เสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังมาจากด้านนอกห้องโถงแห่งความทรงจำนั้น ยิ่งดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนทำให้ผนังหินอันแข็งแกร่งสั่นสะเทือน คิมหันต์และอาร์คัสรีบหันไปมองทางเข้าที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา ใบหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตึงเครียด "เราต้องหาทางป้องกันตัวเอง!" คิมหันต์กล่าวเสียงหอบ เขาพยายามนึกถึงวิธีการใช้พลังของตนเอง แต่ในสถานการณ์กดดันเช่นนี้ สมาธิของเขาก็เริ่มพร่าเลือน "ข้าจะใช้ดาบโบราณของข้าต้านทาน" อาร์คัสกล่าว เขาหยิบมีดโบราณออกมาจากซอง พลังงานสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มเปล่งประกายออกมาจากใบมีด "แต่เจ้า... เจ้าต้องพยายามรวบรวมสมาธิ และใช้พลังของเจ้าให้เป็นประโยชน์" "ผมจะลองดูครับ!" คิมหันต์พยายามหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามนึกถึงความรู้สึกอบอุ่นของเหรียญโบราณในกระเป๋า พยายามนึกถึงภาพของเมล็ดพันธุ์แห่งแสงที่กำลังเติบโต แต่เสียงกรีดร้องที่ดังเข้ามานั้นมันช่างน่าขนลุกจนยากจะหักห้ามใจ "มาแล้ว!" อาร์คัสตะโกน เมื่อเงาทะมึนขนาดใหญ่เริ่มปรากฏขึ้นที่ปากทางเข้าห้องโถง เงาเหล่านั้นบิดเบี้ยวผิดรูป ร่างกายของมันดูเหมือนจะประกอบขึ้นจากความมืดมิดที่หนาทึบที่สุด ดวงตาของพวกมันเป็นสีแดงฉานที่ลุกโชนด้วยความกระหาย "พวกมันคือเงารัตติกาลจริงๆ!" คิมหันต์กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "อย่าหันหลังให้พวกมัน!" อาร์คัสสั่ง เขาตั้งท่าเตรียมรับมือ ขณะที่เงารัตติกาลตัวแรกพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูง มันกางกรงเล็บที่แหลมคมออกมาหมายจะฉีกกระชาก อาร์คัสหลบหลีกการโจมตีนั้นอย่างฉิวเฉียด แล้วสวนกลับด้วยมีดโบราณของเขา เกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบขึ้นเมื่อใบมีดปะทะเข้ากับเงารัตติกาล ตัวมันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถอยหนีไปไหน "ข้าไม่คิดว่าพวกมันจะเข้าถึงที่นี่ได้ง่ายขนาดนี้" อาร์คัสกล่าวขณะที่เขาต่อสู้ "เกราะป้องกันของตระกูลวายุภักดิ์... มันอ่อนแอลงมากแล้ว" "หรือว่า... การที่เราเปิดเผยความลับของหอสมุด ทำให้เกราะป้องกันนั้น... เสื่อมลง?" คิมหันต์คาดเดา เขากำลังพยายามรวบรวมพลังงานบางอย่างรอบตัว แต่ก็ยังไม่ชัดเจนว่าจะใช้มันอย่างไร "เป็นไปได้" อาร์คัสตอบ "ตอนนี้เราต้องเน้นที่การป้องกันตัวก่อน" เงารัตติกาลอีกสองสามตัวเริ่มเคลื่อนที่เข้ามา พวกมันไม่ได้โจมตีแบบตรงๆ แต่จะพยายามล้อมกรอบ และใช้ความมืดมิดของพวกมันเพื่อบดบังการมองเห็นของอาร์คัส "ท่านอาร์คัสคะ!" คิมหันต์ตะโกน "ผม... ผมรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลมาจากดาบเล่มนั้น!" อาร์คัสเหลือบมองไปที่ดาบแห่งการผนึกที่ปักอยู่บนแท่นบูชา มันเริ่มเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา ซึ่งดูเหมือนจะช่วยขับไล่ความมืดมิดที่อยู่รอบๆ ได้บ้าง "ดาบแห่งการผนึก..." อาร์คัสพึมพำ "บางที... มันอาจจะตอบสนองต่อภัยคุกคามนี้" "ผม... ผมลองสัมผัสมันดูนะครับ!" คิมหันต์ตัดสินใจ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาแท่นบูชา แม้ว่าเงารัตติกาลจะอยู่รอบตัวก็ตาม "ระวังนะ คิมหันต์!" อาร์คัสเตือน เขาต้องคอยปัดป้องการโจมตีของเงารัตติกาลที่พยายามจะเข้ามาขวาง คิมหันต์ยื่นมือออกไปแตะด้ามจับของดาบแห่งการผนึก ทันทีที่นิ้วของเขาสัมผัสกับมัน พลังงานอันมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขา มันเย็นเยียบ แต่ก็เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการขับไล่ความมืด "อ๊า!" คิมหันต์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ทำให้เขาอ่อนแอ เขากลับรู้สึกเหมือนมีพลังงานบางอย่างปลดปล่อยออกมาจากภายใน "ตอนนี้แหละ!" คิมหันต์กล่าว เขาจับด้ามดาบให้มั่น แล้วค่อยๆ ดึงมันออกจากแท่นบูชา เมื่อดาบแห่งการผนึกถูกดึงออกมาจากแท่นบูชา แสงสีทองก็สว่างวาบขึ้นไปทั่วทั้งห้องโถง แสงนั้นทรงพลังมากจนทำให้เงารัตติกาลทุกตัวต้องถอยร่นกลับไป ดวงตาแดงฉานของพวกมันหรี่ลงด้วยความเจ็บปวด "นั่นไง!" คิมหันต์อุทาน เขารู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในตัว "เจ้าทำได้ คิมหันต์!" อาร์คัสกล่าวด้วยน้ำเสียงโล่งใจ "ดาบแห่งการผนึก... มันเลือกเจ้าแล้ว" "แต่... ผมยังไม่เข้าใจ" คิมหันต์กล่าว "ผม... ผมยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเงาของตัวเอง" "บางที... การถือดาบเล่มนี้ คือการเริ่มต้นของการเผชิญหน้าแล้ว" อาร์คัสกล่าว "พลังของมันจะช่วยให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น และเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง" เงารัตติกาลที่ถูกแสงดาบขับไล่ไปเมื่อครู่ เริ่มรวมตัวกันอีกครั้ง พวกมันดูเหมือนจะโกรธแค้นมากขึ้น และเริ่มโจมตีอย่างดุเดือดกว่าเดิม "พวกมันกลับมาแล้ว!" คิมหันต์ตะโกน เขายกดาบแห่งการผนึกขึ้นมาเตรียมรับมือ "ผม... ผมจะปกป้องที่นี่!" "อย่าปล่อยให้พวกมันเข้ามาถึงม้วนคัมภีร์!" อาร์คัสสั่ง เขาพุ่งเข้าโจมตีเงารัตติกาลอย่างไม่ลังเล "ข้าจะถ่วงเวลาให้เจ้าเอง!" คิมหันต์ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาที่เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์โบราณ ดาบแห่งการผนึกในมือของเขาส่องแสงเจิดจ้า มันเป็นแสงแห่งความหวังท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ข้าจะปกป้องความรู้เหล่านี้!" คิมหันต์กล่าวอย่างแน่วแน่ เขาพร้อมแล้วที่จะต่อสู้ ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรก็ตาม