ตอนที่ 16 — สวนแก้วเผยความลับ
ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาพยักหน้าช้าๆ ดวงตาที่ทอประกายสีเขียวเข้มทอดมองโอลิเวียด้วยความเข้าใจ "ความพร้อมของเจ้า... คือสิ่งสำคัญที่สุด... โอลิเวีย... แต่การเดินทางของเจ้า... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น... อย่าลืมว่า... ทุกสิ่ง... ล้วนเชื่อมโยงกัน... แม้แต่... เสียงกระซิบของใบไม้... ก็สามารถนำพาเจ้าไปสู่... ความจริงที่ยิ่งใหญ่กว่า... หากเจ้า... เปิดใจ... รับฟัง..."
คำพูดนั้นก้องอยู่ในโสตประสาทของโอลิเวีย ขณะที่เธอค่อยๆ สูดลมหายใจลึกๆ อากาศในสวนแห่งแสงจันทร์มีความสดชื่นและบริสุทธิ์อย่างน่าประหลาด มันช่วยชำระล้างจิตใจและปลุกเร้าพลังชีวิตภายในตัวเธอให้ตื่นขึ้น เธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ใช่แค่ทางกายภาพ แต่ยังรวมถึงจิตวิญญาณอีกด้วย
"ขอบคุณท่านมากค่ะ" โอลิเวียกล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "คำแนะนำของท่าน... จะเป็นแสงนำทางให้ข้าเสมอ"
"จงเดินทางต่อไป... และอย่าหยุดที่จะเรียนรู้" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาตอบ "โลกภายนอก... กำลังรอคอยเจ้า... และความสามารถของเจ้า... จะถูกทดสอบ... ในรูปแบบที่เจ้า... คาดไม่ถึง..."
เมื่อได้ยินดังนั้น โอลิเวียก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในม่านมายารอบตัวเธอ มันไม่ได้หนาแน่นเหมือนก่อน แต่กลับมีความสั่นสะเทือนบางอย่างที่บ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวที่สำคัญ เธอมองไปรอบๆ สวนแห่งแสงจันทร์ ดอกไม้ที่เคยเปล่งประกายอย่างงดงาม บัดนี้กลับมีแสงที่อ่อนลงเล็กน้อย ราวกับว่ามันกำลังส่งพลังงานบางส่วนออกไปสู่โลกภายนอก
"ดูเหมือนว่า... ถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปแล้ว" โอลิเวียกล่าว พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ข้าจะจดจำทุกสิ่งที่ท่านได้สอนข้า... และจะนำมันไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด"
"ขอให้ดวงดาวนำทางเจ้า... และขอให้พฤกษาโอบกอดเจ้า... โอลิเวีย" ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาอวยพร "เมื่อใดที่เจ้า... หลงทาง... หรือต้องการความช่วยเหลือ... จงมองหา... สัญลักษณ์แห่งการเชื่อมโยง... มันจะปรากฏขึ้น... เมื่อเจ้า... จำเป็นต้องใช้มัน..."
โอลิเวียพยักหน้าอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอมากขึ้น มันไม่ใช่พลังที่รุนแรง แต่เป็นพลังที่สงบและมั่นคง เธอหันไปมองลิร่า ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เธออย่างเงียบๆ ใบหน้าของลิร่ากลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว ดวงตาใสแป๋วของเด็กหญิงมองโอลิเวียด้วยความรักใคร่
"คุณโอลิเวียคะ" ลิร่าเอ่ยถามเสียงหวาน "เราจะไปไหนกันต่อคะ?"
โอลิเวียยิ้มให้เธอ "เราจะกลับไปยังหมู่บ้านของเจ้าก่อนนะลิร่า แล้วเราค่อยมาดูกันว่า... จะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไป"
ขณะที่พวกเขาเดินออกจากสวนแห่งแสงจันทร์ โอลิเวียก็หันกลับไปมองเป็นครั้งสุดท้าย เธอมั่นใจว่านี่ไม่ใช่การจากลา แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ ผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาและสวนแห่งแสงจันทร์ได้มอบบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าพลังวิเศษให้กับเธอ นั่นคือความเข้าใจในธรรมชาติอันยิ่งใหญ่และความเชื่อมโยงอันลึกซึ้งของสรรพสิ่ง
การเดินทางกลับหมู่บ้านเต็มไปด้วยความเงียบสงบ โอลิเวียเล่าเรื่องราวที่เธอได้พบเจอให้ลิร่าฟัง แม้ลิร่าจะยังเป็นเด็ก แต่เธอก็รับฟังอย่างตั้งใจ ราวกับว่าเธอเองก็สัมผัสได้ถึงความมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้น
เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน พวกเขาก็พบว่ามีผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังรอคอยอยู่ พวกเขาคือชาวบ้านที่เคยหลงลืมความทรงจำ แต่บัดนี้กลับจำทุกอย่างได้แล้ว ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความดีใจและความโล่งอก
"ขอบคุณมากนะ... คุณหนูโอลิเวีย" ชายชราคนหนึ่งกล่าวแทนทุกคน "พวกเรา... ไม่เคยคิดเลยว่า... จะได้จำทุกอย่างได้อีกครั้ง... โลกนี้... ช่างงดงามกว่าที่เคยเป็นมา..."
โอลิเวียรู้สึกปลาบปลื้มใจที่ได้เห็นรอยยิ้มและความสุขของพวกเขา "ยินดีด้วยนะคะ... ที่พวกคุณจำทุกอย่างได้แล้ว"
"แล้ว... คุณหนูจะไปไหนต่อล่ะคะ?" หญิงสาวคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความหวัง
โอลิเวียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบไปตามความรู้สึกที่เธอมี "ข้า... ยังไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ... แต่ข้าคิดว่า... โลกภายนอก... กำลังรอคอยข้าอยู่..."
เธอหันไปมองลิร่า "ลิร่า... ขอบใจมากนะ... ที่พาข้ามาที่นี่"
ลิร่าส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ... คุณโอลิเวีย... หนูดีใจ... ที่ได้ช่วย..."
โอลิเวียกอดลิร่าเบาๆ "ดูแลตัวเองนะ... และอย่าลืม... เรื่องราวของคุณยายของหนู... มันมีความหมายมากกว่าที่หนูคิด"
ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้า โอลิเวียก็ออกเดินทางอีกครั้ง เธอเดินออกจากหมู่บ้าน โดยมีเพียงความทรงจำอันงดงามจากสวนแห่งแสงจันทร์ และคำพูดของผู้นำแห่งเผ่าพันธุ์พฤกษาเป็นเครื่องนำทาง
ขณะที่เธอเดินไปตามเส้นทางที่ทอดไกลออกไป เธอก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจกลางของอาณาจักรเงียบงัน มันไม่ใช่พลังงานของความเงียบ แต่เป็นพลังงานที่แตกต่างออกไป บางอย่างที่กำลังจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง
"ม่านมายา... กำลังจะถูกเปิดออก..." โอลิเวียพึมพำกับตัวเอง "ถึงเวลาแล้ว... ที่ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับมัน..."
เธอเร่งฝีเท้าขึ้น หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เบื้องหน้าเธอคือหนทางที่เต็มไปด้วยปริศนาและความท้าทาย แต่โอลิเวียก็พร้อมแล้วที่จะก้าวเดินต่อไป
4,039 ตัวอักษร