื้อสีแดงสดกองอยู่เป็นกองเล็กๆ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะจมูก "ต้องเป็นสัตว์ดุร้ายแน่ๆ" เขาคิด หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว แต่แล้ว เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ เศษเนื้อที่กองอยู่ไม่ใช่เนื้อสัตว์ทั่วไป แต่มันดูเหมือน...ส่วนหนึ่งของสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีขนาดใหญ่กว่า และมีสีผิวที่แตกต่างออกไป "นี่มัน...ไม่ใช่สัตว์" เขาพูดเสียงสั่น ทันใดนั้น เสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังมาจากภายในโพรงถ้ำ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความหิวกระหาย เรย์รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านมายังพื้นดิน "แย่แล้ว!" เขาผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาไม่รอช้า รีบวิ่งหนีไปในทิศทางตรงกันข้ามกับโพรงถ้ำ เขาวิ่งสุดชีวิต โดยไม่สนใจว่าเข็มทิศจะชี้ไปทางไหนอีกต่อไป เสียงคำรามตามมาติดๆ ทำให้เรย์วิ่งเร็วยิ่งขึ้น เขาชนเข้ากับกิ่งไม้ กระโดดข้ามรากไม้ และถลาไปตามทางที่พอจะมองเห็นได้ "ช่วยด้วย!" เขาตะโกนสุดเสียง แต่ก็รู้ว่าไม่มีใครได้ยิน เขาไม่รู้ว่าเขาวิ่งมานานเท่าไหร่ จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งตามมา ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวนั้นไม่ได้ตามมาเพียงตัวเดียว เรย์หันกลับไปมอง เห็นเงาร่างตะคุ่มๆ ขนาดใหญ่สองสามร่างกำลังพุ่งตรงมายังเขาอย่างรวดเร็ว พวกมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ร่างกายของพวกมันดูบิดเบี้ยวผิดรูป ผิวหนังหยาบกร้าน และมีดวงตาที่เรืองแสงสีแดงก่ำ "ต้องหาที่ซ่อน!" ความคิดสุดท้ายก่อนที่เขาจะหมดแรง เขาเหลือบไปเห็นช่องว่างระหว่างโขดหินขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล เขาพุ่งตัวเข้าไปในนั้นอย่างไม่คิดชีวิต