ประกายสีแดงเพลิงที่ลุกโชนออกมาจากสัญลักษณ์โบราณ ฉายแสงสะท้อนไปทั่วใบหน้าอันตึงเครียดของลีโอ ร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากใจกลางของความเร่าร้อนนั้น… ไม่ใช่ใครอื่น… แต่คือมารดาผู้ให้กำเนิดของเขา… แต่บัดนี้… นางหาได้มีใบหน้าอันอ่อนโยนเหมือนดังที่เขาจดจำได้อีกไม่… ดวงตาของนางลุกเป็นไฟสีแดงฉาน ทั่วร่างเปล่งประกายแห่งความแค้นและความเด็ดเดี่ยวที่บิดเบี้ยวไปจากเดิม “ท่านดยุค… เจ้ากล้าดียังไง… ที่บังอาจปลุกข้า… โดยไม่ได้รับอนุญาต!” เสียงของนางดังก้องราวกับเสียงฟ้าร้องคำราม ท่านดยุคถึงกับผงะเล็กน้อย เขาคาดไม่ถึงว่ามารดาของลีโอจะมีชีวิตอยู่ และยิ่งไปกว่านั้น… คือมีพลังอำนาจถึงเพียงนี้ “นาง… นางก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการนี้เช่นกัน?” ลีโออุทานออกมาด้วยความสับสน “แผนการของข้า… ไม่เคยมีเจ้านะ… ลีโอ…” มารดาของเขากล่าว เสียงของนางเย็นชา “เจ้าเป็นเพียง… เครื่องมือ… ที่ถูกสร้างขึ้น… เพื่อเป้าหมายที่ใหญ่กว่า…” “เครื่องมือ?” ลีโอรู้สึกราวกับถูกมีดกรีดแทงกลางใจ “แม่… ทำไม…?” “ทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้… ทำไมเจ้าถึงเชื่อใจเขา… เขาคือคนที่พรากทุกสิ่งไปจากข้า!” มารดาของลีโอกล่าว ใบหน้าของนางฉายแววเจ็บปวดที่บ่งบอกถึงอดีตอันขมขื่น “แต่… พลังแห่งขุมนรก… สายเลือดที่ถูกผนึกไว้…” ท่านดยุคพยายามอธิบาย “เรากำลังจะนำมันกลับมา… เพื่อครอบครองโลก…” “ครอบครองโลก?” มารดาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “โลกใบนี้… ไม่ใช่สมบัติของพวกเจ้า… มันคือสิ่งที่ข้า… จะต้อง… แก้แค้น…!” ทันใดนั้น นางก็ยื่นมือออกไป… ไม่ใช่ไปทางท่านดยุค… แต่กลับพุ่งตรงเข้าใส่ลีโอ! ประกายสีแดงเพลิงแผ่กระจายออกมาจากฝ่ามือของนาง ราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง “ไม่!” อลิซกรีดร้อง นางพยายามจะพุ่งเข้าไปป้องกันลีโอ แต่ถูกพลังงานอันมหาศาลของมารดาลีโอผลักกระเด็นออกไป ลีโอหลับตาลง เขาเตรียมพร้อมรับชะตากรรม… แต่สิ่งที่เกิดขึ้น… กลับไม่ใช่ความเจ็บปวด… หากแต่เป็นความอบอุ่น… และความรู้สึกของการถูกปกป้อง… แสงสีทองจากสรวงสวรรค์พลันเปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง… สว่างไสวกว่าเดิม! มันพุ่งเข้าต้านทานประกายสีแดงเพลิงของมารดาของลีโอ เกิดเป็นม่านพลังงานที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง “แสงแห่งสรวงสวรรค์… เจ้านี่เอง… ที่เป็นตัวปัญหา…” มารดาของลีโอกล่าวด้วยความเดือดดาล “เจ้าคิดว่า… จะหยุดข้าได้งั้นรึ…!” “เจตนาของเจ้า… มันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง… และความแค้น…” เสียงอันสงบนิ่งจากม่านแสงสีทองดังขึ้น “มันจะนำพาเจ้า… ไปสู่ความพินาศ… เท่านั้น…” “ความพินาศ? ข้า… คือความพิโรธ… คือไฟโลกันตร์… ที่จะชำระล้างโลกใบนี้… ให้บริสุทธิ์!” มารดาของลีโอตะโกน ทันใดนั้น นางก็ระเบิดพลังทั้งหมดออกมา ประกายสีแดงเพลิงพวยพุ่งเข้าใส่แสงสีทองอย่างบ้าคลั่ง เกิดเป็นคลื่นพลังงานที่ทำให้พื้นวิหารสั่นสะเทือนราวกับจะถล่มลงมา ท่านดยุคยืนมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาเห็นโอกาส… โอกาสที่จะใช้ความขัดแย้งนี้… เพื่อเปิดประตูสู่ขุมนรกอย่างสมบูรณ์ “ถึงเวลา… ที่จะปลดปล่อย… พลังอันแท้จริง… ออกมา…” ท่านดยุคกล่าว พลางยกมือขึ้น… พลังงานสีดำมืดมิดก็เริ่มรวมตัวกันที่ฝ่ามือของเขา ลีโอเห็นท่าทางของท่านดยุค เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้าย… โอกาสที่จะยุติเรื่องทั้งหมด… เขาตัดสินใจ… เขาจะเลือก… “ข้า… ไม่ต้องการ… พลัง… ของขุมนรก…” ลีโอตะโกนสุดเสียง “ข้า… ไม่ต้องการ… การแก้แค้น… ของแม่…” คำพูดของเขากระทบเข้ากับแก่นกลางของการต่อสู้ระหว่างแสงสีทองและประกายสีแดงเพลิง ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงยิ่งขึ้น “ข้า… ต้องการ… เพียงแค่… ความสงบสุข… และ… ครอบครัว…” ทันใดนั้น… สัญลักษณ์สีดำบนพื้นก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง… แต่มันไม่ได้สว่างด้วยสีแดงเพลิงอีกต่อไป… หากแต่สว่างด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์… พร้อมกับเสียงสวดภาวนาอันศักดิ์สิทธิ์ที่ดังขึ้น… “หยุด… ยุติ… ความขัดแย้ง… แล้ว… จง… กลับสู่… ความสมดุล…” แสงสีขาวบริสุทธิ์แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว สาดส่องไปทั่ววิหาร กลืนกินประกายสีแดงเพลิงของมารดาของลีโอ และพลังงานสีดำของท่านดยุค มารดาของลีโอร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อพลังแห่งความแค้นของนางถูกชำระล้างออกไป… ส่วนท่านดยุค… สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น… เมื่อแผนการของเขากำลังจะล้มเหลว แต่แล้ว… ก่อนที่แสงสีขาวจะกลืนกินทุกสิ่ง… เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบของท่านดยุคก็ดังขึ้น… “เจ้า… คิดว่า… มันจบแค่นี้… งั้นรึ…?” ทันใดนั้น… จากใจกลางของหลุมดำ… ที่ดูเหมือนจะค่อยๆ หุบลง… ก็พลันมีเงาดำทะมึน… ขนาดมหึมา… พุ่งทะลุออกมา… มันไม่ใช่ร่างของใครคนใดคนหนึ่ง… หากแต่เป็น… บางสิ่ง… ที่น่าสะพรึงกลัว… เกินกว่าที่ใครจะจินตนาการ… บางสิ่งนั้นมีรูปร่างอย่างไร? มันคือใคร? หรืออะไร? และการปรากฏตัวของมันจะทำให้ทุกอย่างจบลงอย่างแท้จริง หรือเป็นการเริ่มต้นของหายนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม?