"กลุ่มเงา!" ลีร่าอุทานเสียงหลง ร่างกายของเธอแข็งทื่อด้วยความตกใจ แต่สัญชาตญาณนักสำรวจก็กระตุ้นให้เธอเตรียมพร้อมรับมือ "ระวังตัวไว้ลีร่า!" อเล็กซานเดอร์ตะโกนพลางชักดาบออกมาจากฝัก ดาบเหล็กที่ผ่านการตีอย่างดีสะท้อนแสงจันทร์ที่ลอดผ่านกิ่งไม้หนาทึบ "พวกมันไม่ใช่ผี หรือภาพลวงตา มันคือตัวตนที่อันตราย!" เงาเหล่านั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ พวกมันไม่มีเสียงฝีเท้า แต่กลับปรากฏตัวขึ้นรอบตัวพวกเขาอย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่ลุกโชน จ้องเขม็งมาที่ทั้งสอง ราวกับนักล่าที่พบเหยื่อ "พวกแก... มาตามหา 'ศิลาแห่งแสง' ใช่ไหม?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นมาจากหนึ่งในเงาเหล่านั้น เสียงนั้นฟังดูเหมือนถูกกรีดร้องมาจากก้นบึ้งของความมืด มันสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ยิ่งเพิ่มความน่าสะพรึงกลัว ลีร่ากัดริมฝีปากแน่น เธอพยายามสงบสติอารมณ์ "พวกคุณเป็นใคร? แล้วรู้เรื่องศิลาแห่งแสงได้อย่างไร?" "คำถามไร้สาระ!" เงาอีกตนหนึ่งคำราม "พวกแก... กำลังจะพาหายนะมาสู่โลกนี้... ด้วยการปลุกสิ่งที่หลับใหล... จงมอบแผนที่นั่นมา... แล้วพวกแกจะได้ตายอย่างสมศักดิ์ศรี!" "ไม่มีทาง!" อเล็กซานเดอร์ประกาศกร้าว "เราไม่มีวันยอมให้พวกแกได้ครอบครองมัน!" ทันใดนั้น เงาทั้งหมดก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน พวกมันเคลื่อนไหวราวกับสายลมที่มองไม่เห็น กรงเล็บที่แหลมคมของพวกมันพุ่งเข้าใส่ลีร่าและอเล็กซานเดอร์ อเล็กซานเดอร์ปัดป้องการโจมตีด้วยดาบของเขา เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว พลังงานบางอย่างที่เย็นเยียบแผ่ออกมาจากกรงเล็บของพวกมัน ทำให้ดาบของเขาดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นทุกขณะ "ลีร่า! ถอยไปก่อน!" อเล็กซานเดอร์ตะโกน พร้อมกับใช้ดาบปัดป้องการโจมตีอย่างสุดกำลัง เขาพยายามสร้างระยะห่างเพื่อเปิดโอกาสให้ลีร่าได้หลบหนี ลีร่าเองก็ไม่ยอมอยู่เฉย แม้ว่าเธอจะไม่มีอาวุธประชิดตัวที่ทรงพลังเท่าอเล็กซานเดอร์ แต่เธอก็มีทักษะการเอาตัวรอดและไหวพริบที่เฉียบคม เธอใช้พลังงานที่เหลืออยู่จากแอสเทรียที่เธอพกติดตัวมาเป็นเครื่องรางที่ผู้ใหญ่บ้านมอบให้ ผลักดันลำแสงสีขาวอ่อนๆ ออกไป ผลักกลุ่มเงาบางส่วนให้ถอยร่นไปได้ชั่วขณะ "ท่านผู้นำ... ข้าไม่คิดว่าพวกมันจะรู้เรื่องเราเร็วขนาดนี้" ลีร่าพูดขณะที่เธอกำลังใช้มือปัดป้องกรงเล็บที่พุ่งเข้ามา "ดูเหมือน... การสื่อสารกับเอลาร่า... อาจจะถูกดักฟังได้" "เป็นไปได้..." อเล็กซานเดอร์ตอบหอบๆ "หรือ... อาจจะมีใครบางคนในหมู่บ้าน... ที่ให้ข้อมูลแก่พวกมัน" คำพูดของอเล็กซานเดอร์ทำให้ลีร่าชะงักไปชั่วครู่ ความคิดนั้นน่ากลัวจนเธอไม่อยากจะคิดถึง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนี้ ความหวาดระแวงก็เริ่มก่อตัว "ไม่... เป็นไปไม่ได้... ข้าเชื่อใจทุกคนในหมู่บ้าน" ลีร่าพยายามปฏิเสธความคิดนั้น แต่เสียงของเธอก็แผ่วเบาลง "เราต้องรีบไปจากที่นี่" อเล็กซานเดอร์พูดขณะที่เขากำลังหาจังหวะสวนกลับ "หาทางไปยังวิหารแห่งแสงจันทราให้เร็วที่สุด" "แต่... หุบเขาแห่งเสียงสะท้อน... ยังไม่สิ้นสุด" ลีร่ามองไปรอบๆ "เสียงเหล่านั้น... มันยังคงดังอยู่" ในขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กับกลุ่มเงา เสียงสะท้อนจากอดีตกาลก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันชัดเจนกว่าเดิม ราวกับว่ามันกำลังเล่าเรื่องราวที่สำคัญ "เมื่อดวงจันทร์สีเลือดปรากฏ... พลังแห่งเงาจะครอบงำ..." "ผู้ที่ถือครองศิลา... จะต้องเผชิญกับบททดสอบแห่งแสงและความมืด..." "ทางเข้าสู่วิหาร... จะเปิดออก... เพียงผู้ที่จิตใจบริสุทธิ์... และกล้าหาญเท่านั้น..." "แสงจันทรา... จะนำทาง... ไปสู่ความจริง..." ลีร่าเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกบดบังด้วยหมู่เมฆหนาทึบ เธอมองเห็นเงาของก้อนเมฆที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามันกำลังจะถูกพายุพัดโหมกระหน่ำ "ดวงจันทร์สีเลือด..." ลีร่าพึมพำ "มันหมายความว่าอย่างไร?" "ไม่รู้สิ" อเล็กซานเดอร์ตอบ "แต่เราไม่มีเวลาคิดแล้ว" เขาผลักกลุ่มเงาตัวหนึ่งออกไปอย่างแรง แล้วคว้าแขนของลีร่า "รีบไปกันเถอะ! ฉันจะพาเธอไป! วิ่งไปทางนั้น!" อเล็กซานเดอร์ชี้ไปยังเส้นทางที่ดูเหมือนจะมืดมิดกว่าปกติ ราวกับว่ามีพลังงานบางอย่างกำลังดึงดูดพวกเขาไปทางนั้น "แต่... กลุ่มเงา..." ลีร่าลังเล "ฉันจะถ่วงเวลาให้!" อเล็กซานเดอร์ยืนยัน "ไปเถอะ! อย่าห่วงฉัน!" เขาส่งยิ้มให้ลีร่าอย่างมั่นใจ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มเงาที่กำลังรุมล้อมเขา เขาใช้ดาบเป็นทั้งโล่และอาวุธ ปัดป้องและโจมตีอย่างไม่ลดละ ลีร่ามองอเล็กซานเดอร์ด้วยความเป็นห่วง แต่เธอก็รู้ว่าเธอต้องเชื่อใจเขา เธอหันหลังและวิ่งออกไปตามเส้นทางที่เขาชี้ไป เสียงฝีเท้าของเธอค่อยๆ จางหายไปในความมืด ทิ้งให้อเล็กซานเดอร์เผชิญหน้ากับกลุ่มเงาเพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงสะท้อนที่ดังระงมอยู่ในหุบเขาแห่งนั้น