ภาพใบหน้าของ 'อาเรส' ที่ปรากฏขึ้นบนเงาของ 'มายา' ปีศาจแห่งเงา ทำให้ 'อิสระ' ตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมบิดาของเขาถึงมาปรากฏในสถานการณ์นี้. “ท่านพ่อ…?” เขาพึมพำ. “ท่านอาเรส… ท่านเกี่ยวข้องกับปีศาจตนนี้ได้อย่างไร?” 'ไรออน' ถาม. “นี่คือ… ‘ม่านเงา’ (Veil of Shadows)” 'ซาเรียล' กล่าวเสียงเรียบ “มันคือการบิดเบือนความจริง… ที่ปีศาจแห่งเงาสามารถสร้างขึ้นได้… โดยใช้ความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดของผู้ที่ตกอยู่ในอำนาจของมัน”. มายาหัวเราะก้อง “ใช่… เจ้าชายอิสระ… ความสัมพันธ์ของเจ้ากับบิดา… เป็นจุดอ่อนที่ข้าสามารถใช้ประโยชน์ได้…”. ใบหน้าของอาเรสบนเงาเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก “เจ้าเคยคิดว่าข้าจะทำร้ายเจ้าอย่างนั้นหรือ… อิสระ?” เสียงของอาเรสดังขึ้นจากเงา “เจ้ามันโง่เขลา… เจ้าไม่อาจเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของข้า…”. “อย่าหลงเชื่อมัน!” อิสระตะโกน “พ่อของข้า… ท่านไม่เคยเป็นเช่นนี้!”. “ท่านพ่อของเจ้า… กำลังถูกทรมาน… โดยคำสาปแห่งความมืด” ซาเรียลอธิบาย “และปีศาจแห่งเงา… กำลังใช้ประโยชน์จากความเจ็บปวดนั้น… เพื่อควบคุมเขา”. อิสระรู้สึกถึงความโกรธที่ปะทุขึ้นในใจ เขาไม่สามารถยอมให้ปีศาจตนใดมาบิดเบือนภาพของบิดาของเขาได้. “ข้าจะปลดปล่อยท่านพ่อ… และข้าจะกำจัดเจ้า!” อิสระประกาศก้อง. เขาหันไปมองอลิซ่าที่ตอนนี้ยังคงอยู่ในร่างเงา และกำลังถูกตรึงอยู่กับผนังวิหาร. “อลิซ่า… รอข้าก่อนนะ!” เขาให้คำมั่น. อิสระพุ่งเข้าโจมตีมายา เขาใช้แหวนแห่งพลังสร้างดาบแห่งแสงขึ้นมา และฟาดฟันเข้าใส่เงาของมายา. มายาหลบหลีกการโจมตีได้อย่างคล่องแคล่ว มันเคลื่อนไหวราวกับสายลม และสร้างเงาจำนวนนับไม่ถ้วนขึ้นมาล้อมรอบอิสระ. “เจ้าไม่อาจทำร้ายข้าได้… เจ้าชายอิสระ” มายาเย้ยหยัน “ข้าคือเงา… ข้าไร้ตัวตน… ข้าสามารถหลบหนีไปได้ทุกที่…”. ไรออนพยายามเข้าช่วยเหลือ แต่เงาจำนวนมากก็เข้ามาขวางกั้นเขาไว้. “ข้าจะช่วยท่านเอง!” ไรออนตะโกน. ในขณะที่อิสระกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด ภาพของอาเรสบนเงาก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ. “อิสระ… จงฟังข้า…” เสียงของอาเรสดูเหมือนจะมีความเจ็บปวดเจือปน “ข้า… ถูกบังคับ…”. “ข้าจะช่วยท่าน!” อิสระกล่าว. “เจ้าต้อง… หา ‘บุปผาสวรรค์’ ให้พบ…” อาเรสกล่าวต่อ “มันคือสิ่งเดียว… ที่จะหยุดยั้ง… ‘คำสาปแห่งความมืด’ ได้…”. “แต่ท่านพ่อ… ท่านบอกข้าว่า… มันอยู่ที่ไหน?” อิสระถาม. “มัน… อยู่ใน… ‘วังแห่งกาลเวลา’ (Palace of Time) …” อาเรสกล่าว “สถานที่… ที่ซึ่ง… เวลา… หยุดนิ่ง…”. “วังแห่งกาลเวลา…?” อิสระทวนคำ. “ใช่… แต่… เจ้าต้องระวัง… ‘ผู้พิทักษ์แห่งเวลา’ (Guardians of Time) … พวกมัน… ดุร้าย… และ… ไม่มีความปรานี…”. คำพูดของอาเรสขาดห้วงไป เมื่อมายาเข้ามาแทรกแซง. “พอที! ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าพูดคุยกัน!” มายาตะโกน. มันปล่อยคลื่นเงาโจมตีใส่อิสระอย่างรุนแรง. อิสระกระเด็นถอยหลังไปชนกับผนังวิหาร. “เจ้า… เจ้ามัน… ปีศาจ!” เขาตะโกน. “ข้าคือ… ผู้ที่จะ… ครอบครอง… โลกใต้พิภพ!” มายาประกาศ. ทันใดนั้น เงาของมายาก็เริ่มแผ่ขยายออกไป ปกคลุมไปทั่วทั้งวิหาร. “ข้าจะใช้… ‘พลังแห่งเงา’… เพื่อ… บิดเบือน… ทุกสิ่ง!”. อิสระรู้สึกได้ถึงพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกมา เขาเห็นอลิซ่าที่ยังคงอยู่ในร่างเงา สั่นสะท้าน. “เราต้องหยุดมัน!” เขาตะโกน. เขาตัดสินใจทำสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เขาปล่อยให้แหวนแห่งพลังของเขาแผ่กระจายออกไป ครอบคลุมพื้นที่รอบๆ ตัวเขา. “พลังแห่งแสง… จงขับไล่… ความมืด!”. แสงสว่างเจิดจ้าสาดส่องออกมาจากตัวอิสระ มันปะทะกับคลื่นเงาของมายา. เกิดการระเบิดของพลังงานที่รุนแรง. เมื่อแสงสว่างจางหายไป อิสระก็พบว่าเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางวิหารที่เสียหาย. เงาของมายาก็หายไป. “มันไปไหน?” ไรออนถาม. “ข้าไม่รู้” อิสระตอบ “แต่มันคงหนีไป”. เขารีบหันไปมองร่างของอลิซ่า. “อลิซ่า!” เขาตะโกน. ร่างของเงาของอลิซ่าค่อยๆ สลายไป…. “ไม่!” อิสระวิ่งเข้าไปหาเธอ. แต่ก็สายเกินไป…. เมื่อร่างของเงาของอลิซ่าหายไป… เขาก็เห็นบางสิ่งบางอย่างปรากฏขึ้นแทนที่…. มันคือ ‘บุปผาสวรรค์’…. ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ กลีบดอกดูเปล่งประกายราวกับดวงดาว…. “นี่คือ… บุปผาสวรรค์…?” อิสระถามด้วยความตกตะลึง. “ใช่” ซาเรียลกล่าว “และเจ้า… ได้ทำให้มันปรากฏขึ้น… โดยการสังเวย… อลิซ่า…”. อิสระยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ เขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่เขาได้ยิน… เขา… เขาเป็นคนสังเวยอลิซ่า…. แต่แล้ว… เขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้น…. “พวกเจ้า… ได้ปลุก… ‘ผู้พิทักษ์แห่งเวลา’… ขึ้นมาแล้ว…” ซาเรียลกล่าว. อิสระมองไปที่บุปผาสวรรค์ที่อยู่ตรงหน้าเขา… และเขาก็เห็น… ภาพสะท้อนในกลีบดอกนั้น…. มันคือภาพของ ‘วังแห่งกาลเวลา’… และเบื้องหน้าของวังนั้น… มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์… แต่มีปีกเหมือนนกอินทรี… และดวงตาที่เปล่งประกายสีทอง… กำลังจ้องมองมาที่พวกเขา….