สองอัศวินที่เหลืออยู่สามารถจัดการกับกร็อคตัวที่สองได้อย่างรวดเร็วหลังจากที่ตัวแรกได้รับบาดเจ็บสาหัส เสียงร้องโหยหวนอันน่าสะพรึงกลัวของมันเงียบลงไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของอัศวินทั้งสามและเสียงครางเบาๆ ของกร็อคที่บาดเจ็บ 'เอริค' ลงจากหลังม้า วิ่งเข้าไปดูสัตว์ร้ายที่นอนกองอยู่กับพื้น ดวงตาข้างหนึ่งของมันมีเลือดไหลนองออกมาจากการโจมตีของเขา 'เงาราตรี' ยังคงเปื้อนเลือดเล็กน้อย เขาเช็ดมันอย่างเบามือด้วยผ้าสะอาดที่เตรียมไว้ "เจ้าทำได้อย่างยอดเยี่ยมมาก เจ้าหนู!" เซอร์เรนกล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาหา 'เอริค' ใบหน้าของเขายังคงมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ แต่แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม "หากไม่มีเจ้า ป่านนี้เราคงต้องตกอยู่ในอันตราย" อัศวินอีกสองนายก็เข้ามาสมทบ "จริงของท่านเซอร์เรน" อัศวินหนุ่มคนหนึ่งกล่าว "หากเจ้าไม่สามารถสังหารจุดอ่อนของมันได้อย่างรวดเร็วเช่นนั้น พวกเราอาจจะรับมือไม่ไหว" 'เอริค' รู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ ความรู้สึกได้รับการยอมรับและชื่นชมนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อนในฐานะเด็กกำพร้าในเมืองหลวง "ข้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่ข้าทำได้ครับ" เขาตอบอย่างถ่อมตน "ท่านต่างหากที่ปกป้องข้าไว้" "อย่าถ่อมตนไปเลย" เซอร์เรนกล่าว "เจ้าแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและทักษะที่เหนือกว่าเด็กในวัยเดียวกันมากนัก" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แต่ข้าก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่า เจ้าได้รับการฝึกฝนมาจากที่ใดกันแน่?" 'เอริค' ก้มหน้าลง เขารู้ว่าเขาไม่อาจเปิดเผยความจริงทั้งหมดได้ "ข้า... ข้าไม่สามารถจำเรื่องราวในอดีตได้มากนักครับ" เขาเริ่มเล่า "แต่ข้าจำได้ว่ามีบางคนสอนข้าเกี่ยวกับการต่อสู้ สอนข้าถึงจุดอ่อนของสัตว์ร้าย และสอนให้ข้ารู้จักใช้ดาบเล่มนี้" เขาชู 'เงาราตรี' ขึ้นเล็กน้อย เซอร์เรนพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ตระกูลวายุเทพขึ้นชื่อเรื่องการฝึกฝนนักรบมาตั้งแต่โบราณกาล เป็นไปได้ว่าเจ้าอาจจะได้รับการฝึกฝนจากบรรพบุรุษของเจ้า ก่อนที่เหตุการณ์ร้ายๆ จะเกิดขึ้น" "ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ" 'เอริค' กล่าว "ข้าอยากจะมีความทรงจำเหล่านั้นกลับคืนมาโดยเร็ว" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน เสียงดังอึกทึกก็ดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ด้านหนึ่ง ทำให้ทุกคนหันไปมองด้วยความระแวง "มีอะไรน่ะ?" อัศวินคนหนึ่งถามพลางชักดาบออกมา "ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังเข้ามา" เซอร์เรนกระซิบ "เตรียมตัวให้พร้อม" ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากพุ่มไม้ ไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่เป็นชายร่างท้วมในชุดหนังเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะเคยผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน เขามีหนวดเคราสีดอกเลา และดูเหนื่อยอ่อน แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววเฉลียวฉลาด "ขออภัยที่รบกวนนะ พวกท่าน" ชายคนนั้นกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า "ข้าเห็นพวกท่านกำลังต่อสู้กับพวกกร็อค ข้าเลยรีบเข้ามาดูเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง" เซอร์เรนหรี่ตาลง มองชายคนนั้นอย่างพิจารณา "ท่านเป็นใคร? และอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" "ข้าชื่อบาร์ทอล เป็นนักสมุนไพรและนักล่าสัตว์ในป่าแห่งนี้มานานหลายปี" ชายคนนั้นตอบ "ข้าอาศัยอยู่ในกระท่อมเล็กๆ ไม่ไกลจากที่นี่นัก เมื่อได้ยินเสียงต่อสู้ ข้าก็รีบเข้ามาดู" 'เอริค' มองไปยังกร็อคที่บาดเจ็บ "ท่านช่วยอะไรพวกเราได้บ้างครับ?" เขาถาม บาร์ทอลยิ้มบางๆ "ข้าอาจจะช่วยเรื่องบาดแผลได้" เขาชี้ไปที่กร็อคที่นอนครางอยู่ "สัตว์พวกนี้มีพิษอ่อนๆ ในเล็บและน้ำลาย หากถูกข่วนหรือกัด อาจจะเกิดอาการไข้และปวดเมื่อยได้ ข้ามีสมุนไพรที่จะช่วยบรรเทาอาการได้" เซอร์เรนยังคงระแวงเล็กน้อย "เราไม่ได้ถูกกัดหรือข่วนนะครับ" "ดีแล้ว" บาร์ทอลกล่าว "แต่การได้เห็นพวกท่านต่อสู้กับพวกมันอย่างกล้าหาญ ก็เป็นที่น่าชื่นชมยิ่งนัก โดยเฉพาะเจ้าหนูนี่" เขาหันไปมอง 'เอริค' "เจ้ามีฝีมือดาบที่ร้ายกาจมาก ไม่เหมือนเด็กทั่วไปเลย" 'เอริค' รู้สึกประหม่าเล็กน้อย "ขอบคุณครับ" "ข้าขอเชิญพวกท่านไปพักผ่อนที่กระท่อมของข้าสักครู่" บาร์ทอลเสนอ "ข้ามีน้ำสะอาดและอาหารง่ายๆ พอจะแบ่งปันได้" เซอร์เรนปรึกษากับอัศวินอีกสองนาย หลังจากนั้น เขาก็หันไปตอบบาร์ทอล "เราขอขอบคุณในน้ำใจของท่าน แต่เราต้องเดินทางต่อให้เร็วที่สุด" "เข้าใจแล้ว" บาร์ทอลพยักหน้า "แต่ถ้าพวกท่านต้องการความช่วยเหลือใดๆ ในอนาคต หรือต้องการทราบข้อมูลเกี่ยวกับป่าแห่งนี้ สามารถมาหาข้าได้ที่กระท่อมท้ายหุบเขา" เขาหยิบสมุนไพรแห้งบางชนิดออกมาจากถุงหนังเล็กๆ ที่สะพายอยู่ "นี่คือสมุนไพรสำหรับรักษาอาการปวดเมื่อยและฟกช้ำ หากพวกท่านมีอาการหลังจากต่อสู้" เขาเดินเข้าไปใกล้กร็อคที่บาดเจ็บ และใช้มีดเล็กๆ กรีดเอาเลือดของมันใส่ขวดแก้วเล็กๆ ที่เตรียมไว้ "ข้าจะนำเลือดของพวกมันไปวิเคราะห์ เพื่อศึกษาพิษของพวกมันต่อไป" 'เอริค' มองดูการกระทำของบาร์ทอลด้วยความสนใจ เขาสังเกตเห็นว่าชายคนนี้มีความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติรอบตัวอย่างลึกซึ้ง "ท่านนักสมุนไพร ท่านทราบไหมว่าทำไมพวกกร็อคถึงมาปรากฏตัวในบริเวณนี้มากผิดปกติ?" บาร์ทอลหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง "นั่นเป็นคำถามที่ดี" เขาตอบ "ปกติแล้วพวกมันจะอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในป่ามากกว่านี้ การที่พวกมันออกมาใกล้ชายป่ามากขึ้น อาจหมายความว่าแหล่งอาหารของพวกมันกำลังขาดแคลน หรือมีบางสิ่งบางอย่างรบกวนถิ่นที่อยู่ของพวกมัน" "บางสิ่งบางอย่าง?" อัศวินคนหนึ่งถาม "ใช่" บาร์ทอลกล่าว "อาจจะเป็นสัตว์นักล่าที่ใหญ่กว่า หรืออาจจะเป็น... อะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดกว่านั้น" เขามองไปยังทิศทางที่ลึกเข้าไปในป่า "ข้าเองก็กำลังพยายามหาคำตอบอยู่เช่นกัน" "ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ ท่านบาร์ทอล" เซอร์เรนกล่าว "เราต้องขอตัวแล้ว" "ขอให้เดินทางปลอดภัย" บาร์ทอลกล่าว "และหากพบเห็นสิ่งผิดปกติในป่า อย่าได้นิ่งดูดาย" พวกเขากล่าวลาบาร์ทอล และออกเดินทางต่อ 'เอริค' ยังคงครุ่นคิดถึงคำพูดของบาร์ทอล เกี่ยวกับสาเหตุที่กร็อคออกมาใกล้ชายป่ามากขึ้น ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา การเดินทางครั้งนี้ดูเหมือนจะมีความอันตรายซ่อนเร้นอยู่มากกว่าที่เขาคาดคิดไว้