แอสทริดยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ยังคงลุกไหม้อย่างดุเดือด เธอยกมือขึ้นอีกครั้ง ปลายนิ้วของเธอเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ที่ตัดกับสีส้มฉานของเปลวไฟอย่างชัดเจน รอบตัวเธอ เปลวไฟดูเหมือนจะอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แต่มันก็ยังคงคุกรุ่นอยู่ราวกับจะรอจังหวะที่จะกลับมาโหมกระหน่ำอีกครั้ง “ไปให้พ้น… จากที่นี่…” เสียงของเธอแหบพร่าจากการสูดควันและจากการใช้พลังงานอย่างต่อเนื่อง เธอรู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าที่ท่วมท้นร่างกาย แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งช่วยเหลือออกมา เธอก็มีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป “พวกแก… ทำลายทุกอย่าง… แต่พวกแก… จะทำลายฉันไม่ได้!” เธอตะโกน เปลวไฟดูเหมือนจะตอบสนองต่อความโกรธและความเด็ดเดี่ยวของเธอ มันเริ่มสลายตัวกลายเป็นควันสีเทาจางๆ แล้วหายวับไปในอากาศอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงที่เคยร้อนแรง ค่อยๆ อ่อนกำลังลงจนแทบไม่เห็นเหลืออยู่ ขณะที่แอสทริดกำลังใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อควบคุมเปลวไฟให้ดับลง เธอก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ภาพความทรงจำอันเลือนรางของวันนั้น… วันที่ไฟป่าครั้งก่อนได้พรากทุกสิ่งไปจากเธอ เธอเห็นภาพตัวเองเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ วิ่งหนีตายไปพร้อมกับพ่อแม่ เสียงร้องไห้ของแม่ดังแว่วมาในโสตประสาท แต่ทันใดนั้น ภาพก็เปลี่ยนไป เธอมองเห็นพ่อของเธอกำลังพยายามดับไฟที่ลามเข้าบ้าน แต่เปลวไฟก็รุนแรงเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้ “พ่อ!” แอสทริดตะโกนออกมาอย่างเผลอไผล เธอหยุดชะงักไปชั่วขณะ ภาพความทรงจำที่ถูกไฟไหม้เช่นเดียวกับผืนป่านี้ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส “แอสทริด! เป็นอะไรไป!” เสียงของลีอาดึงเธอกลับมาสู่ปัจจุบัน ลีอาประคองหญิงสาวที่หมดสติเดินกลับมาอย่างระมัดระวัง เธอเห็นแอสทริดยืนนิ่งกลางเปลวไฟที่กำลังจะดับลง สีหน้าของเธอซีดเผือดและเต็มไปด้วยความสับสน “ฉัน… ฉันเห็น… พ่อ…” แอสทริดพูดเสียงเบา “พ่อของเธอ?” ลีอาถามด้วยความสงสัย “แต่… พ่อของเธอเสียไปแล้วในกองไฟนี่ไม่ใช่เหรอ?” แอสทริดไม่ตอบ เธอจ้องมองเข้าไปในกองเพลิงที่กำลังจะดับลง ราวกับกำลังมองหาบางสิ่งที่สูญหายไป “มันไม่ใช่แค่วันนี้… มันเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน…” แอสทริดพึมพำ “ไฟ… มันพรากทุกอย่างไปจากฉัน…” เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมสติ เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ยังคงไหลเวียนอยู่ภายใน แต่ความเหนื่อยล้าและความทรงจำอันเจ็บปวดกำลังบั่นทอนกำลังใจของเธอ “ฉัน… จำไม่ได้… ทั้งหมด…” แอสทริดกล่าว “บางอย่าง… มันถูกเผาไหม้ไปพร้อมกับความทรงจำของฉัน…” ลีอาเดินเข้าไปใกล้แอสทริด เธอวางหญิงสาวที่หมดสติลงบนพื้นอย่างระมัดระวัง “ไม่ต้องคิดมากนะแอสทริด” เธอกล่าว “อย่างน้อยที่สุด วันนี้เธอก็ได้ช่วยชีวิตคนได้” แอสทริดลืมตาขึ้น เธอหันไปมองลีอา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า แต่ก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างที่ฉายประกายออกมา “แต่… ฉันรู้สึกว่า… ฉันยังทำได้มากกว่านี้” แอสทริดกล่าว “ฉันรู้สึก… เหมือนมีบางอย่าง… ที่ยังค้างคาอยู่” เธอหันกลับไปมองยังกองเพลิงที่ใกล้จะมอดสนิท “ถ้าพลังนี้… มันเป็นของฉันจริงๆ… ฉันจะต้องหามันให้เจอ…” ขณะที่แอสทริดกำลังครุ่นคิด จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างจากทิศทางหนึ่ง เป็นทิศทางที่ลึกเข้าไปในป่าที่ไฟยังคงลามอยู่ “นั่นอะไรน่ะ?” ลีอาถาม มองตามสายตาของแอสทริด “ฉันรู้สึก… เหมือนมีบางอย่างกำลังเรียกฉัน…” แอสทริดตอบ เธอค่อยๆ เดินไปทางทิศนั้น แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด เธอก็ยังคงก้าวต่อไป “แอสทริด! จะไปไหน!?” ลีอาตะโกนถาม “ฉันต้องไปดู… ฉันรู้สึก… ว่าคำตอบ… มันอยู่ที่นั่น…” แอสทริดตอบกลับมาโดยไม่หันหลัง ลีอาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่ของแอสทริด เธอก็ตัดสินใจที่จะตามไป “ฉันไปด้วย!” ลีอาประกาศ ทั้งสองสาวเดินลัดเลาะผ่านต้นไม้ที่ถูกไฟไหม้จนดำเป็นตอตะโก มุ่งหน้าไปยังใจกลางของผืนป่าที่ยังคงลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ ความรู้สึกบางอย่างก็ยิ่งรุนแรงขึ้น แอสทริดรู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นภายในตัวเธอ มันไม่ใช่พลังที่ควบคุมไฟได้โดยตรง แต่เป็นพลังที่เชื่อมโยงกับความทรงจำที่เธอสูญเสียไป “แอสทริด… ฉันว่าเราควรจะระวังตัวนะ” ลีอาเตือน “ไฟที่นี่รุนแรงกว่าที่อื่นมาก” “ฉันรู้…” แอสทริดตอบ “แต่… ฉันรู้สึกว่า… มันใกล้เข้ามาแล้ว…” ทันใดนั้น แอสทริดก็หยุดเดิน เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ตรงหน้า เป็นแสงสว่างสีขาวเรืองรองที่ลอดผ่านม่านควันหนาทึบ “นั่นมันอะไรน่ะ?” ลีอาถาม แอสทริดไม่ตอบ เธอเดินตรงไปยังทิศทางของแสงนั้น ทิ้งให้ลีอาตามมาติดๆ เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้ แสงสว่างนั้นก็ยิ่งสว่างจ้าขึ้น จนทั้งสองสาวต้องยกมือขึ้นบังตา เมื่อแสงเริ่มจางลง พวกเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่เบื้องหน้าถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง ปากถ้ำมีแสงสีขาวเรืองรองออกมาจากภายใน “เป็นถ้ำ…?” ลีอาพูดด้วยความประหลาดใจ “ฉันรู้สึก… ว่าคำตอบ… มันอยู่ที่นี่…” แอสทริดกล่าว เธอค่อยๆ เดินเข้าไปในถ้ำนั้น ลีอาตามเข้าไปติดๆ ภายในถ้ำนั้น มีสิ่งที่ไม่คาดคิดรออยู่… ตรงกลางถ้ำ มีแท่นหินโบราณตั้งอยู่ และบนแท่นนั้นมีหนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่ หนังสือเล่มนั้นเปล่งแสงสีขาวเรืองรองออกมาอย่างต่อเนื่อง “นี่มัน… อะไรกัน?” ลีอาอุทาน แอสทริดเดินตรงไปยังหนังสือเล่มนั้น เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่คุ้นเคยอย่างประหลาดจากมัน ราวกับว่ามันคือส่วนหนึ่งของตัวเธอเอง “นี่มัน… หนังสือแห่ง… พลัง…” แอสทริดพึมพำ เธอค่อยๆ เปิดหนังสือออก หน้ากระดาษภายในเล่มว่างเปล่า แต่เมื่อเธอสัมผัสมัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความทรงจำที่ถูกปลุกขึ้นมา ภาพความทรงจำอันพร่ามัวเริ่มปรากฏขึ้นในหัวของเธอ… เธอเห็นตัวเองในอดีต กำลังฝึกฝนพลังบางอย่างอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง… ผู้หญิงที่มีรอยยิ้มอบอุ่น และดวงตาที่เต็มไปด้วยความรู้ “แม่…” แอสทริดพึมพำ ความทรงจำค่อยๆ ชัดเจนขึ้น… เธอจำได้ว่า พลังนี้ถูกส่งต่อมาในสายเลือดของเธอ มันคือพลังที่สามารถควบคุมและดับไฟได้ เป็นพลังที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ “พลังแห่ง… เปลวไฟ…” แอสทริดกล่าว เธอจำได้ว่า ไฟป่าครั้งก่อนที่พรากพ่อแม่ไปนั้น มันไม่ใช่แค่ไฟป่าธรรมดา แต่มันคือการโจมตีจากบางสิ่งบางอย่าง… บางสิ่งบางอย่างที่ต้องการพรากพลังนี้ไปจากตระกูลของเธอ “พวกเขา… พยายามจะ… พรากมันไป…” แอสทริดกล่าว เธอหันไปมองลีอา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจและความเจ็บปวด “ที่ฉันจำไม่ได้… เพราะตอนนั้นฉันยังเด็กเกินไป… และพลังของฉัน… มันก็ยังไม่แข็งแกร่งพอ…” “แล้ว… แล้วหนังสือเล่มนี้ล่ะ?” ลีอาถาม “นี่คือ… คู่มือ… ที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน…” แอสทริดกล่าว “เพื่อที่ฉันจะ… ได้เรียนรู้… และใช้พลังนี้… เพื่อปกป้องทุกคน…” แอสทริดมองไปยังเปลวเพลิงที่ยังคงลุกไหม้อยู่ภายนอกถ้ำ เธอรู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่ประทับอยู่บนบ่าของเธอ “ฉัน… จะไม่ปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก…” แอสทริดกล่าวอย่างหนักแน่น “ฉันจะใช้พลังนี้… เพื่อปกป้องผืนป่า… และผู้คน…” เธอกระชับหนังสือในมือแน่น ความทรงจำที่เคยสูญเสียไปกำลังกลับคืนมา ความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่งของบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเธอเองก็ก่อตัวขึ้น “เราต้องกลับไปหาท่านหมอเอลวิน” แอสทริดกล่าว “ฉันมีบางอย่างที่ต้องบอกเขา” ทั้งสองสาวออกจากถ้ำมาพร้อมกับหนังสือโบราณในมือ แอสทริดรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างนำทางเธอไปข้างหน้า แสงแห่งความหวังที่ส่องสว่างท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งความสิ้นหวัง