ทันใดนั้นเอง เสียงเพลงนั้นก็เปลี่ยนท่วงทำนอง มันกลายเป็นบทเพลงที่คุ้นเคย บทเพลงที่เอลวินเคยเล่นให้เธอฟังในคืนที่ดาวเต็มฟ้า บทเพลงที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง แต่คราวนี้มันไม่ได้มาจากไวโอลิน แต่มาจากทุกอณูของอากาศที่โอบล้อมเธออยู่ ลีร่าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังกลุ่มแสงสีทองที่ล่องลอยอยู่เบื้องหน้า "เอลวิน... นี่นายจริงๆ ใช่ไหม?" เธอเอ่ยถาม เสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจ โล่งใจ และเสียใจในเวลาเดียวกัน กลุ่มแสงสีทองขยับเข้ามาใกล้ขึ้น เปล่งประกายอบอุ่นราวกับอ้อมกอดที่คุ้นเคย แม้จะไม่เห็นใบหน้า แต่ลีร่าก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความรักที่ส่งผ่านมา ท่วงทำนองแห่งไวโอลินที่เคยปลุกเร้าหัวใจ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบแห่งความห่วงใย "อย่าเสียใจเลย ลีร่า" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงพูดที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในจิตใจของเธอ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเข้าใจ "นี่คือหนทางเดียวที่ข้าจะรักษาไว้ได้" "แต่... แต่นายควรจะมีชีวิตอยู่! นายควรจะอยู่ตรงนี้กับฉัน!" ลีร่าโต้ตอบ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "เรายังมีอะไรที่ต้องทำอีกมากมาย..." "ทุกสิ่งที่เราทำมา... มันไม่ได้สูญเปล่า" เสียงของเอลวินตอบกลับมา "เจ้าเห็นไหม... สรวงสวรรค์กำลังฟื้นคืนชีพ ดอกไม้กำลังเบ่งบานอีกครั้ง" ลีร่ามองไปรอบๆ ทุ่งหญ้าสีเขียวมรกตที่บัดนี้กลับมามีชีวิตชีวา ดอกไม้นานาชนิดเปล่งประกายเจิดจ้ากว่าเดิม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมันลอยมาตามลม เป็นกลิ่นหอมที่บริสุทธิ์และสดชื่นอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน พลังงานแห่งการสร้างสรรค์ที่แผ่ออกมานั้นเข้มข้นจนสัมผัสได้ "แต่... นาย... นายจะอยู่ที่ไหน? เราจะเจอกันอีกไหม?" เธอถามต่อ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความกลัวที่จะสูญเสียเขาไปตลอดกาล "ข้าคือส่วนหนึ่งของท่วงทำนองนี้... ข้าคือส่วนหนึ่งของสรวงสวรรค์นี้" เสียงของเอลวินตอบมาอย่างสงบ "ทุกครั้งที่เจ้าได้ยินเสียงเพลง... เสียงเพลงแห่งการสร้างสรรค์... เจ้าจะได้ยินข้า" ผู้นำแห่งเหล่าผู้พิทักษ์ก้าวเข้ามาใกล้ "เขาได้กลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์... กลายเป็นส่วนหนึ่งของแก่นแท้ของสถานที่แห่งนี้" เขาอธิบาย "การเสียสละของเขา... ได้ปลุกพลังที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง" "แต่... มันไม่ยุติธรรม!" ลีร่าปะทุออกมา "ทำไมเขาถึงต้องเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่าง? ทำไมต้องเป็นการเสียสละแบบนี้?" "บางครั้ง... ความเสียสละอันยิ่งใหญ่... ก็มาจากความรักอันยิ่งใหญ่" ผู้นำกล่าว "เอลวินได้เลือกที่จะมอบทุกสิ่งที่มี... เพื่อให้โลกนี้กลับคืนสู่ความสมบูรณ์" กลุ่มแสงสีทองขยับเข้ามาใกล้ลีร่ามากขึ้น มันค่อยๆ แผ่ขยายออก ราวกับต้องการโอบกอดเธอไว้ ลีร่าหลับตาลง สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความรักที่เอลวินส่งมาให้ "ข้าจะอยู่กับเจ้าเสมอ... ในทุกท่วงทำนอง... ในทุกสายลม... ในทุกแสงดาว" เสียงของเอลวินกระซิบแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับท่วงทำนองอันแสนเศร้า แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง ลีร่าลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลุ่มแสงสีทองได้จางหายไปแล้ว เหลือเพียงท่วงทำนองอันไพเราะที่ยังคงล่องลอยอยู่ในอากาศ ทุ่งหญ้าเบื้องหน้ายังคงงดงามราวกับสรวงสวรรค์จริงๆ แต่หัวใจของเธอกลับว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก "เขาจากไปแล้วจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามผู้นำ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า "ในรูปแบบที่เจ้าคุ้นเคย... ใช่" ผู้นำตอบ "แต่ในอีกรูปแบบหนึ่ง... เขาได้ถือกำเนิดขึ้นใหม่... เป็นส่วนหนึ่งของสรวงสวรรค์ที่ไม่เคยสาบสูญ" ลีร่าทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า ท่ามกลางดอกไม้ที่เรืองแสงสีอ่อนๆ เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนใส ที่มีดวงดาวระยิบระยับตลอดเวลา ราวกับว่าเวลาที่นี่หยุดนิ่ง "แล้ว... เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ?" เธอถาม "เจ้าได้เห็นแล้ว... พลังแห่งการสร้างสรรค์ได้กลับคืนมาแล้ว" ผู้นำกล่าว "ภารกิจของเจ้า... และของเอลวิน... ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว" "แต่... ฉันจะกลับไปได้อย่างไร?" ลีร่าเอ่ยถาม "แล้วโลกข้างนอกล่ะ? พวกเขาจะเป็นอย่างไร?" "ประตูแห่งสรวงสวรรค์ยังคงเปิดอยู่" ผู้นำตอบ "และพลังที่ได้ตื่นขึ้นมาในที่แห่งนี้... จะส่งผลไปถึงโลกภายนอกด้วย" เขายื่นมือออกมา ลีร่าค่อยๆ จับมือเขา ลุกขึ้นยืน "ข้าจะพาเจ้ากลับไป" ผู้นำกล่าว "และเจ้า... จะเป็นผู้ที่นำพาท่วงทำนองแห่งการเกิดใหม่นี้... กลับไปยังโลกของเจ้า" ลีร่าพยักหน้า เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด แม้จะยังคงมีน้ำตาไหลอยู่ แต่ในหัวใจของเธอ ก็มีความหวังเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้น ความหวังที่จะได้นำพาบทเพลงแห่งการเยียวยานี้ ไปสู่ผู้คนที่สิ้นหวังในโลกของเธอ