ทันทีที่โอลิเวียก้าวผ่านม่านแสงสีรุ้ง ร่างกายของเธอก็ถูกกระชากไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับถูกดูดเข้าไปในกระแสน้ำวนอันทรงพลัง ภาพเบื้องหน้าของเธอสั่นไหว เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วราวกับกำลังวิ่งผ่านอุโมงค์แห่งกาลเวลา เสียงกระซิบของลมพัดหวิวรอบกาย ราวกับจะขับกล่อมให้เธอหลับใหล แต่สัญชาตญาณของนักรบผู้แข็งแกร่งทำให้เธอตั้งสติได้ "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น...?" เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามทรงตัวในความปั่นป่วนที่เกิดขึ้น "เจ้า... กำลัง... กลับ... สู่... ดินแดน... เดิม... ของเจ้า...!" เสียงทุ้มของชายชราดังขึ้นจากด้านหลัง เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันราวกับว่าเขาสามารถเคลื่อนที่ผ่านมิติได้อย่างอิสระ "ท่าน... มา... ด้วย... หรือคะ...?" โอลิเวียถามอย่างประหลาดใจ "แน่นอน... โอลิเวีย..." ชายชราตอบ "ข้า... จะ... ส่ง... เจ้า... ถึง... ที่หมาย... ด้วย... ตนเอง...!" โอลิเวียพยักหน้า เธอเชื่อมั่นในตัวชายชราผู้นี้ ชายชราที่เปรียบเสมือนอาจารย์ ผู้ชี้นำทาง และเป็นสหายที่เธอผูกพันตลอดการเดินทางในอาณาจักรเงียบงัน "แล้ว... ท่าน... ล่ะคะ... จะ... ไป... ที่ไหน... ต่อ...?" เธอถามต่อ "ข้า... มี... ภารกิจ... อื่น... ที่... ต้อง... ทำ... ต่อไป...!" ชายชรากล่าว "ยังมี... อีก... หลาย... ดินแดน... ที่... ต้องการ... ความช่วยเหลือ... จาก... พลัง... แห่ง... ความทรงจำ...!" "หนู... ขอ... อวยพร... ให้... ท่าน... ประสบ... ความสำเร็จ... นะคะ... ท่านคะ..." โอลิเวียกล่าวด้วยความจริงใจ "เช่น... กัน... โอลิเวีย..." ชายชราตอบ "เจ้า... ก็... เช่น... กัน...!" ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ การปั่นป่วนก็ยิ่งรุนแรงขึ้น แสงสว่างสีรุ้งเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความมืดมิดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบกาย โอลิเวียรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น ราวกับว่ามิติทั้งมิติกำลังบีบอัดเธอ "อดทน... ไว้... โอลิเวีย..." ชายชราปลอบ "เรา... ใกล้... จะ... ถึง... แล้ว...!" ในที่สุด ภาพเบื้องหน้าของโอลิเวียก็กลับมาคงที่ ความปั่นป่วนหยุดลง เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่บนพื้นดินที่คุ้นเคย สภาพแวดล้อมรอบตัวดูเหมือนจะเป็นป่าทึบที่เธอเคยจากมา แต่ทว่า... มันดูแตกต่างออกไป "ที่นี่... คือ... ที่ไหน... กัน... คะ...?" โอลิเวียถาม พลางกวาดตามองไปรอบๆ "นี่... คือ... ทาง... เข้า... สู่... โลก... ของ... เจ้า...!" ชายชราตอบ "แต่... จง... ระวัง... โอลิเวีย... ม่าน... มายา... ยังคง... ปกคลุม... โลก... ของ... เจ้า... อยู่...!" โอลิเวียขมวดคิ้ว "หมายความว่า... ยัง... มี... ผู้... ที่... หลงลืม... อยู่... อีก... อย่าง... นั้น... หรือคะ...?" "ทุก... ที่... ล้วน... มี... ความ... ทุกข์... และ... ความ... เจ็บปวด...!" ชายชรากล่าว "แต่... เจ้า... ก็... ได้... พิสูจน์... แล้ว... ว่า... เจ้า... มี... พลัง... ที่จะ... นำ... แสงสว่าง... กลับคืน... มา... ได้...!" โอลิเวียสูดลมหายใจลึก เธอรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย พลังที่ได้รับการหล่อหลอมจากการต่อสู้ในอาณาจักรเงียบงัน พลังแห่งความหวัง พลังแห่งความทรงจำ "หนู... เข้าใจ... แล้ว... ค่ะ... ท่านคะ..." โอลิเวียกล่าว "หนู... จะ... ไม่... ยอม... แพ้...!" "ดี... มาก...!" ชายชรากล่าว "จง... ไป... เถอะ... โอลิเวีย... เวลา... ของ... เรา... ได้... สิ้นสุด... ลง... แล้ว...!" โอลิเวียโค้งคำนับให้ชายชราด้วยความเคารพ "ขอบคุณ... สำหรับ... ทุกสิ่ง... นะคะ... ท่านคะ..." ชายชราพยักหน้า ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปกับอากาศธาตุ ทิ้งโอลิเวียให้อยู่เพียงลำพังท่ามกลางป่าทึบ โอลิเวียหันกลับมามองทางเดินที่ทอดลึกเข้าไปในป่า เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากทิศทางนั้น เป็นพลังงานที่คุ้นเคย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอันตรายบางอย่าง "ดูเหมือนว่า... การเดินทาง... ของข้า... ยัง... ไม่ได้... สิ้นสุด... ลง... ง่ายๆ... เลย... สินะ..." เธอพึมพำ เธอตัดสินใจก้าวเดินไปตามทางนั้นอย่างระมัดระวัง เสียงใบไม้แห้งกรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า บ่งบอกถึงความเงียบสงัดของป่าแห่งนี้ โอลิเวียพยายามใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดที่มี เพื่อจับสัญญาณของ "ม่านมายา" ที่ชายชรากล่าวถึง ขณะที่เธอเดินไปเรื่อยๆ เธอก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง ต้นไม้บางต้นดูเหมือนจะบิดเบี้ยวผิดรูป ใบไม้บางใบมีสีสันแปลกประหลาดที่ไม่น่าจะมีอยู่จริงในธรรมชาติ แต่ที่น่ากังวลที่สุด คือความรู้สึกที่เกิดขึ้นภายในใจของเธอเอง ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังพยายามจะแทรกซึมเข้ามาในความคิดของเธอ "นี่มัน... ความรู้สึกแบบเดียวกับ... ที่เคยเกิดขึ้น... ในอาณาจักรเงียบงัน... เลย..." โอลิเวียครุ่นคิด "หรือว่า... ม่านมายา... มัน... แพร่กระจาย... มา... ถึง... ที่นี่... แล้ว...?" เธอเร่งฝีเท้าขึ้น พยายามหาต้นตอของพลังงานที่ผิดปกตินี้ให้เร็วที่สุด เธอรู้ดีว่ายิ่งเธอปล่อยให้ "ม่านมายา" แผ่ขยายมากเท่าไหร่ ผู้คนก็จะยิ่งหลงลืมตัวตนที่แท้จริงของพวกเขามากเท่านั้น ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงแว่วมาแต่ไกล เป็นเสียงเพลงที่คุ้นหูอย่างประหลาด เสียงเพลงที่เธอเคยได้ยินในความฝัน เสียงเพลงที่ปลุกเร้าความทรงจำอันเจ็บปวด "เสียงเพลงนั่น...!" โอลิเวียอุทาน "มัน... มาจาก... ทิศทาง... นั้น...!" เธอพุ่งตรงไปยังต้นเสียงของเพลงนั้นอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางความมืดมิดของป่า โอลิเวียสัมผัสได้ถึงพลังงานอันทรงพลังที่กำลังก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า เป็นพลังงานที่ทั้งน่ากลัวและดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน