เสียงร้องขอความช่วยเหลืออันดังลั่นดังเข้ามาจากภายนอก ทำให้เมษา ไอรีน และลุงสมชาย หันไปมองด้วยความตกใจ “เสียงนั้น…มาจากไหน?” เมษาถาม “น่าจะเป็นชาวบ้าน…จากหมู่บ้านของเรา…” ลุงสมชายตอบ “บางที…การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้…อาจจะส่งผลกระทบ…ต่อพวกเขา…” ทั้งสามคนรีบวิ่งออกจากวิหารที่บัดนี้กลายเป็น “ต้นไม้แห่งชีวิต” อันงดงาม ทันทีที่ก้าวเท้าออกมา ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้พวกเขาต้องเบิกตากว้าง! ผืนป่าที่เคยแห้งแล้งและมืดมิด บัดนี้กลับเต็มไปด้วยสีเขียวขจี! ต้นไม้ใบหญ้าผลิบานอย่างอุดมสมบูรณ์! ลำธารที่เคยเหือดแห้ง บัดนี้กลับไหลรินอย่างสดใส! และที่สำคัญ…แสงแดดที่เคยส่องลงมาได้เพียงริบหรี่ บัดนี้กลับสาดส่องลงมาอย่างเจิดจ้า! ความรู้สึกอบอุ่นและมีชีวิตชีวาแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ “นี่มัน…เหลือเชื่อจริงๆ!” เมษาอุทานด้วยความตื้นตันใจ “เรา…ทำสำเร็จแล้วจริงๆ!” ไอรีนกล่าว น้ำตาแห่งความสุขไหลอาบแก้ม เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้หมู่บ้าน ก็พบกับชาวบ้านที่กำลังยืนมอง “ต้นไม้แห่งชีวิต” ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางป่าด้วยความอัศจรรย์ใจ บางคนกำลังร้องไห้ด้วยความดีใจ “ขอบคุณพวกเจ้ามาก!” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว “พวกเจ้า…ได้ช่วยพวกเรา…ไว้!” “พวกเรา…แค่ทำในสิ่งที่ควรทำค่ะ” ไอรีนกล่าว “แต่นี่…มันเกินกว่าที่พวกเราจะจินตนาการได้…” ผู้นำหมู่บ้านกล่าว “ผืนป่า…กลับคืนสู่ความสมบูรณ์…ราวกับ…ปาฏิหาริย์…” ทันใดนั้นเอง! เสียงหัวเราะอันคุ้นเคยก็ดังขึ้น! “ฮ่าๆๆ! สนุกจังเลย!” เมษาและไอรีนหันไปมอง…เห็น “ราม” ยืนอยู่ตรงนั้น! เขากำลังยิ้มให้พวกเธอ…และที่สำคัญ…เขาดูเหมือนจะ…ไม่เป็นอะไรเลย! “ราม!” เมษาอุทานด้วยความตกใจ “นี่มัน…เกิดอะไรขึ้น!” รามเดินเข้ามาหาพวกเธอ “ข้า…จำทุกอย่างได้…” “แต่…แต่ท่าน…ถูกเปลวไฟสีดำ…เผาผลาญ…” ไอรีนกล่าว “นั่น…มันเป็นเพียง… ‘ภาพลวงตา’…ที่ ‘เงาสะท้อนแห่งความแค้น’…สร้างขึ้นมา…” รามกล่าว “จริงๆ แล้ว…ตอนที่เปลวไฟสีดำ…กำลังจะเผาผลาญข้า… ‘ต้นไม้แห่งชีวิต’…ได้ปลดปล่อยพลัง…มาช่วยชีวิตข้าไว้…” “ต้นไม้แห่งชีวิต…?” เมษาทวนคำ “ใช่…” รามพยักหน้า “เมื่อ ‘คำสาป’…ถูกปลดปล่อย…และ ‘ความแค้น’…ถูกกำจัด… ‘ต้นไม้แห่งชีวิต’…ก็จะปรากฏตัวขึ้น…และนำพา… ‘ชีวิต’…กลับคืนมาสู่…ทุกสิ่ง…” เมษาและไอรีนมองหน้ากันด้วยความยินดีปรีดา พวกเธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า จะมีจุดจบที่มีความสุขเช่นนี้ “แล้ว…ท่าน…จำเรื่องราวทั้งหมดได้จริงๆ…?” เมษาถาม “รวมถึง…เรื่องของ… ‘จอมมาร’…?” รามพยักหน้า “จำได้…แต่…ตอนนี้… ‘จอมมาร’…ได้สูญเสีย…พลังของเขาไปแล้ว…เพราะ ‘เงาสะท้อนแห่งความแค้น’…ได้ถูกปลดปล่อย…และ ‘ปีศาจแห่งความสิ้นหวัง’…ได้ถูกกำจัด…” “นั่นหมายความว่า…โลกของเรา…จะปลอดภัยแล้ว…ใช่ไหมคะ?” ไอรีนถาม “ใช่…” รามกล่าว “ภัยคุกคาม…ได้จบลงแล้ว…และนี่…คือ… ‘รุ่งอรุณ’…ใหม่…สำหรับพวกเรา…” ลุงสมชายยิ้มอย่างอ่อนโยน “พวกเจ้า…ได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว…พวกเจ้า…คือ… ‘ผู้กล้า’…ที่แท้จริง…” เมษาและไอรีนโอบกอดกันด้วยความสุข พวกเธอได้ผ่านพ้นบททดสอบที่แสนสาหัสมาได้ และได้พบกับความหวังอันเจิดจ้า “เรา…จะไม่มีวันลืม…เรื่องราวทั้งหมดนี้…” เมษาพูด “และเรา…จะไม่มีวันลืม…มิตรภาพ…ของพวกเรา…” ไอรีนเสริม ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ…ก็มีเสียงกระซิบดังขึ้น…“แต่…ระวัง… ‘เงา’…ที่ยังคง…ซ่อนเร้น…อยู่…” เมษาและไอรีนหันไปมอง…แต่ก็ไม่พบสิ่งใด…มีเพียงลมเย็นๆ ที่พัดผ่านไป…