การเดินทางตามรอยเท้าปีศาจเงาเข้าไปในป่าทึบนั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เงาไร้ชื่อ วาริส และลีโอ ต่างเดินเคียงข้างกัน โดยมีเงาไร้ชื่อเป็นผู้นำในการสำรวจเส้นทาง "ข้าไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย" วาริสกล่าว พลางกวาดสายตาไปรอบๆ "มันเงียบเกินไป" "มันเป็นสัญญาณว่าเรากำลังเข้าใกล้รังของพวกมัน" เงาไร้ชื่อตอบเสียงเบา "พวกมันกำลังซุ่มรออยู่" ลีโอกอดตัวเองแน่นด้วยความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามา แม้ว่าแสงแดดจะยังส่องลงมาได้บ้าง แต่ความรู้สึกกดดันจากพลังงานบางอย่างกลับทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่าอากาศ "ข้า... ข้าได้ยินเสียง" ลีโอเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน เงาไร้ชื่อและวาริสหยุดเดินทันที "เสียงอะไร?" เงาไร้ชื่อถาม "เสียงกระซิบ... เหมือนใครกำลังเรียกชื่อข้า" ลีโอตอบ พลางเอามือกุมหู วาริสชะงัก "นั่นมัน... เป็นกลอุบายของปีศาจเงา" "พวกมันพยายามจะหลอกล่อเรา" เงาไร้ชื่อกล่าวเสริม "อย่าไปสนใจมัน ลีโอ" แต่ลีโอเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงของพวกเขา ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียง "ท่าน... ท่านเรียกข้า?" "ลีโอ! ตั้งสติ!" วาริสตะโกน พลางจับแขนของลีโอไว้แน่น ร่างของลีโอเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง "ข้า... ข้าเห็น... เห็นเงา... พวกมันกำลังลากพ่อกับแม่ข้าไป..." "นั่นไม่ใช่ของจริง!" เงาไร้ชื่อพยายามดึงสติของลีโอ "มันเป็นภาพลวงตา!" เงาไร้ชื่อรู้ดีว่าปีศาจเงาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้ความกลัวและความหวาดหวั่นของเหยื่อเป็นอาวุธ พวกมันสามารถสร้างภาพลวงตาที่สมจริงจนยากจะแยกแยะได้ "ข้าต้องไปช่วยพวกเขา!" ลีโอพยายามสะบัดแขนของวาริสออก "เจ้าทำไม่ได้!" วาริสกระชับแขนของลีโอไว้แน่น "ถ้าเจ้าไปตอนนี้ เจ้าจะตกเป็นเหยื่อของพวกมัน!" "แต่..." ลีโอร้องไห้ "เราจะช่วยพวกเขา" เงาไร้ชื่อกล่าวเสียงหนักแน่น "แต่เจ้าต้องเชื่อใจเรา" เงาไร้ชื่อหันไปมองวาริส "เราต้องรีบไป พวกมันกำลังพาชาวบ้านไปยังหุบเขาแห่งนั้น" เงาไร้ชื่อชี้ไปยังทิศทางเบื้องหน้า ป่าเริ่มโปร่งขึ้น เผยให้เห็นปากทางเข้าหุบเขาที่ดูมืดมิดและน่าสะพรึงกลัว "ดูเหมือนเราจะมาถึงแล้ว" วาริสกล่าว ทั้งสามคนค่อยๆ เดินเข้าไปในหุบเขา ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป อากาศก็หนาวเย็นลงอย่างฉับพลัน เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบตัวราวกับมีคนนับร้อยกำลังพูดพร้อมกัน "ข้า... ข้าได้ยินเสียงอีกแล้ว" ลีโอพูดเสียงสั่น "พวกมันกำลังพยายามครอบงำจิตใจเรา" เงาไร้ชื่อกล่าว "เราต้องตั้งสมาธิ" "ข้าเห็นมันแล้ว" วาริสชี้ไปที่ด้านล่างของหุบเขา "พวกมันกำลังกักขังชาวบ้านไว้ที่นั่น" ที่ก้นหุบเขา ร่างของชาวบ้านหลายสิบคนกำลังถูกล้อมกรอบด้วยเงาดำทะมึนที่เคลื่อนไหวไปมา พวกเขากำลังส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว "เราต้องทำอะไรสักอย่าง!" ลีโอร้อง "อย่าเพิ่งใจร้อน" เงาไร้ชื่อห้าม "เราต้องหาทางเข้าถึงตัวพวกมันก่อน" ทันใดนั้น เงาดำทะมึนหลายร่างก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ตรงเข้ามาหาพวกเขา "ปีศาจเงา!" วาริสตะโกน "เตรียมตัว!" เงาไร้ชื่อชักมีดออกมา ขณะที่วาริสใช้ท่อนไม้ที่หยิบได้จากพื้นเป็นอาวุธ ลีโอยืนประหม่าอยู่ด้านหลัง "ลีโอ! ถอยไป!" เงาไร้ชื่อสั่ง "ไม่! ข้าจะสู้!" ลีโอตะโกนกลับ "เจ้าต้องรอด!" วาริสกล่าว "เจ้าคือความหวังของพวกเขา!" เงาไร้ชื่อและวาริสเข้าต่อสู้กับปีศาจเงาอย่างดุเดือด พวกมันเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายลม และโจมตีด้วยกรงเล็บที่มองไม่เห็น "พวกมันดูดพลังชีวิต!" วาริสอุทานขณะที่เขารู้สึกอ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว "เราต้องทำลายแหล่งพลังงานของพวกมัน" เงาไร้ชื่อกล่าว "พวกมันมาจาก... ตรงนั้น!" เงาไร้ชื่อชี้ไปยังก้อนหินสีดำก้อนใหญ่ที่อยู่ใจกลางของกลุ่มปีศาจเงา ก้อนหินนั้นเปล่งแสงสีม่วงทมิฬออกมาอย่างน่าขนลุก "ข้าจะถ่วงเวลาให้เจ้า" วาริสกล่าว "ไปเลย!" วาริสพุ่งเข้าไปสู้กับปีศาจเงาอย่างไม่เกรงกลัว สร้างความไขว้เขวให้พวกมัน เงาไร้ชื่อพุ่งเข้าหาก้อนหินสีดำด้วยความเร็วสูงสุด เขากระโดดขึ้นไปบนอากาศ และใช้มีดของเขาทะลวงเข้าไปในใจกลางของก้อนหิน เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น หินสีดำแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ และแสงสีม่วงทมิฬก็ดับวูบลง ทันทีที่ก้อนหินถูกทำลาย ปีศาจเงาทุกตัวก็กรีดร้องโหยหวน และสลายตัวไปเป็นละอองหมอกสีดำ ความเงียบเข้าปกคลุมหุบเขาอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเงาไร้ชื่อและวาริส "เราทำสำเร็จแล้ว" วาริสกล่าวอย่างอ่อนแรง เงาไร้ชื่อรีบวิ่งลงไปหาชาวบ้านที่ถูกกักขัง "ทุกคน! ท่านปลอดภัยแล้ว!" ชาวบ้านมองเงาไร้ชื่อและวาริสด้วยความแปลกใจ พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าคนที่เคยเป็นนักฆ่าและทหารของหอคอยรัตติกาลจะมาช่วยเหลือพวกเขา "ขอบคุณ... ขอบคุณท่านมาก" หญิงชราคนหนึ่งกล่าว "พวกท่านเป็นใครกัน?" ชายคนหนึ่งถาม "เรา... เราเป็นคนที่ต้องการจะช่วยเหลือ" เงาไร้ชื่อตอบ ลีโอเดินเข้ามาหาชาวบ้าน "ท่านพ่อ! ท่านแม่!" เขาวิ่งเข้าไปกอดพ่อแม่ของเขาอย่างดีใจ "ลีโอ! ลูกพ่อ!" พ่อของลีโออุทาน "พวกเราคิดว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว" แม่ของลีโอพูดทั้งน้ำตา เงาไร้ชื่อมองดูภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม เขาเห็นความหวังที่แท้จริงปรากฏขึ้นในสายตาของชาวบ้าน "เราต้องพาพวกเขากลับไปยังหมู่บ้าน" วาริสกล่าว "ใช่" เงาไร้ชื่อเห็นด้วย "แต่เราต้องแน่ใจว่าพวกเขาจะปลอดภัย" พวกเขาช่วยกันนำทางชาวบ้านออกจากหุบเขาแห่งเสียงกระซิบ การเดินทางครั้งนี้แม้จะเต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้น "เราทำได้ดีมาก" เงาไร้ชื่อกล่าวกับวาริสขณะที่พวกเขามองดูชาวบ้านเดินทางกลับ "ใช่" วาริสพยักหน้า "บางที... เราอาจจะสามารถสร้างโลกที่ดีกว่านี้ได้จริงๆ" ลีโอเดินเข้ามาหาเงาไร้ชื่อและวาริส "ขอบคุณท่านทั้งสองมาก" "ไม่เป็นไร" เงาไร้ชื่อกล่าว "นี่คือสิ่งที่พวกเราควรทำ" เงาไร้ชื่อมองไปยังทิศทางที่หอคอยรัตติกาลตั้งอยู่ เขารู้ว่าการต่อสู้ยังไม่จบ แต่ในตอนนี้ เขาได้ค้นพบความหมายใหม่ของชีวิต