"หมายความว่ายังไง… แอสทริด?" คาลถาม เสียงของเขายังคงมีความหวังเจือปนอยู่เล็กน้อย แม้จะผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มาหมาดๆ แอสทริดมองไปยังบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ยังคงเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ "หนังสือโบราณที่ฉันเคยอ่าน… มันไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับวิหารแห่งนี้… หรือเกี่ยวกับพลังของพวกเรา… มันเหมือนกับว่า… มีบางอย่างที่ถูกปิดบังไว้… บางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าการควบคุมเปลวเพลิงเสียอีก" นายแพทย์เอลวินพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าเห็นด้วยกับแอสทริด… การที่พลังของเจ้าสามารถเปลี่ยนสภาพพื้นที่ที่ถูกทำลายให้กลับมางดงามได้ขนาดนี้… มันเหนือกว่าที่ตำราเล่มใดๆ เคยกล่าวถึง… มันไม่ใช่แค่การดับไฟ… แต่เป็นการสร้างสรรค์ชีวิตขึ้นใหม่" "แล้ว… พลังนี้… มาจากไหนกันแน่?" ลีอาเอ่ยถาม พลางเดินเข้าไปใกล้บ่อน้ำ เธอเอื้อมมือออกไปแตะผิวน้ำเบาๆ รู้สึกได้ถึงความเย็นสบายที่แผ่ซ่านขึ้นมา "มันให้ความรู้สึก… ปลอดภัย… และสงบสุขอย่างบอกไม่ถูก" แอสทริดสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ฉันเองก็ไม่แน่ใจ… แต่ฉันรู้สึกได้ว่า… พลังนี้… มันไม่ใช่แค่พลังของฉันคนเดียว… มันเหมือนกับว่า… มันเชื่อมโยงกับผืนดินแห่งนี้… กับบรรพบุรุษของฉัน… และอาจจะ… กับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่เมื่อนานมาแล้ว" ชายชรากวาดตามองไปรอบๆ วิหารแห่งไฟที่ถูกฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ "หากเป็นเช่นนั้น… เราต้องสำรวจที่นี่ให้ละเอียด… อาจจะมีเบาะแสเพิ่มเติม… หรือสิ่งที่เรามองข้ามไป" "ใช่ค่ะ" แอสทริดตอบ "หนูรู้สึกได้ว่า… ที่ใต้พื้นดินตรงนี้… ยังมีบางอย่างซ่อนอยู่… บางอย่างที่เก่าแก่กว่าวิหารนี้เสียอีก" เธอเดินไปรอบๆ บ่อน้ำ สังเกตเห็นลวดลายบนเสาหินโบราณที่ดูเหมือนจะมีความหมายแฝงอยู่ ลวดลายเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงภาพวาด แต่ดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่เชื่อมโยงกันเป็นเรื่องราว "ดูนี่สิคะ" แอสทริดชี้ไปที่ลวดลายบนเสาต้นหนึ่ง "ลวดลายนี้… เหมือนกับภาพเงาที่ฉันเห็นก่อนที่อัสนีเพลิงจะปรากฏตัว… และตรงนี้… เหมือนกับเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้… แต่… ไม่ใช่เปลวไฟแห่งการทำลายล้าง… แต่เป็นเปลวไฟแห่งชีวิต" คาลเข้ามาดูใกล้ๆ "ข้าไม่เคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้มาก่อนเลย… แต่ดูแล้ว… มันมีความหมายบางอย่างจริงๆ" "ฉันว่า… มันคือแผนที่" แอสทริดกล่าวอย่างมั่นใจ "แผนที่ที่นำไปสู่บางสิ่งที่สำคัญ… บางที… อาจจะเป็นแหล่งพลังงานที่แท้จริง… หรืออาจจะเป็น… กุญแจในการควบคุมพลังทั้งหมดนี้" นายแพทย์เอลวินหยิบแว่นขยายออกมาจากกระเป๋า พลางก้มลงสำรวจลวดลายอย่างละเอียด "น่าทึ่งจริงๆ… ลวดลายเหล่านี้ละเอียดมาก… ราวกับว่า… มันถูกสร้างขึ้นด้วยความตั้งใจอันสูงส่ง… ไม่ใช่แค่เพื่อความสวยงาม" "เราต้องพยายามถอดรหัสสัญลักษณ์พวกนี้ให้ได้" แอสทริดกล่าว "ฉันรู้สึกว่า… ชะตากรรมของพวกเรา… และของผืนดินแห่งนี้… อาจจะขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราค้นพบที่นี่" ขณะที่แอสทริดกำลังจดจ่ออยู่กับการพิจารณาลวดลาย คาลก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติที่ขอบบ่อน้ำ "แอสทริด… ดูตรงนั้นสิ… มีบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็น… ช่องลับ" ทุกคนหันไปมองตามที่คาลบอก ที่บริเวณขอบบ่อน้ำด้านหนึ่ง มีหินก้อนหนึ่งดูเหมือนจะถูกวางผิดที่ไปจากเดิมเล็กน้อย เมื่อแอสทริดลองออกแรงดัน มันก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปด้านใน เผยให้เห็นโพรงมืดที่ซ่อนอยู่ "มันคือทางเข้า!" ลีอาอุทานด้วยความตื่นเต้น "เข้าไปอย่างระมัดระวังนะ" ชายชราเตือน "เราไม่รู้ว่าข้างในนั้นมีอะไร… อาจจะมีอันตรายรออยู่" แอสทริดพยักหน้า เธอจุดไฟจากปลายนิ้วขึ้นมาเล็กน้อย เพื่อให้แสงสว่างนำทาง ก่อนจะก้าวเข้าไปในโพรงนั้นตามด้วยคาล ลีอา และนายแพทย์เอลวิน ทางเดินแคบๆ ทอดลึกลงไปใต้ดิน บรรยากาศภายในเย็นเยียบและเงียบสงัด ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งอยู่ที่นี่มานานนับศตวรรษ "ที่นี่… มันเหมือนกับห้องใต้ดินของวิหารเลย" ลีอาพูด พลางมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง "ไม่น่าจะใช่แค่ห้องใต้ดินธรรมดา" แอสทริดตอบ "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นกว่าข้างบน… มันรู้สึก… เก่าแก่… และทรงพลัง" ทางเดินสิ้นสุดลงที่ห้องโถงขนาดไม่ใหญ่นัก ใจกลางห้องมีแท่นหินตั้งอยู่ บนแท่นหินนั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันเป็นลูกแก้วสีดำสนิท ขนาดเท่ากำปั้น เมื่อแอสทริดจุดไฟให้สว่างขึ้น เธอเห็นว่าพื้นผิวของลูกแก้วนั้นมีประกายระยิบระยับคล้ายกับดวงดาวที่อยู่ห่างไกล "นั่นมัน… อะไร?" คาลถาม "ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน" นายแพทย์เอลวินกล่าว "แต่มันให้ความรู้สึก… ถึงพลังงานที่ยิ่งใหญ่… และโบราณ" แอสทริดค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสลูกแก้ว ความรู้สึกเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธอ ทันใดนั้น ภาพนับพันก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอ ภาพของจักรวาลอันกว้างใหญ่… ของดวงดาวที่ก่อกำเนิดและดับสูญ… ของพลังงานที่มองไม่เห็นซึ่งขับเคลื่อนทุกสรรพสิ่ง… และที่สำคัญที่สุด… ภาพของ 'จิตวิญญาณแห่งไฟ' "จิตวิญญาณแห่งไฟ…" แอสทริดพึมพำ "มันคือ… ต้นกำเนิดของทุกสิ่ง… มันไม่ใช่แค่พลัง… แต่เป็น… ความสำนึกรู้… เป็นสิ่งมีชีวิต… ที่มีอยู่ก่อนกาลเวลา" "เจ้าเห็นอะไร… แอสทริด?" ลีอาถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันเห็น… ความจริงทั้งหมด" แอสทริดกล่าว ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "พลังที่ฉันมี… ไม่ใช่แค่การควบคุมไฟ… แต่คือการเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณแห่งไฟ… ฉันสามารถ… รับรู้… และสื่อสารกับมันได้" "หมายความว่า… เจ้าสามารถ… สั่งการมันได้งั้นหรือ?" คาลถาม "ไม่เชิง… ฉันคิดว่า… มันคือการร่วมมือกัน… มันคือการเข้าใจ… และการยอมรับ… ถึงธรรมชาติที่แท้จริงของไฟ… ทั้งการสร้างสรรค์… และการทำลายล้าง" แอสทริดตอบ "และลูกแก้วนี่… มันคือ… ตัวกลาง… ที่ทำให้ฉันสามารถสัมผัสกับจิตวิญญาณแห่งไฟได้อย่างชัดเจน" "แล้ว… พวกเงา… อัสนีเพลิง… มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?" นายแพทย์เอลวินถาม "พวกมันคือ… ด้านมืด… ของจิตวิญญาณแห่งไฟ… คือพลังแห่งความว่างเปล่า… ที่พยายามจะกลืนกินทุกสิ่ง… พวกมันถูกดึงดูดมายังพลังที่บริสุทธิ์… ที่นี่… เพื่อจะทำลายล้างมัน" แอสทริดอธิบาย "ดังนั้น… พวกมันจะกลับมาอีก… ใช่ไหม?" ลีอาถาม เสียงสั่นเครือ "อาจจะ" แอสทริดตอบ "แต่คราวนี้… ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร… ฉันมีความหวัง… และพลังที่จะเผชิญหน้ากับมัน" ชายชราเดินเข้ามาใกล้แท่นหิน มองไปยังลูกแก้วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด "เจ้าคือผู้ถูกเลือก… แอสทริด… ที่จะถือครองพลังนี้… และปกป้องสมดุลของโลกใบนี้" แอสทริดพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่ถาโถมเข้ามา แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด