โอลิเวียจับมือเล็กๆ ของลิร่าแน่น ขณะที่พวกเขาก้าวเดินลึกเข้าไปในป่า คำอธิบายของลิร่าเกี่ยวกับสร้อยคอโบราณและคุณยายที่ชอบเล่าเรื่องราวเก่าๆ ทำให้โอลิเวียแน่ใจว่าเธอได้พบกับเบาะแสสำคัญของเผ่าพันธุ์ที่ถูกลืมเลือนแล้ว "ลิร่า... คุณยายของหนู... ท่านเคยพูดถึงสถานที่ที่เรียกว่า 'สวนแก้ว' หรือเปล่าจ๊ะ?" โอลิเวียถามขณะที่พวกเขาเดินผ่านต้นไม้ที่สูงเสียดฟ้า ลิร่าขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนกำลังพยายามนึก "สวนแก้ว... หนูไม่แน่ใจค่ะ... แต่คุณยายเคยเล่าถึง... 'สวนแห่งแสงจันทร์'... ท่านบอกว่า... ที่นั่นคือที่ที่... ดอกไม้สามารถพูดคุยกับดวงดาวได้..." "ดอกไม้พูดคุยกับดวงดาว..." โอลิเวียพึมพำกับตัวเอง "น่าอัศจรรย์จริงๆ" เธอสังเกตว่าเมื่อลิร่าพูดถึงเรื่องราวของคุณยาย แววตาของเธอก็จะดูสดใสขึ้น พลังงานรอบตัวลิร่าก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ราวกับว่าเธอเชื่อมโยงกับสิ่งลี้ลับบางอย่าง "เราใกล้จะถึงแล้วล่ะค่ะ" ลิร่ากล่าวอย่างกะทันหัน "หนูรู้สึกได้... ถึงพลังงานที่คุ้นเคย..." โอลิเวียเงยหน้าขึ้นมอง ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอต้องหยุดชะงัก เบื้องหน้าพวกเขาคือป่าที่เปิดโล่งออก เผยให้เห็นลานกว้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่เปล่งประกายเรืองรองราวกับมีแสงในตัวเอง กลีบดอกไม้เหล่านั้นมีสีสันสดใสเกินกว่าที่โอลิเวียเคยพบเห็น และบางชนิดก็มีรูปร่างประหลาดเหมือนกับสัตว์หรือสิ่งมีชีวิตในจินตนาการ อากาศบริเวณนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานที่ละมุนละไม และเสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากทุกทิศทาง ราวกับว่าดอกไม้เหล่านั้นกำลังสื่อสารกัน "นี่คือ... สวนแห่งแสงจันทร์..." ลิร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง โอลิเวียรู้สึกถึงพลังงานที่บริสุทธิ์และอ่อนโยนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เธอสัมผัสได้ถึงม่านมายาที่บางเบา แต่กลับทรงพลังอย่างน่าประหลาด มันไม่ใช่มายาที่สร้างภาพลวงตาเหมือนในอาณาจักรเงียบงัน แต่เป็นมายาที่เชื่อมโยงสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน ทันใดนั้น ร่างกายของลิร่าก็เริ่มเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา สร้อยคอบนคอของเธอเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้น แสงนั้นส่องสว่างไปทั่วบริเวณ ลิลลี่ที่เคยนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น กลับยืนขึ้นอย่างสง่างาม "ขอบคุณนะ... โอลิเวีย" เสียงที่ดังออกมาจากลิร่า ไม่ใช่เสียงของเด็กหญิงอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่นุ่มนวล ทรงพลัง และเต็มไปด้วยภูมิปัญญา "ลิร่า...?" โอลิเวียถามด้วยความประหลาดใจ "ข้าคือผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษา" ร่างของลิร่าค่อยๆ เปลี่ยนแปลง กลายเป็นหญิงสาวรูปงาม ผมสีทองของเธอยาวสยายราวกับเส้นไหม ดวงตาสีเขียวมรกตของเธอก็จ้องมองมาอย่างอ่อนโยน "เจ้าได้นำพาผู้ที่จะสืบทอดพลังมายังบ้านของพวกเรา" โอลิเวียตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น "แต่... เธอคือเด็กน้อยที่ฉันเจอเมื่อครู่..." "เด็กน้อยผู้นั้น... คือร่างที่ข้าเลือกใช้... เพื่อสัมผัสกับโลกภายนอก" หญิงสาวผู้นำกล่าว "พลังแห่งสร้อยเส้นนี้... ช่วยให้ข้าสามารถดำรงอยู่ได้... และเมื่อมีผู้ที่มีสายตาบริสุทธิ์... ดังเช่นเจ้า... มาถึง... ข้าก็จะสามารถกลับคืนสู่ร่างที่แท้จริงได้" "เผ่าพันธุ์พฤกษา... พวกคุณคือเผ่าพันธุ์ที่ถูกลืมเลือน... ที่ท่านคาเล็บพูดถึงสินะคะ" โอลิเวียกล่าว "ใช่แล้ว" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาตอบ "เราคือผู้ดูแลธรรมชาติ... ผู้สื่อสารกับสรรพสิ่ง... แต่เมื่อมนุษย์เริ่มหลงลืม... และมุ่งแต่จะครอบครอง... เราจึงเลือกที่จะถอนตัว... ซ่อนเร้นตัวเอง... เพื่อรักษาความสมดุลของโลก" "แล้วเหตุใด... พวกคุณถึงปล่อยให้มนุษย์ตกอยู่ในความเงียบงัน... และสูญเสียความทรงจำเล่าคะ?" โอลิเวียถาม "นั่นไม่ใช่ฝีมือของพวกเรา" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อำนาจมืดที่ปกคลุมอาณาจักรนั้น... เกิดจากความขัดแย้งภายในจิตใจของมนุษย์เอง... ความโลภ... ความเกลียดชัง... ความกลัว... มันได้ก่อตัวเป็นพลังงานลบ... จนกลายเป็นสาเหตุของคำสาป" "แต่... พวกคุณไม่ได้พยายามช่วยเหลือเลยหรือคะ?" "พวกเราได้ส่งสัญญาณ... ผ่านธรรมชาติ... ผ่านความฝัน... หวังว่าจะมีผู้ใดได้ยิน... และเข้ามาช่วย" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาอธิบาย "แต่ดูเหมือนว่า... มีเพียงเจ้า... ที่มีพลังในการมองทะลุม่านมายา... จึงจะสามารถรับรู้ถึงความทุกข์ทรมานนั้นได้" โอลิเวียรู้สึกทึ่งกับภูมิปัญญาของเผ่าพันธุ์พฤกษา และความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งของพวกเขากับธรรมชาติ "ท่านคาเล็บ... เขาคือใครคะ? ทำไมเขาถึงรู้เรื่องพวกคุณ?" โอลิเวียถาม "คาเล็บ... คือผู้ดูแลเส้นทาง... ผู้เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงของโลก" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาอธิบาย "เขามีหน้าที่... นำพาผู้ที่มีความสามารถ... ไปยังสถานที่ที่เหมาะสม... และให้คำแนะนำ... เพื่อให้พวกเขาได้ค้นพบเส้นทางของตนเอง" "แล้ว... พลังของฉัน... มันมีประโยชน์อะไรกับพวกคุณคะ?" โอลิเวียถาม "พลังของเจ้า... คือการมองทะลุ... การเห็นความจริงที่ซ่อนเร้น" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาตอบ "โลกกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่... ม่านมายากำลังจะถูกเปิดออก... และพลังของเจ้า... จะช่วยให้มนุษย์... เข้าใจและยอมรับ... ความจริงของธรรมชาติ... และพลังอันยิ่งใหญ่ของสรรพสิ่ง" "ฉัน... ควรจะทำอย่างไรต่อไปคะ?" โอลิเวียถาม "จงเรียนรู้... จงเข้าใจ... จงเชื่อมโยง" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาแนะนำ "จงใช้พลังของเจ้า... เพื่อเยียวยา... เพื่อนำทาง... และเพื่อสร้างสมดุล... โลกใบนี้... ต้องการผู้ที่มีสายตาเช่นเจ้า" โอลิเวียรู้สึกถึงภาระอันยิ่งใหญ่ที่ถูกวางลงบนบ่า แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งกว่าเดิม เธอได้พบกับความจริงที่ซ่อนเร้น และภารกิจใหม่ที่รอคอยเธออยู่ "ข้า... จะทำอย่างเต็มที่ค่ะ" โอลิเวียกล่าวอย่างหนักแน่น "ดีมาก" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาพยักหน้า "จงพักผ่อนที่นี่... เรียนรู้จากธรรมชาติ... และเมื่อเจ้าพร้อม... จงออกเดินทางต่อไป... โลกยังมีความลับอีกมากมาย... รอให้เจ้าค้นพบ" โอลิเวียก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ เธอรู้ว่าการเดินทางของเธอยังไม่สิ้นสุด แต่กลับเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น