ความมืดมิดที่กัดกินทุกสิ่ง สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่เกาะกุมผิวหนัง ‘กวิน’ ลืมตาขึ้นมา ภาพแรกที่เห็นคือเพดานถ้ำที่เต็มไปด้วยหยากไย่และค้างคาวที่ห้อยหัวอยู่ ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น ‘ที่นี่… ที่ไหน?’ ความคิดของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ เขาสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติรอบตัว ชิ้นส่วนของสมบัติโบราณกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นถ้ำ บางชิ้นดูคุ้นตา… มันคือสมบัติที่เคยถูกฝังไว้ใน ‘วิหารแห่งดวงดาว’ ที่เขาเคยไปเยือน! ความทรงจำในอดีตหลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขานึกถึง ‘อัมพร’ มิตรภาพที่เคยมีให้กัน… และการทรยศหักหลังที่ทำให้เขาต้องมาติดอยู่ในสภาพเช่นนี้ ‘อัมพร… นี่แกทำอะไร!’ เขาตะโกนก้อง แต่เสียงของเขากลับแหบพร่าและเบาหวิว ทันใดนั้นเอง แสงสลัวๆ จากปากถ้ำก็ส่องเข้ามา พร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่ง ‘อัมพร’ เขาเดินเข้ามาหา กวินอย่างช้าๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความโศกเศร้า ‘กวิน… ข้าขอโทษ’ อัมพรเอ่ยเสียงแผ่วเบา ‘ข้าไม่… ได้ตั้งใจ’ ‘ไม่ตั้งใจ?’ กวินกัดฟันกรอด ‘แกทรยศข้า! แกขโมยสมบัติ! แกปล่อยให้ข้าต้องมาติดอยู่ที่นี่!’ เขาพยายามแกะเชือกที่มัดเขาไว้ แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่น ‘แกต้องการอะไรจากข้า?’ อัมพรทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กวิน ‘ข้า… ถูกบังคับ’ เขาถอนหายใจยาว ‘มีพลังมืดบางอย่าง… มันครอบงำข้า… มันต้องการสมบัติ… และต้องการ… พลังของเจ้า’ อัมพรเงยหน้าขึ้นมองกวิน ดวงตาของเขาแดงก่ำ ‘มันกำลังจะตื่นขึ้น… และถ้ามันตื่นขึ้น… โลกนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิม’ กวินมองอัมพรอย่างไม่ไว้ใจ ‘พลังมืด? พลังอะไร?’ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติใดๆ จนกระทั่งเขาได้พบกับ ‘เสียงกระซิบจากสรวงสวรรค์’ และ ‘อัคคี’ ผู้แบกรับชะตากรรมที่หนักอึ้ง ‘มันคือ ‘เงาราตรี’… ผู้ปกครองแห่งความมืด… มันต้องการ ‘ผลึกแห่งดวงดาว’ เพื่อปลุกพลังทั้งหมดให้ตื่นขึ้น… และผลึกนั้น… อยู่ในตัวเจ้า’ อัมพรพูดจบ ก็หยิบก้อนผลึกสีฟ้าใสขนาดเท่ากำปั้นที่ส่องแสงระยิบระยับออกมาจากอกเสื้อของกวิน มันคือ ‘ผลึกแห่งดวงดาว’ ที่เขาเคยเห็นในตำนาน ‘ผลึก… อยู่ในตัวข้า?’ กวินตกใจ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีสิ่งนี้อยู่ การที่ผลึกนี้อยู่ในตัวเขามาตลอด มันอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาถูกลักพาตัวมาก็เป็นได้ ‘ใช่… และถ้าเงาราตรีได้มันไป… พวกเราทุกคน… ก็จะตกอยู่ในความมืดมิดตลอดกาล’ อัมพรยื่นผลึกให้กับกวิน ‘ข้า… ได้เตรียมบางอย่างไว้แล้ว’ เขาหยิบกล่องไม้โบราณออกมา เปิดออก ข้างในมีตราผนึกสีดำสลักด้วยอักขระโบราณ ‘นี่คือ ‘พันธนาการแห่งเงา’… มันจะช่วยยับยั้งพลังของเงาราตรีได้ชั่วคราว… แต่เจ้าต้องใช้มันอย่างระมัดระวัง’ ขณะที่อัมพรจะยื่นตราผนึกให้กับกวิน ทันใดนั้นเอง ถ้ำก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากเบื้องบน… ราวกับสัตว์ร้ายกำลังตื่นขึ้น! อัมพรหน้าซีดเผือด ‘มันมาแล้ว!’