พลังงานสีดำทะมึนที่บิดเบี้ยวและเยือกเย็นพุ่งเข้าใส่โอลิเวียและชายชราอย่างไม่ปรานี ร่างของทั้งสองถูกล้อมกรอบด้วยม่านพลังที่ดูดกลืนแสงทุกอย่างรอบตัว ราวกับว่ากำลังจะถูกกลืนหายไปกับความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด "ท่าน... กำลัง... ทำ... อะไร...?" โอลิเวียตะโกนถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความสิ้นหวัง แต่ก็ยังคงมีความมุ่งมั่นที่จะปกป้องผู้คน "ข้า... กำลัง... กำจัด... สิ่งที่... เป็น... อุปสรรค... ต่อ... ความสงบสุข... ที่ข้า... สร้างขึ้น..." ผู้ควบคุมมายากล่าว เสียงของเขายังคงเยือกเย็นและไร้อารมณ์ "พวกเจ้า... คือ... ตัวปัญหา... ที่ขัดขวาง... การเปลี่ยนแปลง... ที่สมบูรณ์แบบ... ของข้า..." ชายชราพยายามร่ายมนตร์ป้องกัน แต่พลังงานสีดำนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้ มันทะลุผ่านการป้องกันของเขาไปได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าเขาเป็นเพียงเด็กน้อยที่กำลังเล่นขายของ "พลัง... ของท่าน... มัน... บิดเบี้ยว... เกินไป...!" ชายชรากล่าว "มัน... ไม่ใช่... พลังแห่ง... การสร้างสรรค์... แต่มันคือ... พลังแห่ง... การทำลาย... ล้าง...!" "การทำลายล้าง... คือ... ส่วนหนึ่ง... ของ... การสร้างสรรค์... เสมอ..." ผู้ควบคุมมายาตอบ "เพื่อ... ที่จะสร้าง... สิ่งใหม่... ก็ต้อง... ทำลาย... สิ่งเก่า... ที่ไม่สมบูรณ์... ไปเสีย... ก่อน..." หัวหน้ากลุ่ม 'ผู้พิทักษ์แห่งความโกรธแค้น' และ 'ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ' พยายามจะเข้าช่วยเหลือ แต่พลังที่แผ่ออกมาจากผู้ควบคุมมายานั้น รุนแรงเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใกล้ได้ ร่างกายของพวกเขาเริ่มอ่อนแรงลง ราวกับว่าพลังชีวิตกำลังถูกดูดกลืนไป "พวกเจ้า... อย่า... มาขวาง... ทาง... ข้า...!" ผู้ควบคุมมายาประกาศ "หาก... พวกเจ้า... ยังคง... ดื้อดึง... ข้า... ก็จะ... ลบเลือน... พวกเจ้า... ไป... จาก... หน้าประวัติศาสตร์... เช่นกัน...!" โอลิเวียหลับตาลง เธอพยายามรวบรวมสมาธิ สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังจะหมดลง แต่เธอยังคงไม่ยอมแพ้ ภาพของชาวบ้านที่ได้รับความทรงจำคืน ภาพของผู้นำเผ่าพันธุ์พฤกษาที่มอบเมล็ดพันธุ์แห่งแสงสว่าง และรอยยิ้มแห่งความหวังที่เธอได้เห็น มันคือสิ่งที่เธอต้องปกป้อง "ข้า... จะไม่ยอม... ให้ท่าน... ทำลาย... ทุกสิ่ง... ที่ข้า... พยายาม... ปกป้อง... มา...!" โอลิเวียกล่าว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีเขียวสดใส รุนแรงกว่าที่เคยเป็นมา "พลังแห่งชีวิต... ของข้า... จะไม่... ยอมแพ้...!" เธอประกาศ "แม้... จะต้อง... แลก... ด้วย... ชีวิต... ก็ตาม...!" ทันใดนั้นเอง โอลิเวียก็ปลดปล่อยพลังแห่งชีวิตทั้งหมดที่เธอมีออกมา แสงสีเขียวสดใสแผ่กระจายออกไปอย่างรุนแรง ปะทะเข้ากับพลังงานสีดำทะมึนของผู้ควบคุมมายา เกิดเป็นคลื่นพลังงานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาณาจักร "ไม่จริง...!" ผู้ควบคุมมายาอุทาน เขาไม่เคยคาดคิดว่าพลังแห่งชีวิตของโอลิเวียจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ "พลัง... แห่ง... ความปรารถนา... ที่จะ... ปกป้อง... มัน... ช่าง... แข็งแกร่ง... เสียจริง...!" แสงสีเขียวของโอลิเวียเริ่มค่อยๆ กัดกินพลังงานสีดำของผู้ควบคุมมายา แต่มันก็ไม่ใช่การต่อสู้ที่ง่ายดาย พลังที่บิดเบี้ยวและดำมืดนั้นยังคงพยายามที่จะต่อต้าน "เจ้า... ไม่สามารถ... เอาชนะ... ข้า... ได้... หรอก...!" ผู้ควบคุมมายาตะโกน พยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี "ข้า... คือ... ผู้สร้าง...!" "ท่าน... ไม่ใช่... ผู้สร้าง...!" โอลิเวียสวนกลับ ขณะที่เธอผลักดันพลังแห่งชีวิตของเธอออกไปอย่างเต็มกำลัง "ท่าน... คือ... ผู้ทำลาย... ต่างหาก! พลังที่แท้จริง... ไม่ใช่... การควบคุม... หรือการลบเลือน... แต่มันคือ... การเชื่อมโยง... ความรัก... และความหวัง...!" ในขณะเดียวกัน ชายชราก็ใช้โอกาสนี้ รวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดของเขา เขาวาดสัญลักษณ์โบราณลงบนพื้นดิน สัญลักษณ์นั้นเปล่งประกายสีขาวนวล ค่อยๆ แผ่ขยายออกไป เชื่อมโยงกับพลังแห่งชีวิตของโอลิเวีย "นี่คือ... พลัง... แห่ง... ความทรงจำ... ที่แท้จริง...!" ชายชราตะโกน "พลัง... ที่จะ... นำพา... แสงสว่าง... กลับคืนมา...!" พลังงานสีขาวและสีเขียวประสานกัน ก่อเกิดเป็นลำแสงอันทรงพลังที่พุ่งตรงเข้าใส่ผู้ควบคุมมายา เขาพยายามจะหลบหนี แต่ก็สายเกินไป ลำแสงนั้นได้ทะลุผ่านการป้องกันของเขา ทำให้ร่างของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "พวกเจ้า... จะต้อง... เสียใจ... กับ... การกระทำ... นี้...!" ผู้ควบคุมมายาตะโกน ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ สลายไป กลายเป็นเพียงละอองธุลีสีดำที่ล่องลอยไปในอากาศ เมื่อผู้ควบคุมมายาสลายไป เมฆดำบนท้องฟ้าก็พลันจางหายไป เผยให้เห็นท้องฟ้าสีครามสดใสอีกครั้ง แสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องลงมาบนอาณาจักรเงียบงัน ราวกับจะนำพาชีวิตกลับคืนมา โอลิเวียทรุดตัวลงกับพื้น เธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะยืนไหว แต่เธอก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง "เรา... ทำได้แล้ว..." เธอพึมพำ ชายชรายิ้มตอบ พลางเข้าไปประคองเธอขึ้น "ใช่แล้ว... เจ้า... ทำได้... เจ้า... ได้... ช่วย... ปลดปล่อย... อาณาจักรแห่งนี้... จาก... เงามืด... แล้ว..." 'ผู้พิทักษ์แห่งความโกรธแค้น' และ 'ผู้พิทักษ์แห่งความเงียบ' รีบเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าโล่งอก "ข้า... ไม่เคย... คิดเลยว่า... จะมี... วันนี้..." หัวหน้ากลุ่ม 'ผู้พิทักษ์แห่งความโกรธแค้น' กล่าว "พวกเรา... เป็นหนี้... พวกท่าน... มากมาย..." "พวกเรา... ไม่ได้... ต้องการ... สิ่งใด... ตอบแทน..." ชายชรากล่าว "เพียงแต่... พวกเจ้า... จง... อย่า... ลืม... บทเรียน... นี้... และจง... ใช้... ชีวิต... ของพวกเจ้า... ให้... มี... ความหมาย... ต่อไป..." โอลิเวียเงยหน้ามองท้องฟ้า เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การเยียวยาอาณาจักรเงียบงันที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แต่ในขณะนี้... เธอรู้สึกถึงความหวัง... ที่ส่องประกาย... สว่างไสว... กว่าที่เคยเป็นมา...