แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลอดม่านลูกฟูกหนาทึบเข้ามาในร้าน "ประกายรัตน์" ชวนให้ฝุ่นละอองลอยฟุ้งในอากาศราวกับมีเวทมนตร์ บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอัญมณีเก่าแก่ที่ถูกขัดเกลาจนเปล่งประกายไปตามกาลเวลา ณ ใจกลางของร้าน ชายหนุ่มร่างโปร่งใบหน้าคมคายกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับแท่นขัดพลอย เขาคือ "นิล" นักอัญมณีฝีมือฉกาจ ผู้สืบทอดกิจการจากบิดาที่ล่วงลับไปหลายปี มือของเขากำลังบรรจงเจียระไนทับทิมเม็ดงามที่กำลังจะกลายเป็นหัวใจของแหวนโบราณชิ้นหนึ่ง เสียงเครื่องขัดพลอยดังหึ่งๆ เป็นเสียงดนตรีที่คุ้นเคยสำหรับเขามาตลอดชีวิต "เสร็จสักที" นิลพึมพำกับตัวเอง ขณะที่หยิบแว่นขยายส่องเข้าไปดูผลงาน มือเรียวขาวสะอาดวางทับทิมลงบนกำมะหยี่สีแดงสด มันเปล่งประกายสีเลือดสดใสราวกับมีชีวิต ดวงตาของเขาฉายแววภาคภูมิใจ แต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวัน "นิล! ลูกค้าอยู่หน้าร้านนะ ไม่รีบไปต้อนรับหน่อยหรือ" เสียงของคุณนายมาลี ผู้ช่วยช่างฝีมือเก่าแก่และเป็นเหมือนแม่คนที่สองดังขึ้นมาจากด้านนอก ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ วางเครื่องมือลง แล้วเดินออกจากห้องทำงานเล็กๆ ด้านหลังร้าน "ครับคุณนาย" เขาตอบรับ พลางปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่ตามเสื้อเชิ้ตออก เขาก้าวไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับลูกค้า แสงจากโคมไฟระย้าเหนือศีรษะตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่ตัดกับผมสีดำขลับ ทำให้ดูสง่างามราวกับเจ้าชายในเทพนิยาย ลูกค้าคนนั้นเป็นชายร่างท้วม สวมชุดสูทเนื้อดี ใบหน้ามีริ้วรอยตามวัย ดวงตาทอประกายวาววับด้วยความโลภ ชายคนนั้นยืนอยู่หน้าร้านมาสักพักแล้ว มองสำรวจอัญมณีต่างๆ อย่างไม่วางตา "สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" นิลกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ ชายคนนั้นหันมามองนิล ดวงตาของเขาเหล่มองไปรอบๆ ร้าน ก่อนจะผายมือไปทางตู้กระจกที่จัดแสดงอัญมณีหายาก "ข้ามาที่นี่เพื่อหาสิ่งที่พิเศษที่สุด" ชายคนนั้นกล่าวเสียงแหบพร่า "ข้าได้ยินกิตติศัพท์ของร้านประกายรัตน์มานาน ว่ามีนักอัญมณีหนุ่มผู้มากฝีมือ หากมีของดีจริง จงนำออกมาให้ข้าดู" นิลเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากชายคนนี้ มันไม่ใช่แค่ความร่ำรวยหรืออำนาจ แต่มันมีความมืดมนที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ "ท่านกำลังมองหาอัญมณีประเภทใดเป็นพิเศษหรือครับ" นิลถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "อัญมณีสีเลือด" ชายคนนั้นตอบสั้นๆ "สีแดงเข้ม ดั่งโลหิตที่เพิ่งหลั่งออกมา" คำตอบนั้นทำให้นิลประหลาดใจ เพราะทับทิมที่เขาเพิ่งเจียระไนเสร็จก็มีสีใกล้เคียงกับที่ชายคนนั้นกล่าวถึง แต่ทับทิมเม็ดนั้นเป็นอัญมณีที่เขารักและภูมิใจมากที่สุดชิ้นหนึ่ง "อัญมณีสีเลือด... เป็นความหมายที่ลึกซึ้งนะครับ" นิลกล่าว "ผมมีทับทิมเม็ดหนึ่งที่เพิ่งเจียระไนเสร็จ สีแดงสดใสราวกับเลือดสด ท่านสนใจจะชมหรือไม่ครับ" ชายคนนั้นยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ "ดีมาก นำมาให้ข้าดูสิ" นิลเดินกลับไปที่ห้องทำงาน หยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มใบเล็กที่บรรจุทับทิมเม็ดนั้นมา เขาเปิดกล่องออกอย่างช้าๆ แสงไฟตกกระทบให้ทับทิมเปล่งประกายระยิบระยับ สร้างความตะลึงงันให้กับชายคนนั้น "งดงาม... งดงามยิ่งนัก" ชายคนนั้นอุทาน พลางยื่นมือมาหมายจะสัมผัส "มันมีพลังบางอย่าง... ข้าสัมผัสได้" "นี่คือผลงานชิ้นล่าสุดของผมครับ" นิลกล่าว "ผมตั้งใจจะทำเป็นหัวแหวน แต่หากท่านถูกใจ..." "ข้าจะซื้อมัน" ชายคนนั้นพูดแทรกขึ้นมาทันที "เท่าไหร่ข้าจะจ่ายให้ทั้งหมด" นิลชะงักเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดจะขายทับทิมเม็ดนี้ให้ใคร แต่การยืนกรานของชายคนนั้นทำให้เขารู้สึกอึดอัด "คือ... ทับทิมเม็ดนี้มีความหมายกับผมมากครับ" "ความหมาย? ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดมีค่าไปกว่าอำนาจที่แท้จริง" ชายคนนั้นกล่าว "ราคาเท่าไหร่ก็บอกมาเถอะ ข้าไม่ต่อรอง" นิลถอนหายใจ เขารู้สึกว่าไม่ควรจะปฏิเสธชายคนนี้ แต่ก็ไม่สบายใจที่จะขาย "ถ้าอย่างนั้น... ผมขอตั้งราคาที่สูงหน่อยนะครับ" "บอกมา" "หนึ่งล้านบาทครับ" นิลกล่าวออกไปอย่างรวดเร็ว เขาคิดว่าราคานี้คงทำให้ชายคนนั้นถอยไปเอง แต่ผิดคาด ชายคนนั้นหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ เพียงเท่านี้เองหรือ? ข้าให้มากกว่านั้นอีก" ว่าแล้วเขาก็ล้วงกระเป๋าหยิบเช็คออกมาเขียนจำนวนเงิน แล้วยื่นให้กับนิล "สองล้านบาท ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาของเจ้าแล้วกัน" นิลอึ้งไป เขาไม่เคยเจอใครที่ใจป้ำขนาดนี้มาก่อน "แต่ว่า..." "ไม่ต้องแต่แล้ว" ชายคนนั้นกล่าว "ข้าจะรับอัญมณีเม็ดนี้ไว้เดี๋ยวนี้" เขาพูดพลางหยิบกล่องทับทิมไปอย่างรวดเร็ว "และเจ้า... จงระวังตัวให้ดี" คำพูดสุดท้ายของชายคนนั้นแฝงไปด้วยความหมายลึกลับ ทำให้นิลรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง ก่อนที่ชายคนนั้นจะเดินออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความกังวลในใจของนักอัญมณีหนุ่ม คุณนายมาลีเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นห่วง "นิล เป็นอะไรไปลูก ดูซีดเชียวนะ" "ผมไม่เป็นไรครับคุณนาย" นิลพยายามยิ้ม "แค่เจอ... ลูกค้าที่แปลกๆ นิดหน่อย" เขาเดินกลับไปที่ห้องทำงาน หยิบเครื่องมือขัดพลอยขึ้นมาอีกครั้ง แต่สมาธิของเขาไม่อยู่กับงาน ทับทิมสีเลือดเม็ดนั้น... มันช่างสวยงาม แต่ทำไมเขากลับรู้สึกราวกับได้ขายสิ่งที่ไม่ควรมอบให้ใครไป