ความสงบสุขที่ปกคลุมหมู่บ้านนั้น เปรียบเสมือนผืนน้ำอันสงบนิ่งที่ซ่อนเร้นกระแสน้ำวนอันตรายเอาไว้ภายใต้ผิวน้ำ ชาวบ้านกลับมามีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ และดำเนินชีวิตประจำวันอย่างมีความสุขอีกครั้ง การดูแลเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังได้กลายเป็นกิจวัตรที่ทุกคนทำด้วยความเต็มใจ การเติบโตของหน่ออ่อนจากเมล็ดพันธุ์นั้น เป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่าพวกเขากำลังมาถูกทาง แต่สำหรับคราม ความสงบสุขนั้นกลับมาพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่คอยกัดกินจิตใจเขาอยู่เงียบๆ ในยามค่ำคืน ขณะที่ทุกคนหลับสนิท เขามักจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง และได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากที่ใดสักแห่งในความมืด เสียงนั้นคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเสียงที่เขาเคยได้ยินในฝันร้ายของเขา "เจ้าได้ทำในสิ่งที่ข้าคาดหวังไว้แล้ว คราม" เสียงนั้นดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา "แต่พลังที่แท้จริงนั้น ยังคงถูกผนึกไว้" "พลังที่แท้จริงอะไร?" ครามถามกลับไปในความว่างเปล่า แม้จะรู้ว่าไม่มีใครตอบ "พลังที่จะนำพาเจ้าไปสู่ชะตากรรมของเจ้า" เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา "การเดินทางของเจ้าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" เช้าวันรุ่งขึ้น ครามพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เขาร่วมวงรับประทานอาหารเช้ากับขุนและเภาอย่างร่าเริง แต่ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคำถามและความสับสน "ท่านคราม ท่านดูไม่สบายหรือเปล่า?" เภาสังเกตเห็นสีหน้าซีดเซียวของเขา "ข้าสบายดี" ครามฝืนยิ้ม "เพียงแค่นอนไม่ค่อยหลับเมื่อคืนนี้เอง" "คงจะคิดมากไปหน่อย" ขุนเสริม "เราก็รู้สึกตื่นเต้นกับต้นอ่อนที่กำลังจะงอกออกมา พวกเราทุกคนก็คงจะนอนไม่หลับเหมือนท่านกระมัง" ครามได้แต่พยักหน้า เขาไม่อยากทำให้เพื่อนและชาวบ้านต้องกังวล เขาตัดสินใจที่จะเก็บเรื่องเสียงกระซิบนั้นไว้กับตัวเองก่อน ในช่วงบ่ายวันนั้น ขณะที่เขากำลังเดินสำรวจบริเวณรอบๆ ต้นไม้โบราณ เขาสังเกตเห็นว่า แสงสว่างที่เปล่งออกมาจากเมล็ดพันธุ์นั้น เริ่มมีสีเข้มขึ้นกว่าเดิม และดูเหมือนจะมีความสั่นไหวบางอย่างเกิดขึ้นภายในลำต้นอ่อน "นี่มันอะไรกัน?" ครามพึมพำกับตัวเอง เขาก้มลงไปใกล้เพื่อสังเกตให้ชัดขึ้น ทันใดนั้นเอง ภาพนิมิตก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา เขามองเห็นภาพภูเขาศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ดูสวยงามเหมือนที่เขาเคยเห็น ภาพของภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบและมีร่องรอยของความเสียหายปรากฏอยู่ทั่วไป เขามองเห็นใบหน้าของผู้คนมากมายที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และได้ยินเสียงกรีดร้องที่แผดดังมาจากทุกทิศทาง "นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้น หากเจ้าไม่สามารถทำตามชะตากรรมของเจ้าได้" เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังชัดเจนกว่าเดิม ราวกับจะอยู่ข้างหูของเขา "ไม่!" ครามร้องออกมา เขาพยายามสะบัดหัวเพื่อไล่ภาพนิมิตนั้นออกไป "ข้าได้ทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว!" "สิ่งที่เจ้าทำนั้น เป็นเพียงจุดเริ่มต้น" เสียงนั้นเยาะเย้ย "เจ้าได้ปลูกความหวัง แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่า ความหวังนั้น ต้องการรากฐานที่มั่นคง" ครามทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เขาพยายามรวบรวมสติ เขาจำได้ว่า ผู้อพิทักษ์ได้เคยกล่าวถึง "รากฐาน" บางอย่างที่สำคัญ แต่เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร "รากฐานที่มั่นคง... หมายถึงอะไร?" ครามถามอย่างแผ่วเบา "เจ้าจะต้องค้นหามันด้วยตัวของเจ้าเอง" เสียงนั้นตอบกลับมา ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ ทันใดนั้นเอง ขุนและเภาที่กำลังเดินตามหาครามอยู่ ก็มาถึง "ท่านคราม! ท่านเป็นอะไรไป! ดูเหมือนท่านจะไม่สบายเลยนะ" ขุนร้องถามด้วยความเป็นห่วง ครามเงยหน้ามองเพื่อนทั้งสอง เขารู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่จริงใจในแววตาของพวกเขา เขาตัดสินใจที่จะไม่เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวอีกต่อไป "ข้า... ข้าเห็นบางอย่าง" ครามกล่าว "ข้าเห็นภาพนิมิต เกี่ยวกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์ และข้าก็ได้ยินเสียงกระซิบอีกครั้ง" "เสียงกระซิบ?" เภาทวนคำด้วยความสงสัย "เสียงแบบไหนกัน?" "มันบอกว่า การเดินทางของข้ายังไม่จบสิ้น และข้าต้องค้นหารากฐานที่มั่นคง" ครามเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขาประสบ ขุนและเภาต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ "รากฐานที่มั่นคง?" ขุนพึมพำ "ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย" "ข้าก็เช่นกัน" เภาเสริม "ท่านผู้อพิทักษ์ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" "ข้าก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร" ครามกล่าว "แต่ข้ารู้สึกว่ามันสำคัญมาก" "แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไป?" ขุนถาม "ข้าคิดว่า ข้าจะต้องกลับไปที่ภูเขาอีกครั้ง" ครามตัดสินใจ "ข้าต้องไปค้นหาความหมายของรากฐานนั้น" "ท่านจะไปคนเดียวหรือ?" เภาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "มันอันตรายเกินไปนะ" "ข้าจะไปด้วย" ขุนกล่าวอย่างหนักแน่น "เราจะไปด้วยกัน" "ไม่" ครามส่ายหน้า "ครั้งนี้ ข้าคิดว่าข้าจะต้องไปเพียงลำพัง" "แต่..." เภาพยายามจะทักท้วง "ข้าเข้าใจความกังวลของพวกเจ้า" ครามกล่าว "แต่เสียงกระซิบนั้น บอกว่า นี่คือการเดินทางของข้าเพียงผู้เดียว ข้าไม่ต้องการให้พวกเจ้าต้องตกอยู่ในอันตรายไปด้วย" "ถ้าท่านยืนยันเช่นนั้น..." ขุนมองตาครามอย่างพิจารณา "อย่างน้อยที่สุด ท่านต้องรับของสิ่งนี้ไปด้วย" ขุนยื่นถุงผ้าเล็กๆ ใบหนึ่งให้กับคราม ครามเปิดถุงออก ข้างในนั้นมีใบมีดสั้นๆ ที่ดูธรรมดา แต่เมื่อเขาจับมัน เขาก็รู้สึกถึงความอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา "นี่มัน..." "นี่คือมีดที่ข้าใช้ลับคมมาตั้งแต่เด็ก" ขุนอธิบาย "มันอาจจะไม่ได้มีพลังวิเศษอะไร แต่ข้าอธิษฐานให้มันคุ้มครองเจ้า ขอให้มันเป็นเหมือนเครื่องเตือนใจให้เจ้ามีสติอยู่เสมอ" เภาเองก็ยื่นสิ่งของให้ครามบ้าง "ส่วนนี่ คือยาที่ข้าปรุงขึ้นมา" เภาว่าพลางยื่นขวดยาเล็กๆ ที่มีน้ำสีฟ้าใสอยู่ข้างใน "มันจะช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บ และเพิ่มพลังให้กับท่านได้บ้าง" ครามรับของขวัญจากเพื่อนทั้งสองด้วยความซาบซึ้ง "ข้าขอขอบคุณพวกเจ้าจริงๆ" น้ำตาคลอหน่วย "ข้าจะไม่ทำให้พวกเจ้าผิดหวัง" หลังจากนั้น ครามได้พูดคุยกับท่านผู้ใหญ่บ้านเกี่ยวกับแผนการของเขา ท่านผู้ใหญ่บ้านรับฟังด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวว่า "ข้าเข้าใจถึงภาระหน้าที่ที่เจ้าต้องแบกรับ คราม เจ้าได้ทำสิ่งยิ่งใหญ่ให้กับหมู่บ้านของเราแล้ว ครั้งนี้ ขอให้เจ้าได้ทำในสิ่งที่เจ้าต้องทำเพื่อตัวของเจ้าเอง" ท่านผู้ใหญ่บ้านมอบเสบียงและอุปกรณ์ที่จำเป็นให้กับคราม พร้อมกับอวยพรให้เขาเดินทางปลอดภัย ครามใช้เวลาเตรียมตัวไม่นานนัก ก่อนจะออกเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เขาเดินห่างออกจากหมู่บ้านไปเรื่อยๆ เขามองย้อนกลับไป เห็นเพื่อนทั้งสองยืนส่งเขาอยู่ตรงชายป่า ใบหน้าของพวกเขามีทั้งความห่วงใยและความหวัง "ข้าจะกลับมา" ครามตะโกนบอก พร้อมกับโบกมือลา แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนแผ่นหลังของเขา ขณะที่เขาก้าวเดินเข้าสู่ป่าลึกอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่การเดินทางเพื่อค้นหาเมล็ดพันธุ์แห่งความหวัง แต่เป็นการเดินทางเพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนเร้น และไขปริศนาแห่งชะตากรรมของตนเอง