เมื่อเงาร่างแห่งความมืดได้สลายไปสิ้น และความมืดมิดในห้องโถงแห่งความทรงจำถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างสีทองอันอบอุ่น ลีร่าก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน อากาศที่เคยเย็นเยียบและหนักอึ้ง บัดนี้กลับอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง "ท่านผู้เฝ้ามอง... ทุกอย่าง... จบลงแล้วใช่ไหมคะ?" ลีร่าเอ่ยถาม เสียงของเธออ่อนแรงลงเล็กน้อยจากการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านพ้นมา "ใช่... ลีร่า" เสียงของผู้เฝ้ามองตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น "เจ้าได้ทำในสิ่งที่... ไม่มีใครสามารถทำได้... มาก่อน" ลีร่าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่หัวใจของเธอกลับเปี่ยมไปด้วยความเบิกบานและความพึงพอใจที่ได้ทำสิ่งที่ถูกต้อง "แล้ว... เอลวิน... ล่ะคะ? เขา... เขาเป็นอย่างไรบ้าง?" เธอถามด้วยความกระตือรือร้น "เขา... กำลังจะปรากฏตัว... ต่อหน้าเจ้า" ผู้เฝ้ามองกล่าว "แต่จงจำไว้... ลีร่า... ตัวตนที่เจ้าจะพบ... คือจิตวิญญาณที่แท้จริง... ของเขา... ผู้ที่ได้หลุดพ้น... จากพันธนาการ... แห่งอดีต... แล้ว" ทันใดนั้นเอง กลางห้องโถงที่สว่างไสวด้วยแสงสีทอง พลังงานอันบริสุทธิ์ก็เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง คล้ายกับลำแสงที่รวมตัวกันเป็นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่เงาร่างที่บิดเบี้ยวอีกต่อไป แต่เป็นร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีทองที่ส่องประกายงดงาม เขาค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นอย่างช้าๆ จนกระทั่งรูปร่างของเขาปรากฏชัดเจน เขาคือเอลวิน... แต่ไม่ใช่เอลวินที่เธอเคยเห็นก่อนหน้านี้ ดวงตาของเขามีประกายแห่งความอบอุ่นและปัญญา ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งความสงบและความเข้าใจ ลีร่าจ้องมองเขาด้วยความตะลึง เธอไม่เคยเห็นเอลวินในสภาพเช่นนี้มาก่อน เขาดูแตกต่างออกไป... ราวกับว่าได้เติบโตและเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง "เอลวิน..." ลีร่าเอ่ยชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เอลวินค่อยๆ หันมามองลีร่า ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ ราวกับว่าเขากำลังมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ "ลีร่า..." เสียงของเขาดังขึ้น เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "ข้า... ขอขอบคุณ... เจ้า" ลีร่ารู้สึกถึงน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า "ขอบคุณ... สำหรับอะไรคะ?" "สำหรับ... การปลดปล่อยข้า... จากความมืด" เอลวินกล่าว "เจ้า... คือผู้ที่นำพา... แสงสว่าง... กลับคืนสู่... ข้า" "ข้า... ข้าแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง" ลีร่าตอบ "ข้า... ข้าไม่อยากเห็นใคร... ต้องทนทุกข์... เช่นนั้น" เอลวินยิ้ม เขาเดินเข้ามาหาลีร่าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาสะท้อนถึงความมั่นคงและความสง่างาม "แต่เจ้า... ได้ทำในสิ่งที่... ยิ่งใหญ่กว่านั้น... ลีร่า" เอลวินกล่าว "เจ้าได้... ช่วยข้า... ให้กลับมา... เป็นตัวของข้า... อีกครั้ง" เขายื่นมือออกไปสัมผัสที่แก้มของลีร่าอย่างแผ่วเบา ลีร่ารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วของเขา "เมื่อข้า... ติดอยู่ในห้วงแห่งความทรงจำ... ข้าได้เห็น... ทุกสิ่ง... ที่เจ้า... ได้เผชิญมา" เอลวินกล่าว "ข้าได้เห็น... ความกล้าหาญ... ของเจ้า... ความเสียสละ... ของเจ้า... และความรัก... ที่เจ้ามี... ต่อสรวงสวรรค์... แห่งนี้" ลีร่ารู้สึกประหลาดใจ "ท่าน... รู้เรื่องราวทั้งหมด... ของข้า... ด้วยหรือคะ?" "ใช่" เอลวินพยักหน้า "และนั่น... คือสิ่งที่ทำให้ข้า... มีกำลังใจ... ที่จะต่อสู้... กับความมืด... ที่กัดกิน... จิตวิญญาณของข้า" เขามองลีร่าอย่างลึกซึ้ง "เจ้า... คือประกายแสง... ที่ส่องนำทาง... ข้า... ให้กลับคืนสู่... เส้นทางที่ถูกต้อง" ลีร่ารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น เธอไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกอบอุ่นและความผูกพันที่เธอมีต่อเอลวินนั้น ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น "แล้ว... ตอนนี้... ท่านจะทำอะไรต่อไปคะ?" ลีร่าถาม "ข้า... จะกลับคืนสู่... หน้าที่ของข้า" เอลวินตอบ "ข้า... จะช่วย... ฟื้นฟู... สรวงสวรรค์... แห่งนี้" เขามองไปรอบๆ ห้องโถงที่บัดนี้สว่างไสวไปด้วยแสงสีทอง "แต่ข้า... จะไม่สามารถ... ทำได้... เพียงลำพัง" เอลวินหันกลับมามองลีร่าอีกครั้ง ดวงตาของเขาสื่อถึงความคาดหวังและความปรารถนา "ลีร่า... เจ้า... จะอยู่เคียงข้างข้า... ในการเดินทางครั้งนี้... ได้หรือไม่?" เขาถาม ลีร่ามองเข้าไปในดวงตาของเอลวิน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความหวังที่ฉายออกมาจากเขา เธอรู้ดีว่านี่คือชะตากรรมของเธอ... และเธอพร้อมที่จะยอมรับมัน "ข้า... จะอยู่เคียงข้างท่าน... ค่ะ... เอลวิน" ลีร่าตอบ "ข้า... จะช่วยท่าน... ฟื้นฟู... สรวงสวรรค์... แห่งนี้" เมื่อลีร่ากล่าวจบ เอลวินก็ยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง "ข้า... รู้แล้วว่า... ทำไม... สรวงสวรรค์... ถึงเลือก... เจ้า" เอลวินกล่าว "เพราะเจ้า... คือหัวใจ... ที่แท้จริง... ของมัน" ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีทองก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง มันสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม จนกระทั่งกลืนกินทุกสิ่งรอบตัวไป ลีร่ารู้สึกเหมือนร่างกายของเธอกำลังลอยขึ้น เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว ราวกับว่าเธอได้ก้าวเข้าสู่ใจกลางของสรวงสวรรค์ที่กำลังจะถูกฟื้นฟู เมื่อแสงสว่างจางลง ลีร่าพบว่าเธอยืนอยู่เคียงข้างเอลวิน บนยอดสุดของหอคอยสูงตระหง่าน เบื้องหน้าของพวกเขาคือภาพอันงดงามของสรวงสวรรค์ที่กำลังค่อยๆ ฟื้นคืนสภาพ กลิ่นอายของเวทมนตร์และความหวังแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เสียงพิณแห่งการพลีชีพที่เคยดังคร่ำครวญ บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงเพลงแห่งการเกิดใหม่ที่ไพเราะและทรงพลัง ลีร่ามองไปยังเอลวิน เธอสัมผัสได้ถึงความผูกพันที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมระหว่างพวกเขา "เรา... จะเริ่มกันเลยไหมคะ?" ลีร่าถาม เอลวินพยักหน้า "ใช่... ลีร่า" เขากล่าว "ถึงเวลาแล้ว... ที่เรา... จะสร้าง... สรวงสวรรค์... ขึ้นมาใหม่" ทั้งสองมองไปยังเบื้องหน้า... สู่การเดินทางครั้งใหม่... ที่เต็มไปด้วยความท้าทาย... และความหวัง... ในการฟื้นฟูสรวงสวรรค์ที่สาบสูญ... ให้กลับคืนสู่ความรุ่งเรืองอีกครั้ง