เมื่อพวกเขาใกล้จะถึงทางออก อากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป ความเย็นชื้นของโลกใต้พิภพค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยอากาศที่อบอุ่นและสดชื่นกว่าเดิม ลีร่าสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด เธอรู้สึกได้ถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน ความรู้สึกอึดอัดและหนักอึ้งที่เคยมีเมื่ออยู่ใต้พิภพเริ่มคลายลง "เราใกล้จะถึงแล้ว" อเล็กซานเดอร์กล่าว เสียงของเขามีความตื่นเต้นปนอยู่ เขาแตะที่ไข่มุกแห่งแสงตะวันบนคอของเขา รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านเข้ามา ราวกับมันกำลังตอบรับถึงบรรยากาศภายนอก "อีกไม่นาน เราก็จะกลับสู่โลกที่เราคุ้นเคย" ลีร่ายิ้ม เธอเงยหน้ามองปลายอุโมงค์ที่บัดนี้มีแสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องเข้ามา แสงนั้นไม่ได้แสบตา แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอบประโลม ราวกับเป็นอ้อมกอดของบ้านที่รอคอยเธออยู่ "ขอบคุณนะที่พาฉันมาที่นี่" เธอกล่าวกับอเล็กซานเดอร์ "ฉันคงไม่มีวันได้เห็นสิ่งเหล่านี้ หากไม่มีเธอ" อเล็กซานเดอร์หันมายิ้มให้ลีร่า "เราต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ ลีร่า ในความเป็นผู้นำและความกล้าหาญของเธอ ที่ทำให้เราได้มีโอกาสแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดในอดีต" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ "และขอบคุณกร็อกด้วย เขาเสียสละเพื่อเราทุกคน" "ใช่แล้ว" ลีร่าพยักหน้าเห็นด้วย แววตาของเธอฉายแววเศร้าเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสหายผู้ล่วงลับ "เราจะไม่มีวันลืมเขา" ทั้งสองเดินต่อไปตามทางที่ค่อยๆ กว้างขึ้นเรื่อยๆ พืชพรรณเรืองรองเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยมอสสีเขียวสดและพืชพรรณที่คุ้นตามากขึ้น เสียงน้ำที่เคยดังสะท้อนก้องก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงลมพัดใบไม้ที่แผ่วเบา "รู้สึกไหม" ลีร่าเอ่ยขึ้น "อากาศข้างนอก... มันอบอุ่นกว่าที่เราเคยสัมผัส" "แน่นอน" อเล็กซานเดอร์ตอบ "ฤดูร้อนของโลกเบื้องบนกำลังจะมาถึง" เขายิ้มกริ่ม "ข้าแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้สัมผัสแสงแดดอีกครั้ง" เมื่อพวกเขาเดินพ้นปากอุโมงค์ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ลีร่าถึงกับต้องสูดหายใจเข้าอย่างแรง ความงดงามของโลกเบื้องบนที่เธอจากมานานแสนนาน บัดนี้กลับดูสดใสและมีชีวิตชีวามากกว่าที่เธอเคยจดจำไว้ ทุ่งหญ้าสีเขียวสุดลูกหูลูกตาแผ่กว้างไกลออกไป มีดอกไม้ป่านานาพันธุ์กำลังบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ คลอเคล้ากับกลิ่นดินชื้นๆ หลังฝน อากาศที่อบอุ่นยามบ่ายกำลังโชยมาปะทะใบหน้า เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังมาจากพุ่มไม้ และกลุ่มเมฆสีขาวปุยลอยเอื่อยๆ อยู่บนท้องฟ้าสีครามสดใส "มัน... สวยงามเหลือเกิน" ลีร่าพึมพำ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า เธอไม่เคยคิดว่าโลกที่เธอจากมาจะดูงดงามได้ถึงเพียงนี้ อเล็กซานเดอร์ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความสุข ความโล่งใจ และความสำนึกในบุญคุณ เขายกมือขึ้นกุมเมล็ดแห่งชีวิตในมือของลีร่าเบาๆ "นี่คือบ้านของเรา ลีร่า" เขาพูด "และเรามีหน้าที่ต้องปกป้องมัน" "แต่บ้านของเราก็ไม่ใช่มีแค่ที่นี่" ลีร่ากล่าว พลางเหลียวมองย้อนกลับไปยังปากอุโมงค์ที่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบ และดูเหมือนจะกลืนหายไปกับธรรมชาติ "แอสเทรียก็เป็นส่วนหนึ่งของบ้านเราเช่นกัน" "ถูกต้อง" อเล็กซานเดอร์เห็นด้วย "และเราจะทำให้ทั้งสองโลกอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ" ขณะที่พวกเขากำลังดื่มด่ำกับความงามของธรรมชาติที่กลับคืนมา เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังทำให้พวกเขาหันไปมอง "นั่นใครน่ะ?" ลีร่าถามด้วยความระแวง ร่างสองร่างปรากฏขึ้นจากพุ่มไม้ พวกเขาคือชาวบ้านในหมู่บ้านที่ลีร่าจากมา สวมเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าลินินสีอ่อนๆ และถือตะกร้าที่เต็มไปด้วยผลไม้ป่า "ลีร่า! เจ้ากลับมาแล้ว!" ชายชราคนหนึ่งร้องเรียกด้วยความยินดี เขามีเคราสีขาวและใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ท่านปู่!" ลีร่าร้องออกมาด้วยความดีใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปหาชายชราคนนั้น "ท่านปู่ ท่านสบายดีหรือเปล่าเจ้าคะ" "สบายดีสิ สบายดี" ชายชราตอบ พลางโอบกอดหลานสาวไว้ "เราเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ นึกว่าเจ้าจะหายไปตลอดกาลเสียแล้ว" "แล้วนี่ใครกัน" หญิงชราอีกคนถาม พลางมองมาที่อเล็กซานเดอร์ด้วยความสงสัย "นี่คือท่านอเล็กซานเดอร์ ท่านช่วยข้าไว้หลายอย่างเลยเจ้าค่ะ" ลีร่าแนะนำ "และท่านก็เป็นเพื่อนของข้า" อเล็กซานเดอร์โค้งศีรษะให้ทั้งสอง "ยินดีที่ได้พบท่านครับ" "ดีแล้ว ดีแล้ว" ชายชรากล่าว "กลับมาก็ดีแล้ว วันนี้มีงานฉลองที่ลานหมู่บ้านพอดี เจ้าต้องไปร่วมงานนะ" ลีร่าหันไปมองอเล็กซานเดอร์ "เราไปกันเถอะ" "แน่นอน" อเล็กซานเดอร์ยิ้ม "ได้เวลาเฉลิมฉลองการกลับมาของเราแล้ว" ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินตามชาวบ้านไปยังหมู่บ้าน ลีร่าก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ส่งผ่านมาจากเมล็ดแห่งชีวิตในมือของเธอ มันเป็นพลังงานที่อ่อนโยนและสงบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวังอันยิ่งใหญ่ เธอหลับตาลง สัมผัสถึงความผูกพันระหว่างเธอกับโลกเบื้องบน และโลกใต้พิภพ "เราจะทำได้" เธอพึมพำกับตัวเอง