โอลิเวียยืนอยู่บนเนินเขา มองเห็นภาพของอาณาจักรเงียบงันที่บัดนี้เต็มไปด้วยสีสันและเสียงหัวเราะ ผู้คนเดินไปมาอย่างมีความสุข ราวกับว่าความเงียบงันที่เคยปกคลุมอยู่นั้นเป็นเพียงความฝันร้ายที่จางหายไปกับแสงอรุณ ลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้าของเธอ ทำให้รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ไม่เพียงแค่ในอาณาจักรแห่งนี้ แต่ยังรวมถึงภายในจิตใจของเธอเองด้วย เธอหันกลับไปมองยังหอคอยที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ บัดนี้มันดูสงบนิ่ง ไม่ได้เปล่งประกายอันตรายเช่นเคยอีกต่อไป จิตวิญญาณแห่งหอคอยได้สลายไปแล้ว เหลือไว้เพียงความทรงจำของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “ถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปแล้วสินะ” โอลิเวียพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่เธอจะออกเดินทาง เธอก็เห็นร่างของผู้พิทักษ์เดินตรงมาหาเธอ หญิงสาวผู้นั้นดูสงบกว่าเดิมมาก ดวงตาของเธอไม่ได้ฉายแววแห่งความโกรธแค้นหรือความสิ้นหวังอีกต่อไป แต่กลับมีประกายแห่งความหวังและความมุ่งมั่น “ข้า... มาส่งท่าน” ผู้พิทักษ์กล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความขอบคุณ ความเสียใจ และความหวัง “ขอบคุณ” โอลิเวียตอบ “ข้าดีใจที่ท่านได้พบกับทางออก” “ท่าน... ได้มอบโอกาสให้พวกเราได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง” ผู้พิทักษ์กล่าว “ความทรงจำที่แตกสลาย... มันกำลังค่อยๆ กลับคืนมา... ทั้งในส่วนที่ดีและไม่ดี... แต่พวกเราจะเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน” “นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด” โอลิเวียพยักหน้า “จงใช้มันเป็นบทเรียน... เป็นพลัง... เพื่อสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม” “ข้า... ยังคงมีคำถามมากมาย... เกี่ยวกับอดีตของข้า... เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น...” ผู้พิทักษ์กล่าว “แต่ข้าเชื่อว่า... เมื่อเวลาผ่านไป... ข้าจะค้นพบคำตอบด้วยตัวเอง” “แน่นอน” โอลิเวียยิ้ม “และหากท่านต้องการความช่วยเหลือ... หรือต้องการพูดคุย... ข้าจะกลับมาเสมอ” “ขอบคุณ” ผู้พิทักษ์กล่าว “อาณาจักรแห่งนี้... จะไม่มีวันลืมบุญคุณของท่าน” “ข้าเพียงทำในสิ่งที่ถูกต้อง” โอลิเวียตอบ “หน้าที่ของข้าสิ้นสุดลงแล้ว” เธอหันหลังกลับเตรียมที่จะออกเดินทาง แต่แล้วผู้พิทักษ์ก็เรียกเธอไว้ “รอเดี๋ยวก่อน!” ผู้พิทักษ์กล่าว “ท่าน... จะไปที่ไหนต่อ?” โอลิเวียครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้า... ยังไม่แน่ใจ” เธอตอบตามตรง “ข้าเพียงแค่เดินทางไปเรื่อยๆ... ค้นหา... และช่วยเหลือผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือ” “ข้า... เข้าใจ” ผู้พิทักษ์กล่าว “โลกกว้างใหญ่... และยังมีอีกหลายสิ่ง... ที่ท่านต้องเผชิญ” “ใช่” โอลิเวียเห็นด้วย “แต่ข้าก็พร้อมเสมอ” เธอหันกลับมามองผู้พิทักษ์เป็นครั้งสุดท้าย “ดูแลตัวเองให้ดีนะ” “ท่านก็เช่นกัน” ผู้พิทักษ์ตอบ “ขอให้ท่านเดินทางปลอดภัย” โอลิเวียพยักหน้า เธอก้าวเดินออกจากเนินเขา ทิ้งให้ผู้พิทักษ์ยืนมองตามหลังเธอไปจนลับสายตา เส้นทางเบื้องหน้าของโอลิเวียเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่เธอก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นที่จะได้ค้นพบสิ่งใหม่ๆ การเดินทางครั้งนี้ได้สอนบทเรียนอันล้ำค่าให้กับเธอมากมายเกี่ยวกับพลังของความทรงจำ ความเจ็บปวด และการเยียวยา เธอรู้ว่าพลังในการมองทะลุม่านมายาของเธอยังคงมีประโยชน์อีกมาก และเธอจะใช้พลังนี้เพื่อช่วยเหลือผู้คนต่อไป ขณะที่เธอกำลังเดินเข้าไปในป่า เธอพลันนึกถึงเรื่องราวที่เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับดินแดนที่ถูกปกคลุมด้วยเงามืดมานานแสนนาน ดินแดนที่ผู้คนต้องทนทุกข์ทรมานจากความมืดมิดและความสิ้นหวัง “บางที... ข้าอาจจะลองไปที่นั่นดู” โอลิเวียคิด “อาจจะมีใครบางคนกำลังรอคอยความช่วยเหลือจากข้าอยู่ที่นั่น” รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของโอลิเวีย เธอเร่งฝีเท้าเดินต่อไปภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาอย่างอบอุ่น หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามาในชีวิต การเดินทางของโอลิเวีย หญิงสาวผู้มีพลังในการมองทะลุม่านมายา ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับบททดสอบครั้งใหม่ที่รออยู่เบื้องหน้า เธอจะก้าวผ่านมันไปได้อย่างไร? จะมีใครอีกบ้างที่จะได้พบกับเธอ? คำตอบเหล่านี้จะถูกเปิดเผยในไม่ช้า โอลิเวียเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ และเสียงหัวเราะที่ดังมาจากอาณาจักรเงียบงันที่บัดนี้ได้กลับคืนสู่สามัญชนอีกครั้ง เรื่องราวของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น