ทางลับที่ทอดลงไปนั้นมืดมิดและเต็มไปด้วยฝุ่น คิมหันต์และอาร์คัสเดินนำทางกันไป โดยมีคิมหันต์ใช้แสงสว่างจากดาบแห่งการผนึกเป็นตะเกียงนำทาง แสงสีทองสว่างวาบสะท้อนกับผนังหินโบราณ เผยให้เห็นภาพสลักอันแปลกตาที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ที่ไม่คุ้นเคย "ที่นี่... ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้ามานานมากแล้ว" อาร์คัสกล่าวขณะที่เขาปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนเสื้อคลุมออก "ท่านผู้พิทักษ์บอกว่าที่นี่คือใจกลางของหอสมุด" คิมหันต์ตอบ "บางที... สิ่งสำคัญที่สุดอาจจะอยู่ที่นี่" "ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" อาร์คัสกล่าว "ข้าไม่อยากจะต่อสู้กับเงารัตติกาลอีกต่อไปแล้ว" พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นจุดสิ้นสุดของทางลับ "เรามาถึงแล้ว" คิมหันต์กล่าว เขากวาดตามองไปรอบๆ ห้องโถงแห่งนี้ดูเหมือนจะแตกต่างจากห้องโถงแห่งความทรงจำอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ไม่มีภาพสลักใดๆ แต่กลับมีแท่นบูชาขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง บนแท่นบูชานั้น มีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวโบราณ ดูลึกลับและศักดิ์สิทธิ์ "นั่นคือ..." คิมหันต์ก้าวเข้าไปใกล้ "ตราประทับโบราณที่ท่านผู้พิทักษ์กล่าวถึงหรือเปล่า?" "ไม่น่าจะใช่" เสียงทุ้มต่ำของท่านผู้พิทักษ์ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในห้องโถง "นั่นคือ 'แก่นแท้แห่งพันธสัญญา' วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อผนึกพลังของมอร์ทิส" "แก่นแท้แห่งพันธสัญญา?" คิมหันต์ทวนคำ "แล้ว... ตราประทับโบราณอยู่ที่ไหนครับ?" "แก่นแท้แห่งพันธสัญญานี้... คือตราประทับที่สมบูรณ์ที่สุด" เสียงนั้นอธิบาย "เมื่อเจ้าผนึกคำสาปได้ เจ้าจะใช้มันเพื่อผนึกพลังของมอร์ทิส" คิมหันต์ยืนนิ่ง เขารู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากแก่นแท้แห่งพันธสัญญา มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และทรงพลังอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "แล้ว... ผมต้องทำอย่างไรครับ?" คิมหันต์ถาม "เจ้าต้องใช้พลังแห่งแสงของเจ้า ผสมผสานกับพลังแห่งชีวิตของผืนป่า" เสียงนั้นกล่าว "แล้วจึงใช้แก่นแท้แห่งพันธสัญญานี้ผนึกคำสาป" "พลังแห่งชีวิตของผืนป่า..." คิมหันต์นึกถึงสวนแห่งเมล็ดพันธุ์ "ผมต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้งหรือครับ?" "ไม่จำเป็น" เสียงนั้นตอบ "พลังแห่งชีวิตของผืนป่ายังคงไหลเวียนอยู่ภายในตัวเจ้า เจ้าคือผู้ที่เชื่อมโยงกับมัน" คิมหันต์พยักหน้า เขายกดาบแห่งการผนึกขึ้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้สว่างเพียงลำพัง มันมีประกายสีเขียวอ่อนๆ แทรกซึมเข้ามา ราวกับแสงแห่งชีวิตจากผืนป่า "ข้าจะช่วยเจ้า" อาร์คัสกล่าว เขาก้าวไปยืนข้างคิมหันต์ "ถึงแม้ข้าจะช่วยเรื่องพลังไม่ได้โดยตรง แต่ข้าจะคอยป้องกันเจ้าเอง" "ขอบคุณครับ คุณอาร์คัส" คิมหันต์กล่าว เขารู้สึกขอบคุณที่มีเพื่อนร่วมทางที่แข็งแกร่งเช่นนี้ คิมหันต์ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาแก่นแท้แห่งพันธสัญญา มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย เมื่อเขาสัมผัสกับวัตถุนั้น ความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกโอบกอดด้วยอ้อมกอดอันอ่อนโยน ทันใดนั้นเอง ภาพในหัวของคิมหันต์ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ภาพความกลัว หรือภาพในอดีต แต่เป็นภาพของผืนป่าที่กำลังเจริญเติบโต งอกงาม เต็มไปด้วยชีวิตชีวา "นี่คือ... พลังแห่งชีวิตจริงๆ หรือครับ?" คิมหันต์กล่าวด้วยความทึ่ง "ใช่" เสียงนั้นตอบ "และเจ้าคือผู้ที่จะสามารถนำพลังนี้ไปใช้ได้" คิมหันต์หลับตาลง เขาจินตนาการถึงพลังแห่งแสงสว่างจากดาบแห่งการผนึก ผสมผสานกับพลังแห่งชีวิตของผืนป่าที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขา เขารู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในตัวเขา "ข้าสัมผัสได้ถึงบางอย่าง..." อาร์คัสกล่าวด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "พลังที่นี่... มันกำลังเปลี่ยนแปลงไป" เงารัตติกาลที่เคยคอยดักซุ่มอยู่ภายนอก เริ่มส่งเสียงร้องโหยหวน พวกมันดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้น "พวกมันกำลังจะเข้ามา!" อาร์คัสตะโกน "เจ้าพร้อมหรือยัง คิมหันต์?" คิมหันต์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีทองและสีเขียวที่ส่องสว่าง "ผมพร้อมแล้ว!" เขาประคองแก่นแท้แห่งพันธสัญญาขึ้นมา แสงสว่างอันเจิดจ้าแผ่กระจายออกไปทั่วทั้งห้องโถง เงารัตติกาลที่พยายามบุกเข้ามาเมื่อครู่ ถูกผลักดันกลับออกไปอีกครั้งด้วยพลังอันมหาศาล "ถึงเวลาแล้ว" เสียงนั้นกล่าว "จงผนึกมันซะ คิมหันต์" คิมหันต์สูดหายใจเข้าลึกๆ เขากำแก่นแท้แห่งพันธสัญญาไว้แน่น แล้วเริ่มร่ายคำอธิษฐานโบราณที่ท่านผู้พิทักษ์ได้สอนไว้ คำอธิษฐานนั้นเต็มไปด้วยพลังและความหวัง เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีทองและสีเขียวก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง พุ่งตรงเข้าสู่แก่นแท้แห่งพันธสัญญา ทำให้มันเปล่งประกายเจิดจ้าจนแทบจะมองไม่เห็น "คำสาป... จงสลายไป!" คิมหันต์ตะโกน เสียงของเขาสั่นสะท้านด้วยพลังที่มหาศาล พลังงานอันบริสุทธิ์พุ่งออกจากแก่นแท้แห่งพันธสัญญา แผ่กระจายออกไปทั่วทั้งหอสมุด และขยายวงกว้างออกไปสู่ผืนป่าทั้งหมด เงารัตติกาลที่อยู่รอบๆ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน ก่อนที่จะสลายหายไปในอากาศธาตุ คิมหันต์รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังถูกปลดปล่อยออกไป ความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับอาณาจักรมานานหลายร้อยปี เริ่มจางหายไป เมื่อแสงสว่างค่อยๆ จางลง คิมหันต์ก็พบว่าแก่นแท้แห่งพันธสัญญาในมือของเขากลายเป็นเพียงก้อนผลึกใสที่เปล่งประกายจางๆ "สำเร็จแล้ว..." อาร์คัสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งอก "เจ้าทำได้จริงๆ คิมหันต์" คิมหันต์มองไปที่อาร์คัส เขายิ้มออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน "เราทำได้ครับ คุณอาร์คัส" "ไม่... เป็นเจ้าที่ทำได้" อาร์คัสกล่าว "เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือกจริงๆ" เสียงของท่านผู้พิทักษ์ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย "การผนึกคำสาปเป็นเพียงจุดเริ่มต้น เจ้าต้องนำพาแสงสว่างนี้กลับคืนสู่ผืนป่า และเยียวยาบาดแผลที่มันได้รับมา" คิมหันต์พยักหน้า เขารู้ดีว่าภารกิจของเขายังไม่จบสิ้น แต่ตอนนี้ เขารู้สึกถึงความหวัง และความมั่นใจในตนเองมากขึ้นกว่าที่เคยเป็นมา