"เราต้องทำอะไรสักอย่าง!" บาร์นาบัสตะโกน เขากวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก "แสงนำทางของเจ้ากำลังจะหายไป!" โจเซฟหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิ เขาพยายามนึกถึงคำสอนของอาจารย์ ถึงพลังแห่งความศรัทธา และการเสียสละ แต่ในความมืดมิดที่ปกคลุมรอบกาย และเสียงกระซิบที่คอยบั่นทอนจิตใจ ความคิดของเขาก็เริ่มสับสน "ข้า... ข้าพยายามแล้ว" โจเซฟตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความท้อแท้ "แต่ข้า... รู้สึกเหมือนกำลังจะแพ้" "อย่าพูดแบบนั้น!" บาร์นาบัสดึงแขนเสื้อของโจเซฟ "เจ้าเป็นความหวังของเรา! เจ้าต้องไม่ยอมแพ้!" ขณะที่ทั้งสองกำลังสิ้นหวัง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหน้าของพวกเขา เป็นเสียงที่ดูเหมือนจะมีความคุ้นเคย "ผู้ที่มุ่งมั่นในเส้นทางแห่งแสง ไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับความมืดเพียงลำพัง" ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมอง ภาพตรงหน้าปรากฏเป็นร่างของหญิงชราผู้หนึ่ง เธอสวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววแห่งความเมตตาและปัญญา "ท่านคือใคร?" โจเซฟถามอย่างสงสัย "ข้าคือผู้ดูแลหอคอยแห่งปัญญา" หญิงชราตอบ "และข้ามาเพื่อช่วยเจ้า" "แต่... แสงนำทางของข้ากำลังจะหมดไป" โจเซฟกล่าว "แสงนั้น... ไม่ใช่พลังที่แท้จริงของเจ้า" หญิงชรากล่าว "มันเป็นเพียงเครื่องมือที่ช่วยนำทางเจ้าในเบื้องต้น พลังที่แท้จริง... อยู่ในตัวเจ้าเอง" "อยู่ในตัวข้า?" โจเซฟทวนคำด้วยความไม่เข้าใจ "ใช่แล้ว" หญิงชราพยักหน้า "พลังแห่งความกล้าหาญ พลังแห่งความรัก และพลังแห่งการเสียสละ" เธอชี้ไปยังมือของโจเซฟ "เจ้าได้เผชิญหน้ากับความทรงจำอันเลวร้ายของตนเอง และก้าวผ่านมันมาได้ นั่นคือพลังแห่งความกล้าหาญ เจ้าปรารถนาจะปกป้องโลกใบนี้ นั่นคือพลังแห่งความรัก และถ้าจำเป็น เจ้าก็พร้อมที่จะเสียสละทุกสิ่งเพื่อเป้าหมายนั้น นั่นคือพลังแห่งการเสียสละ" "แต่ข้า... ยังรู้สึกอ่อนแอ" โจเซฟกล่าว "ความอ่อนแอ... คือสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้นในใจตนเอง" หญิงชรากล่าว "เมื่อใดที่เจ้าเชื่อมั่นในตนเองอย่างแท้จริง พลังเหล่านั้นก็จะเปล่งประกายออกมา" ทันใดนั้น หญิงชราก็ยื่นมือออกมา และแตะเบาๆ ที่หน้าผากของโจเซฟ "จงปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของเจ้าออกมา" โจเซฟรู้สึกถึงกระแสพลังงานอันอบอุ่นที่ไหลผ่านร่างของเขา มันไม่ใช่แสงสว่างจ้าเหมือนครั้งก่อน แต่มันเป็นความรู้สึกที่มั่นคง และแข็งแกร่งกว่า "ข้า... ข้ารู้สึกได้" โจเซฟกล่าว พลางยกมือขึ้นมอง "นี่คือ... พลังของข้า" แสงสีทองอร่ามเปล่งประกายออกจากตัวของโจเซฟ แสงนั้นสว่างไสวมากจนขับไล่ความมืดมิดทั้งหมดออกไป และทำให้เสียงกระซิบกระซาบเหล่านั้นเงียบลงไปในทันที "ยอดเยี่ยมมาก โจเซฟ!" บาร์นาบัสกล่าวอย่างดีใจ "เจ้าพิสูจน์แล้วว่า เจ้าคู่ควรแก่การก้าวต่อไป" หญิงชรากล่าว "แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีบททดสอบอีกมากมายรอเจ้าอยู่" หญิงชราผายมือไปทางด้านหน้า ปรากฏเป็นประตูบานใหม่ที่ทำจากแก้วใส ประตูนั้นเผยให้เห็นทิวทัศน์เบื้องหลังที่ดูคุ้นเคย "ทางออกของบททดสอบนี้... คือที่ที่เจ้าจากมา" หญิงชรากล่าว "จงใช้สิ่งที่ได้เรียนรู้จากหอคอยแห่งนี้ เพื่อเดินทางต่อไป" โจเซฟมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหลังประตู เขาเห็นภาพของหมู่บ้านซิลวานัส ที่เขาเคยจากมา "ข้า... ข้าต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้งหรือ?" โจเซฟถาม "บางครั้ง... เส้นทางสู่อนาคต ก็ต้องเริ่มต้นจากการมองย้อนกลับไป" หญิงชราตอบ โจเซฟพยักหน้า เขาเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นแล้ว การเดินทางของเขาไม่ได้มีเพียงแค่การก้าวไปข้างหน้า แต่ยังรวมถึงการเรียนรู้จากอดีต และการเติบโตภายใน "ขอบคุณท่านมากครับ" โจเซฟกล่าวคำขอบคุณอย่างสุดซึ้ง "จงไปเถิด โจเซฟ" หญิงชรากล่าว "และอย่าลืม... พลังที่แท้จริงนั้น อยู่ในตัวเจ้าเสมอ" โจเซฟและบาร์นาบัสหันมามองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และความหวัง "เราไปกันเถอะ" โจเซฟกล่าว ทั้งสองก้าวผ่านประตูแก้วใสออกไป ทิ้งให้หญิงชราผู้ดูแลหอคอยแห่งปัญญา ยืนมองด้วยรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ