หลังจากที่ค้นพบร่องรอยและได้รับการสื่อสารจากผู้ดูแลแห่งภูผา ชาวบ้านทุกคนต่างรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่เพิ่มมากขึ้น พวกเขารู้ดีว่าการต่อสู้กับความมืดนั้นยังไม่จบสิ้น และมีปริศนาอีกมากมายที่รอคอยการค้นพบอยู่ ครามในฐานะผู้ที่ได้รับพลัง และเป็นผู้นำของหมู่บ้าน รู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่แบกรับอยู่ "เราจะทำอย่างไรต่อไปดี?" ละเมอถามคราม ขณะที่พวกเขากำลังนั่งหารือกันที่หน้ากระท่อมของคราม "ผู้ดูแลแห่งภูผาบอกว่ายังมีปริศนาอีกมาก" ครามกล่าว พลางกวาดสายตามองไปยังชาวบ้านที่กำลังรอคอยคำตอบ "ข้าคิดว่า เราต้องออกเดินทางไปสำรวจ เพื่อค้นหาความจริง" "เดินทางไปที่ไหนกัน?" เผาถาม พลางยกขวดน้ำขึ้นดื่ม "ข้าคิดว่า... เราควรจะไปสำรวจบริเวณที่ภูเขาหินเคยตั้งอยู่" ครามตอบ "บางที... อาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่างหลงเหลืออยู่" ลุงบุญพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าก็คิดเช่นนั้น รอยจารึกนั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น เราต้องหาต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด" "แต่บริเวณนั้นอันตรายมากนะ" ละเมอกล่าวด้วยความเป็นห่วง "หลังจากที่ภูเขาหินพังทลายลงไป มันอาจจะมีสิ่งมีชีวิตอันตรายหลงเหลืออยู่" "ข้าเข้าใจ" ครามกล่าว "แต่เราไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้ เราต้องเผชิญหน้ากับมัน" หลังจากปรึกษากันอย่างละเอียด พวกเขาตัดสินใจว่าจะแบ่งกลุ่มออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งจะอยู่ที่หมู่บ้านเพื่อดูแลต้นกล้าแห่งความหวัง และคอยระวังภัย ส่วนอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งประกอบด้วยคราม เผา และละเมอ จะออกเดินทางไปยังบริเวณที่ภูเขาหินเคยตั้งอยู่ วันรุ่งขึ้น อากาศยามเช้ายังคงสดใส คราม เผา และละเมอ เตรียมสัมภาระสำหรับการเดินทาง พวกเขาพกอาวุธจำเป็น น้ำดื่ม และเสบียงอาหารไปเพียงพอ "พวกเจ้าต้องระมัดระวังตัวให้มากนะ" ลุงบุญกล่าว พลางยื่นถุงสมุนไพรให้กับคราม "นี่คือสมุนไพรที่จะช่วยรักษาบาดแผล และเพิ่มพลัง หากพวกเจ้าต้องการ" "ขอบคุณมากครับลุง" ครามกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "พวกเราจะรีบกลับมา" เผากล่าวให้กำลังใจชาวบ้านที่มายืนส่ง การเดินทางไปยังบริเวณที่ภูเขาหินเคยตั้งอยู่นั้นไม่ง่ายนัก ทางเดินเต็มไปด้วยเศษหินที่กระจัดกระจาย และมีร่องรอยความเสียหายปรากฏอยู่ทั่วบริเวณ บรรยากาศรอบๆ ดูมืดมน และน่ากลัวกว่าที่พวกเขาเคยจินตนาการไว้ "ที่นี่... รู้สึกแปลกๆ" ละเมอกล่าว พลางกอดแขนตัวเองแน่น "เหมือนกับว่า... พลังงานที่นี่มันไม่สมดุล" "แน่นอน" ครามตอบ "ความมืดที่เคยสิงสถิตอยู่ที่นี่ มันได้ทิ้งร่องรอยของความสิ้นหวังไว้" พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ท่ามกลางกองหินขนาดมหึมาที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นภูเขาหินแห่งเงา ทันใดนั้น สายตาของครามก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองหินขนาดใหญ่ มันดูเหมือนจะเป็นประตูโบราณที่ทำจากหินสีดำสนิท "นั่นไง!" ครามอุทาน "ประตูอะไรสักอย่าง" พวกเขาพากันเดินเข้าไปใกล้ ประตูนั้นมีขนาดใหญ่ และแกะสลักลวดลายที่ซับซ้อนอย่างน่าทึ่ง ลวดลายเหล่านั้นดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ "นี่มัน... ไม่ใช่ประตูธรรมดาแน่ๆ" เผากล่าว พลางลองผลักประตูเบาๆ "มันหนักมาก" "ข้าว่า... นี่อาจจะเป็นทางเข้าสู่บางสิ่งบางอย่าง" ครามสันนิษฐาน "บางที... อาจจะเป็นที่เก็บความลับ หรือแหล่งพลังงานที่ถูกซ่อนไว้" "แต่เราจะเปิดมันได้อย่างไร?" ละเมอถาม ครามเดินเข้าไปใกล้ประตูนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากมัน พลังงานนั้นดูเหมือนจะคุ้นเคยกับพลังงานที่เขาเคยสัมผัสจากต้นกล้าแห่งความหวัง "ข้าว่า... เราต้องใช้พลังแห่งความหวัง และความสามัคคีของเราอีกครั้ง" ครามกล่าว "บางที... ประตูนี้อาจจะตอบสนองต่อพลังงานแบบนั้น" พวกเขาตกลงที่จะลองทำตามคำแนะนำของคราม พวกเขายืนล้อมประตูโบราณนั้นไว้ และเริ่มส่งพลังงานแห่งความหวัง และความสามัคคีเข้าไป พลังงานสีเขียวอ่อนๆ ไหลเวียนออกจากมือของพวกเขา หลอมรวมกับพลังงานที่แผ่ออกมาจากประตู ทันใดนั้น ลวดลายบนประตูหินสีดำก็เริ่มเปล่งประกายแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา เสียงกลไกโบราณดังขึ้น พร้อมกับเสียงครืดคราดที่ดังมาจากภายใน "มัน... มันกำลังจะเปิด!" ละเมอร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น ประตูหินขนาดใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินมืดมิดที่ทอดลึกลงไปใต้ดิน บรรยากาศภายในดูเย็นยะเยือก และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเก่าแก่ "เราจะเข้าไปกันไหม?" เผาถาม ครามมองเข้าไปในความมืดนั้น เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่เชิญชวนให้เขาเข้าไปสำรวจ "เราต้องเข้าไป" เขาตอบเสียงหนักแน่น "นี่อาจจะเป็นที่ที่เราจะค้นพบความจริงทั้งหมด" แม้จะมีความหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องหมู่บ้าน และค้นหาความจริง พวกเขาก็ตัดสินใจก้าวเดินเข้าไปในความมืดนั้น ทิ้งไว้เพียงแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องลงมาบนกองหินที่เคยเป็นภูเขาหินแห่งเงา