"ข้าจะนำความทรงจำแห่งบรรพบุรุษ และพลังแห่งแก่นแท้ของภูเขา ไปหล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังที่หมู่บ้านของข้า" ครามกล่าวอย่างแน่วแน่ ขณะที่แสงสีทองจากผลึกยังคงโอบล้อมร่างของเขาอยู่ ผู้อพิทักษ์พยักหน้าอย่างช้าๆ สายตาของเขาทอประกายแห่งความชื่นชม "การเดินทางของเจ้ายังไม่จบสิ้น คราม เจ้าได้สิ่งที่เจ้าต้องการแล้ว บัดนี้ เจ้าต้องรีบนำมันกลับไป" "แล้วข้าจะกลับออกไปได้อย่างไรขอรับ?" ครามถาม เขาหันมองไปรอบๆ ทางเข้าถ้ำที่เคยสว่างไสวด้วยแสงสีเขียวมรกตจากลวดลายบนประตูหิน ตอนนี้กลับมืดมิดลงไปอีก ราวกับว่าพลังที่อยู่ภายในได้ถูกดึงออกไปจนหมดสิ้น "เส้นทางที่เจ้าเข้ามา คือเส้นทางที่จะพาเจ้าออกไป" ผู้อพิทักษ์ตอบ "แต่จงจำไว้ว่า พลังที่เจ้าได้รับมานั้น จะถูกทดสอบอยู่เสมอ มันไม่ได้คงอยู่ตลอดไปหากปราศจากการบำรุงรักษา เจ้าต้องหมั่นเชื่อมโยงตนเองกับแก่นแท้ของภูเขา และต้องแน่ใจว่าศรัทธาของหมู่บ้านยังคงแข็งแกร่ง" ครามพยักหน้า เขารู้สึกถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ เขาหลับตาลง พยายามจดจำทุกสัมผัส ทุกความรู้สึกที่ได้รับจากพลังงานแห่งภูเขา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความทรงจำของบรรพบุรุษที่มองเห็นภาพรางๆ ความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่จะปกป้องบ้านเกิดเมืองนอน "ข้าจะจดจำทุกอย่างไว้ขอรับ" ครามกล่าว "ท่านผู้อพิทักษ์... ข้าขอบคุณท่าน จากใจจริง" "หน้าที่ของข้าคือการรักษาความสมดุล" ผู้อพิทักษ์ตอบ "แต่บัดนี้ หน้าที่นั้นได้ถูกส่งต่อไปยังเจ้าแล้ว จงรีบกลับไป คราม เวลาของเจ้าเหลือน้อยเต็มที" เมื่อผู้อพิทักษ์กล่าวจบ ประตูหินสีดำที่เคยปิดสนิทก็เริ่มเผยอออก เผยให้เห็นเส้นทางที่นำไปสู่ความมืดเบื้องนอก แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามาเพียงริบหรี่ แต่ก็เพียงพอที่จะเป็นสัญญาณให้ครามรู้ว่า ได้เวลาที่เขาจะต้องออกเดินทางกลับแล้ว "ขอให้โชคดี คราม" ผู้อพิทักษ์กล่าวอวยพร "จงนำแสงสว่างนี้กลับไปสู่หมู่บ้านของเจ้า" ครามโค้งคำนับผู้อพิทักษ์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากถ้ำแห่งแก่นแท้ของภูเขา เขารู้สึกได้ว่าพลังงานสีทองที่หล่อเลี้ยงร่างของเขานั้น เริ่มหรี่ลงเล็กน้อย แต่ยังคงมีความอบอุ่นและพละกำลังหล่อเลี้ยงอยู่ภายใน เขาไม่รอช้า รีบเร่งฝีเท้ากลับไปยังทางที่เขาจากมา ระหว่างทางกลับ ครามสังเกตเห็นว่าพืชเรืองแสงต่างๆ ที่เคยส่องสว่างนำทางเขามานั้น เริ่มมีแสงสว่างที่เจิดจ้ากว่าเดิม ราวกับว่าพลังแห่งภูเขาที่เขาได้นำติดตัวกลับมา ได้แผ่กระจายออกไปรอบๆ และปลุกพลังชีวิตในทุกสรรพสิ่งให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง อากาศที่เคยหนาวเย็นยะเยือก บัดนี้กลับรู้สึกสดชื่น และอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด "มันน่าอัศจรรย์จริงๆ" ครามพึมพำกับตัวเอง "เหมือนกับว่าภูเขาทั้งลูกกำลังส่งพลังงานออกมาเพื่ออวยพรให้ข้า" เขาเดินต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเริ่มมองเห็นแสงสว่างรำไรจากปากทางเข้าถ้ำด้านนอก ความรู้สึกยินดีปนโล่งใจถาโถมเข้ามาในหัวใจ เขาเหนื่อยล้า แต่ความเหนื่อยล้านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยพลังงานอันเปี่ยมล้นที่ได้จากแก่นแท้ของภูเขา เมื่อก้าวเท้าออกจากปากถ้ำ ครามต้องใช้เวลาปรับสายตาเล็กน้อยกับแสงสว่างของวัน เขาเห็นเพื่อนร่วมทางที่รอคอยอยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล ทันทีที่พวกเขาเห็นคราม ก้อนหินที่เคยดูทึมๆ ก็เริ่มมีสีสันสดใสขึ้น ราวกับว่ารับรู้ถึงพลังที่ครามนำกลับมา "คราม! เจ้ากลับมาแล้ว!" เผา ร้องขึ้นด้วยความดีใจ เขาวิ่งเข้ามาหาครามทันที "พวกเราเป็นห่วงเจ้าแทบแย่! เกิดอะไรขึ้นข้างในบ้าง?" ครามยิ้มบางๆ เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากสายตาของเพื่อนๆ "ข้า... ข้าได้สิ่งที่ข้าตามหาแล้ว" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ละเมอ ถามอย่างไม่เข้าใจ เธอมองสำรวจร่างของครามอย่างพิจารณา "เจ้าดู... เปลี่ยนไป" "ข้ารู้สึกได้" ครามตอบ "ข้าได้เชื่อมโยงกับแก่นแท้ของภูเขาแล้ว พลังงานที่ข้าได้รับมา จะช่วยหล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังที่พวกเรานำกลับไป" "จริงหรือ?" เผา ตาโตขึ้นด้วยความตื่นเต้น "แล้ว... แล้วมันจะช่วยหมู่บ้านของเราได้จริงๆ ใช่ไหม?" "ข้าเชื่อเช่นนั้น" ครามกล่าว "แต่พลังนี้จะคงอยู่ได้ ก็ต่อเมื่อพวกเราทุกคนยังคงรักษาความหวัง และความสามัคคีไว้" เขาหันไปมองผืนป่าเบื้องหน้า ลวดลายสีเขียวที่เคยดูซีดเซียว บัดนี้กลับดูเข้มข้นขึ้นราวกับว่าได้รับน้ำทิพย์หล่อเลี้ยง "ข้าได้เห็นแล้วว่าเงามืดนั้นน่ากลัวเพียงใด และข้าก็ได้สัมผัสถึงพลังที่จะต่อกรกับมันแล้ว" "ข้า... ข้าไม่รู้จะกล่าวคำใด" ละเมอ กล่าวอย่างซาบซึ้ง "ขอบใจเจ้ามากนะ คราม" "เราต้องขอบคุณภูเขาศักดิ์สิทธิ์ต่างหาก" ครามกล่าว "และขอบคุณทุกๆ คนที่เชื่อมั่นในตัวข้า" ขณะที่พวกเขาพูดคุยกันอยู่นั้น ครามก็สังเกตเห็นว่าดอกไม้ป่าที่อยู่รอบๆ บริเวณนั้น เริ่มผลิบานอย่างรวดเร็ว สีสันของมันสดใสยิ่งกว่าที่เคยเห็น บรรยากาศโดยรอบเริ่มแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของมวลดอกไม้ "เห็นไหม" ครามชี้ไปยังดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน "นี่คือสัญญาณ ว่าพลังแห่งชีวิตกำลังกลับคืนมา" "มันสวยงามเหลือเกิน" เผา กล่าวอย่างทึ่งๆ "ข้าไม่เคยเห็นดอกไม้บานสะพรั่งแบบนี้มาก่อนเลย" "พลังที่ข้าได้รับมา ไม่ใช่แค่พลังที่จะปกป้องจากความมืด" ครามอธิบาย "แต่มันคือพลังที่จะหล่อเลี้ยงชีวิต ให้เติบโตและแข็งแกร่งขึ้น" เขาหยิบเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังที่เก็บไว้ในถุงผ้าเล็กๆ ออกมา มองดูมันด้วยความรัก "พวกเราจะลงเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ ณ จุดที่เหมาะสมที่สุด แล้วปล่อยให้พลังแห่งภูเขา และพลังแห่งศรัทธาของพวกเรา หล่อเลี้ยงมันให้เติบโต" ละเมอและเผา พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขารู้ดีว่าภารกิจยังไม่จบสิ้น การเดินทางกลับหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยความหวังครั้งนี้ คือจุดเริ่มต้นของอีกสิ่งหนึ่ง ที่จะทดสอบความสามัคคี และความเชื่อมั่นของพวกเขา "เราต้องรีบกลับไปบอกทุกคน" เผา กล่าวอย่างกระตือรือร้น "พวกเขาจะได้รู้ว่าเราสำเร็จแล้ว" "ใช่" ครามตอบรับ "และเราจะเริ่มต้นการเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังนั้นทันที" ขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทางกลับ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากภายในป่า เป็นเสียงที่คุ้นเคย และเต็มไปด้วยความอบอุ่น "เจ้าทำได้ดีมาก คราม" ทั้งสามคนหันไปมองต้นเสียง และพบกับผู้อพิทักษ์ ยืนสงบนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ท่าทางของเขาสงบ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ท่านผู้อพิทักษ์!" ครามอุทานด้วยความแปลกใจ "ท่านตามพวกเรามาหรือขอรับ?" "ข้าเพียงมาส่งเจ้า" ผู้อพิทักษ์กล่าว "การเดินทางของเจ้า ได้พิสูจน์ให้ข้าเห็นแล้วว่า เจ้าคู่ควรที่จะรับผิดชอบในสิ่งนี้" "ข้า... ข้าไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไร" ครามกล่าว "จงทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีที่สุด" ผู้อพิทักษ์กล่าว "นั่นคือคำขอบคุณที่ดีที่สุดแล้ว" เขาก้าวเข้ามาใกล้คราม วางมือลงบนไหล่ของคราม "จำไว้ว่า พลังที่แท้จริง ไม่ได้มาจากแก่นแท้ของภูเขาเพียงอย่างเดียว แต่มันมาจากหัวใจของเจ้า และหัวใจของทุกคนในหมู่บ้านของเจ้า" เมื่อผู้อพิทักษ์กล่าวจบ ร่างของเขาก็เริ่มเลือนหายไปในอากาศ ราวกับว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติที่มองไม่เห็น "ท่านไปแล้วจริงๆ หรือ?" ละเมอถามอย่างแผ่วเบา "ใช่" ครามตอบ "แต่คำพูดของท่าน จะยังคงอยู่กับพวกเราตลอดไป" ครามกำมือที่วางอยู่บนไหล่ของเขาแน่น เขารู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายใน และความมุ่งมั่นที่จะปกป้องหมู่บ้านของเขาให้ถึงที่สุด