สายลมเย็นยะเยือกแห่งรัตติกาลกรีดผ่านอาภรณ์หนังสีดำสนิทของเขา สัมผัสผิวที่เคยแข็งกร้าวราวกับหินผา แต่ในค่ำคืนนี้กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไป ก่อตัวขึ้นในส่วนลึกที่ถูกผนึกไว้เนิ่นนาน ราวกับน้ำแข็งที่เริ่มปริแตกภายใต้แรงกดดันอันมหาศาล เขายืนอยู่บนยอดหอคอยสูงเสียดฟ้าของนครเอเทรีย เมืองหลวงแห่งอาณาจักรที่หลับใหลภายใต้เงามืดของอำนาจที่มองไม่เห็นจาก "หอคอยรัตติกาล" ที่ตั้งตระหง่านเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง หอคอยแห่งนี้เป็นทั้งสัญลักษณ์แห่งอำนาจ เป็นทั้งกรงขังที่ผูกมัดชีวิตของเขาไว้กับชะตากรรมอันดำมืด เงาไร้ชื่อในหมู่เหล่าของ "ผู้รับใช้แห่งรัตติกาล" คือสิ่งที่ทุกคนรู้จักเขา แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จะเรียกชื่อจริงของเขาได้ หากยังมีชื่อนั้นหลงเหลืออยู่ ชื่อที่เคยมีความหมาย แต่บัดนี้ถูกกลืนกินไปกับคมมีดและการพลีชีพที่ไร้ทางหวนกลับ เขากระชับด้ามมีดสั้นที่พกติดกาย ความเย็นเฉียบของเหล็กกล้าเป็นเพื่อนคุ้นเคย เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เป็นเครื่องเตือนใจถึงหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติ "งานสุดท้าย..." เสียงแหบพร่าดังขึ้นในความคิด เป็นคำสั่งสุดท้ายจาก "นายเหนือหัว" ผู้มีอำนาจสั่งการเบื้องหลังทั้งหมด เสียงนั้นก้องกังวานราวกับมาจากห้วงเหวที่ไร้ก้นบึ้ง "สังหาร 'นักปราชญ์แห่งแสง' ผู้จุดประกายความหวังให้แก่ผู้คนในนครแห่งนี้ จงอย่าลังเล จงอย่าสงสัย จงทำลายมันเสียก่อนที่มันจะเติบโต" นักปราชญ์แห่งแสง... ชื่อนี้มีความหมายบางอย่างที่กระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในส่วนลึกของเขา ชายผู้นี้คือผู้ที่กล้าท้าทายอำนาจมืดด้วยปัญญาและคำสอนที่เปี่ยมด้วยความหวัง เป็นเสมือนแสงสว่างที่ส่องนำทางผู้คนให้หลุดพ้นจากความสิ้นหวังที่ปกคลุมนครเอเทรียมานานหลายทศวรรษ การมีอยู่ของเขาคือภัยคุกคามที่ "หอคอยรัตติกาล" ไม่อาจทนรับได้ เขาดำดิ่งลงจากยอดหอคอย สู่ตรอกซอกซอยอันมืดมิดของนครเอเทรีย ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับเงา เคลื่อนที่ไปตามหลังคาบ้านและหน้าต่างที่ปิดสนิท ผู้คนในนครส่วนใหญ่หลับใหลในความมืด แต่บางครั้ง เขาก็เห็นดวงตาที่ฉายแววหวาดกลัว แววตาที่มองเห็นความไม่ยุติธรรมและความทุกข์ยากที่กัดกินชีวิตของพวกเขา "เจ้าคิดว่าการสังหารผู้นำของพวกเขาจะทำให้ทุกอย่างสงบลงอย่างนั้นหรือ?" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมมืดของตรอกเล็กๆ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำปรากฏขึ้น เขาคือ "ซาบิอัส" นักสืบสวนของ "ผู้รับใช้แห่งรัตติกาล" ผู้ที่คอยจับตาดูการกระทำของนักฆ่าเช่นเขา "หน้าที่ของข้าไม่ใช่การคิด แต่เป็นการลงมือ" เงาไร้ชื่อตอบกลับอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังซาบิอัสอย่างไม่กระพริบ ซาบิอัสหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าขนลุก "หน้าที่... ช่างเป็นคำที่น่าสนใจนัก เจ้าแน่ใจหรือว่านี่คือหน้าที่ของเจ้าจริงๆ หรือเป็นเพียงคำสั่งจากนายเหนือหัวที่ผูกมัดเจ้าไว้?" "คำพูดเหลวไหล" เงาไร้ชื่อกล่าว "ข้าทำตามคำสั่งเสมอมา" "เสมอมา... หรือเจ้าแค่ไม่เคยมีทางเลือกอื่น?" ซาบิอัสก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น "บางครั้ง การยอมรับชะตากรรมที่ผู้อื่นกำหนดให้ ก็เหมือนกับการสาปแช่งตัวเองให้จมดิ่งลงไปในความมืดตลอดกาล" "เจ้ากำลังพูดถึงอะไร?" เงาไร้ชื่อถาม เสียงของเขาเริ่มแฝงความไม่พอใจ "ข้ากำลังพูดถึงความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านมายา" ซาบิอัสยักไหล่ "นายเหนือหัวของเจ้า... เขาเป็นใครกันแน่? เขาต้องการอะไรจริงๆ? เจ้าเคยคิดถึงเรื่องนี้บ้างไหม?" "ข้าไม่จำเป็นต้องรู้" เงาไร้ชื่อเอ่ย "ข้าคือนักฆ่า ข้ามีหน้าที่สังหาร ไม่ใช่ขบคิดเรื่องไร้สาระ" "แล้วถ้าเป้าหมายของเจ้า... ไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริงของเจ้าเล่า?" ซาบิอัสทิ้งคำถามที่ทำให้เงาไร้ชื่อชะงักไปเล็กน้อย "ถ้าการสังหารเขา จะเป็นการทำลายสิ่งที่อาจเป็นความหวังเดียวของนครแห่งนี้ล่ะ?" "อย่ามาพูดจาเหลวไหล" เงาไร้ชื่อสะบัดหน้า "นักปราชญ์แห่งแสงคือผู้ขบถ คือผู้ที่กำลังบ่อนทำลายความสงบสุข" "ความสงบสุขที่อยู่ภายใต้การปกครองอันกดขี่งั้นหรือ?" ซาบิอัสเอ่ย "ลองคิดดูให้ดีเถิด นักฆ่าไร้ชื่อ" ซาบิอัสหายลับไปในความมืด ทิ้งให้เงาไร้ชื่อยืนนิ่งอยู่กับคำพูดเหล่านั้น คำพูดที่เหมือนกับหนามแหลมที่ทิ่มแทงเข้ามาในจิตใจที่เคยแข็งแกร่ง ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย ราวกับมีบางสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลงไปในตัวเขา เขามาถึงที่พักของนักปราชญ์แห่งแสง ชุมชนเล็กๆ ที่ตั้งอยู่นอกเขตเมืองหลวง แต่ยังคงอยู่ในสายตาของ "หอคอยรัตติกาล" สถานที่แห่งนี้ดูเรียบง่าย แต่กลับอบอุ่นไปด้วยแสงไฟที่ลอดออกมาจากหน้าต่าง ชุมชนแห่งนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเหมือนส่วนอื่นๆ ของนคร แต่กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา เขาแฝงตัวเข้าไปในเงามืด สังเกตการณ์รอบๆ เขาเห็นผู้คนหลากหลายวัย ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่ พวกเขากำลังทำงานร่วมกัน สร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ด้วยมือของตนเอง และที่สำคัญ พวกเขามีรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วเขาก็เห็น "นักปราชญ์แห่งแสง" ชายชราผมสีเงิน ดวงตาของท่านฉายแววอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยปัญญา ท่านกำลังสอนเด็กๆ เกี่ยวกับดวงดาวและธรรมชาติที่สวยงามของโลก ท่านไม่ได้ดูเหมือนเป็นภัยคุกคามใดๆ เลย ตรงกันข้าม ท่านดูเหมือนเป็นแหล่งพลังงานแห่งความดีงาม เงาไร้ชื่อรู้สึกถึงความขัดแย้งอย่างรุนแรงในใจ คำสั่งจากนายเหนือหัวคือให้สังหารบุคคลผู้นี้ แต่ภาพตรงหน้ากลับขัดแย้งกับคำกล่าวอ้างที่เขาได้รับมาโดยสิ้นเชิง ความสงสัยที่ซาบิอัสจุดประกายขึ้น กำลังลุกลามกลายเป็นเปลวเพลิงที่เผาผลาญความภักดีที่เขามีต่อ "หอคอยรัตติกาล" ไปเสียสิ้น เขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพเป้าหมาย แต่เมื่อสายตาของเขาประสานกับดวงตาของนักปราชญ์แห่งแสง เขากลับเห็นเพียงความสงบ ไม่มีความกลัว ไม่มีความโกรธ มีเพียงความเข้าใจที่ลึกซึ้ง "เจ้ามาแล้ว... ผู้รับใช้แห่งรัตติกาล" เสียงของนักปราชญ์แห่งแสงนุ่มนวล แต่ก้องกังวาน "ข้ารู้ว่าเจ้าจะมา" เงาไร้ชื่อตกตะลึง เขาไม่เข้าใจว่าชายผู้นี้รู้ได้อย่างไร "ท่าน... รู้ได้อย่างไร?" "ข้าเห็นความทุกข์ทรมานในดวงตาของเจ้า" นักปราชญ์แห่งแสงกล่าว พร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน "ข้าเห็นเงาที่ถูกหล่อหลอมด้วยความเจ็บปวด แต่ข้าก็เห็นประกายแห่งแสงที่ยังคงส่องสว่างอยู่ในส่วนลึกของจิตใจเจ้า" "ข้า... ข้าต้องทำตามหน้าที่" เงาไร้ชื่อพึมพำ มือของเขาสั่นเล็กน้อย "หน้าที่ที่ถูกกำหนดโดยผู้ใด? หน้าที่ที่นำมาซึ่งความตายและความสิ้นหวัง หรือหน้าที่ที่นำมาซึ่งความหวังและการเยียวยา?" นักปราชญ์แห่งแสงถามกลับ "จงเลือกเส้นทางของเจ้าเอง... เงาไร้ชื่อ" คำพูดของท่านสะท้อนก้องอยู่ในห้วงความคิดของเขา เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำว่า "เลือก" จากปากของนายเหนือหัว หรือแม้แต่จากใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับ "หอคอยรัตติกาล" ตลอดชีวิตของเขา เขาเป็นเพียงเครื่องมือ เป็นเพียงเงาที่ไร้เจตจำนง เขาก้มมองมีดในมือที่เย็นเฉียบจนแทบจะไร้ความรู้สึก แต่ในค่ำคืนนี้ มันกลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับแบกรับน้ำหนักของโลกทั้งใบไว้บนคมดาบ