ร่างเงาขนาดมหึมาค่อยๆ คืบคลานออกมาจากอุโมงค์มืด ดวงตาสีแดงฉานของมันส่องประกายราวกับถ่านเพลิงที่กำลังลุกไหม้ ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นเย็นยะเยือกจนเกือบจะเป็นน้ำแข็ง และส่งเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวิหาร "นั่นมัน... อสูรกายแห่งเงา!" ลีร่าอุทาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง "มันแข็งแกร่งมาก!" "เราต้องไม่ยอมแพ้!" อเล็กซานเดอร์ตะโกน เขาชักดาบของเขาออกมา ด้ามดาบเรืองแสงสีทองอ่อนๆ "หากเราต้องการจะผ่านบททดสอบนี้ไป เราต้องเอาชนะมันให้ได้!" เงาอสูรคำรามอีกครั้ง มันกระโจนเข้าใส่ทั้งสองด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ร่างกายของมันบิดเบี้ยวและเปลี่ยนแปลงรูปร่างไปมา ทำให้ยากที่จะคาดเดาการเคลื่อนไหว ลีร่าหลบหลีกอย่างฉิวเฉียด เธอรู้สึกได้ถึงกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านใบหน้าเมื่อกรงเล็บอันแหลมคมของอสูรพลาดเป้าไปเพียงนิดเดียว "มันเร็วมาก!" เธอกล่าว "เราต้องหาจุดอ่อนของมันให้เจอ" "มันคือ 'เงา' ของแท้" อเล็กซานเดอร์กล่าวขณะที่เขาปัดป้องการโจมตีของอสูร "มันจะแข็งแกร่งที่สุดในที่มืด... แต่หากมีแสงสว่าง... มันจะอ่อนแอลง" "แสงสว่าง..." ลีร่าทวนคำ เธอเหลือบมองไปที่ 'ศิลาแห่งแสง' ซึ่งยังคงส่องประกายอยู่บนแท่นบูชา "บางที... เราอาจจะต้องใช้พลังจากมัน" "แต่เราไม่รู้ว่าจะควบคุมมันได้อย่างไร" อเล็กซานเดอร์ตอบ "ก่อนหน้านี้... แสงสว่างที่ออกมา... เป็นไปตามเจตจำนงของศิลา... ไม่ใช่ของเรา" เงาอสูรหันมาสนใจลีร่าเป็นพิเศษ มันพุ่งเข้ามาหาเธอด้วยแรงทั้งหมดที่มี กรงเล็บของมันฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงดังหวีดหวิว "ลีร่า! ระวัง!" อเล็กซานเดอร์ตะโกน แต่เขาก็อยู่ห่างออกไปเกินกว่าจะเข้าช่วยเหลือได้ทันท่วงที ในวินาทีวิกฤต ลีร่าหลับตาลง เธอพยายามนึกถึงใบหน้าของผู้คนที่เธอรัก นึกถึงความหวังที่จะได้กลับบ้าน นึกถึงความตั้งใจที่จะปกป้องโลกใบนี้ "ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายใคร!" เธอตะโกนเสียงดัง พร้อมกับปลดปล่อยพลังงานจากแอสเทรียที่เธอพกติดตัวออกมา พลังงานสีฟ้าสว่างไสวแผ่กระจายออกมาจากร่างของเธอ แสงสว่างนั้นไม่ใช่แสงที่ร้อนแรง แต่เป็นแสงที่อ่อนโยนและอบอุ่น มันส่องกระทบกับร่างเงาอสูร ทำให้มันส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันเริ่มสั่นคลอน และเงาที่เคยดำมืดก็เริ่มจางหายไป "ได้ผล!" อเล็กซานเดอร์กล่าวด้วยความตื่นเต้น "ลีร่า! ทำต่อไป!" ลีร่ารู้สึกได้ถึงพลังที่หลั่งไหลเข้ามาในตัวเธอ มันไม่ใช่พลังที่ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นในเชิงกายภาพ แต่เป็นพลังที่ทำให้จิตใจของเธอเข้มแข็งขึ้น ราวกับว่าความรักและความหวังได้หล่อหลอมเป็นเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น "ข้าจะปกป้องพวกเขา!" ลีร่ากล่าวอีกครั้ง คราวนี้เธอใช้พลังจากแอสเทรียสร้างเป็นโล่แสงสีฟ้าขึ้นมาป้องกันตัว "ข้าจะไม่ยอมให้ความมืดกลืนกินทุกสิ่ง!" เงาอสูรพยายามโจมตีโล่แสงของเธออย่างต่อเนื่อง แต่ทุกครั้งที่กรงเล็บของมันสัมผัสกับแสงสว่าง ร่างของมันก็จะอ่อนแรงลง "พวกเงา... เป็นตัวแทนของความสิ้นหวัง... ความเกลียดชัง... และความกลัว" อเล็กซานเดอร์กล่าวขณะที่เขารวบรวมสมาธิ "แต่พวกมันก็แพ้ต่อ... ความหวัง... ความรัก... และความกล้าหาญ" "ถูกต้อง!" ลีร่าเห็นด้วย "พลังเหล่านี้... คือแสงสว่างที่แท้จริง!" ทั้งสองประสานการโจมตี อเล็กซานเดอร์ใช้ดาบของเขาโจมตีอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ลีร่าใช้พลังจากแอสเทรียสร้างสนามพลังงานที่คอยปัดป้องและทำให้เงาอสูรอ่อนแอลง "ข้าจะทำให้เจ้าสลายไป... ด้วยแสงแห่งความหวัง!" ลีร่าตะโกน เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี และปลดปล่อยมันออกมาเป็นลำแสงสีฟ้าอันทรงพลัง ลำแสงนั้นพุ่งเข้าใส่เงาอสูรอย่างแม่นยำ ทำให้ร่างของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เสียงร้องโหยหวนของมันดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง... มันก็สลายหายไปในอากาศ กลายเป็นเพียงฝุ่นธุลีสีดำที่ลอยฟุ้ง ความเงียบเข้าปกคลุมวิหารอีกครั้ง แสงสว่างจาก 'ศิลาแห่งแสง' ก็กลับมาส่องสว่างอย่างมั่นคง "เราทำได้แล้ว!" ลีร่าหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น "เราเอาชนะมันได้จริงๆ!" "ยอดเยี่ยมมาก ลีร่า!" อเล็กซานเดอร์กล่าว เขาเดินเข้ามาหาเธอ "เจ้าพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า... ความผูกพัน... และความรัก... คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" "ขอบคุณ อเล็กซานเดอร์" ลีร่ากล่าว "ถ้าไม่มีเจ้า... ข้าคงทำไม่ได้แน่" "เราต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า" อเล็กซานเดอร์ยิ้ม "เจ้าได้แสดงให้เราเห็นถึงความหมายที่แท้จริงของ 'แสงสว่าง' ที่เราตามหา" ทันใดนั้นเอง เสียงของชายชราก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง "บททดสอบแรก... ผ่านไปแล้ว... แต่บททดสอบที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น..."