"เศษเสี้ยวของความมืดที่ยังคงหลงเหลืออยู่" ผู้ดูแลแห่งภูผาตอบ "เป็นความมืดที่เกิดขึ้นจากความเกลียดชังและความสิ้นหวัง มันพยายามที่จะยึดครองพลังงานแห่งภูเขา และทำลายความสมดุลของธรรมชาติ" "แล้ว... เราจะหยุดมันได้อย่างไรครับ?" ครามถาม ดวงตาของเขาสบกับดวงตาแห่งแสงสว่างของผู้ดูแล "พวกเจ้าได้ทำมันไปแล้ว" ผู้ดูแลแห่งภูผากล่าว "ด้วยความสามัคคีของพวกเจ้า ด้วยความกล้าหาญที่เผชิญหน้ากับความกลัว และด้วยความรักที่มีต่อบ้านเกิดเมืองนอน พลังแห่งความดีงามได้แผ่ขยายออกไป กลืนกินและสลายเศษเสี้ยวแห่งความมืดนั้นไป" ละเมอเงยหน้ามองผลึกสีฟ้าใสที่อยู่ตรงหน้า "หมายความว่า... ที่เราเห็นในอุโมงค์เป็นเพียงภาพมายาของความมืดที่กำลังจะหมดสิ้นไปอย่างนั้นหรือคะ?" "ถูกต้อง" ผู้ดูแลแห่งภูผาพยักหน้า "มันคือการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของความมืดที่สิ้นหวัง พลังแห่งแสงสว่างที่พวกเจ้าปลุกขึ้นมาได้นั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะทานทนได้" เผาถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ผมเกือบจะคิดว่าเราจะสู้มันไม่ไหวเสียแล้ว" "ความกลัวเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสมอ" ผู้ดูแลกล่าว "แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือการเอาชนะความกลัวนั้นด้วยความหวังและความมุ่งมั่น" ผู้ดูแลแห่งภูผาหันไปมองผลึกก้อนหนึ่งที่มีสีขาวบริสุทธิ์ เปล่งประกายอบอุ่น "พลังงานแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นสิ่งที่สืบทอดกันมานับพันปี มันหล่อเลี้ยงผืนดิน ทำให้พืชพันธุ์อุดมสมบูรณ์ และรักษาสมดุลของธรรมชาติ แต่เมื่อพลังงานนี้อ่อนแอลง ความมืดก็จะเริ่มคืบคลานเข้ามา" "ท่านหมายถึง... พลังงานในผลึกเหล่านี้กำลังจะหมดไปอย่างนั้นหรือครับ?" ครามถาม สีหน้ากังวล "ไม่ใช่ทั้งหมด" ผู้ดูแลตอบ "แต่บางส่วนได้ถูกใช้ไปในการต่อสู้ครั้งใหญ่ในอดีต และบางส่วนก็กำลังอ่อนแรงลงตามกาลเวลา" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีครับ?" ละเมอกล่าว "เราจะช่วยฟื้นฟูพลังงานเหล่านี้ได้อย่างไร?" "นี่คือเหตุผลที่พวกเจ้าถูกเลือก" ผู้ดูแลแห่งภูผากล่าว "พวกเจ้าคือผู้สืบทอดแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ พลังงานแห่งแสงสว่างที่อยู่ในตัวพวกเจ้า คือเมล็ดพันธุ์แห่งการฟื้นฟู" ผู้ดูแลแห่งภูผายื่นมือที่ประกอบขึ้นจากแสงสว่างออกไปข้างหน้า "จงสัมผัสผลึกเหล่านี้อีกครั้งหนึ่ง แต่คราวนี้ จงส่งพลังแห่งหัวใจของพวกเจ้าเข้าไป" คราม, ละเมอ และเผา พยักหน้าพร้อมกัน พวกเขาทั้งสามเดินเข้าไปหาผลึกสีฟ้าใสอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้พวกเขาไม่ได้เพียงแค่วางมือสัมผัส แต่หลับตาลง รวบรวมสมาธิ และนึกถึงความทรงจำอันอบอุ่น นึกถึงบ้านเกิด นึกถึงผู้คนในหมู่บ้าน นึกถึงความผูกพันที่พวกเขามีต่อกัน แสงสว่างจากผลึกสีฟ้าเริ่มทอประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ มันสว่างไสวกว่าเดิมหลายเท่า ลำแสงสีฟ้าอ่อนได้พุ่งออกจากผลึกไปบรรจบกับลำแสงสีขาวที่ส่องมาจากผลึกสีขาวบริสุทธิ์ ก่อเกิดเป็นกระแสพลังงานอันอบอุ่นที่ไหลเวียนไปทั่วห้องโถง "รู้สึกได้ถึงพลังงานที่เพิ่มขึ้น..." เผากล่าว เสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น "มันอบอุ่น... และเต็มไปด้วยความหวัง" ละเมอเสริม "พวกเจ้ากำลังปลุกพลังงานแห่งชีวิตให้ตื่นขึ้น" ผู้ดูแลแห่งภูผากล่าว "ทุกครั้งที่พวกเจ้าหลอมรวมจิตใจเป็นหนึ่งเดียว ส่งมอบความรักและความหวัง พลังงานนี้ก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น" "แล้ว... สัญลักษณ์บนผนังในอุโมงค์นั้นล่ะครับ?" ครามถาม "มันบอกเล่าเรื่องราวของผู้พิทักษ์แห่งภูเขา ใช่หรือไม่?" "ถูกต้อง" ผู้ดูแลตอบ "นั่นคือเรื่องราวของผู้ที่เคยแบกรับหน้าที่นี้มาก่อน พวกเขาได้ต่อสู้ ปกป้อง และถ่ายทอดพลังงานแห่งภูเขา เพื่อให้ความสมดุลคงอยู่" "แล้ว... ท่านล่ะครับ?" ครามถามอย่างใคร่รู้ "ท่านเป็นใคร? และท่านอยู่ที่นี่มานานเท่าใดแล้ว?" "ข้าคือจิตวิญญาณแห่งภูเขา" ผู้ดูแลกล่าว "ข้าเป็นผู้เฝ้ารักษา เป็นผู้ให้คำแนะนำ เป็นผู้เชื่อมโยงระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ข้าอยู่ที่นี่นับตั้งแต่ภูเขาแห่งนี้ถือกำเนิดขึ้น" "ท่าน... ไม่เคยเหน็ดเหนื่อยเลยหรือครับ?" ละเมอถามด้วยความสงสัย "หน้าที่ของข้าคือการเฝ้ารอ" ผู้ดูแลตอบ "รอผู้ที่หัวใจบริสุทธิ์และมีจิตสำนึกที่กล้าหาญพอที่จะรับผิดชอบต่อภาระอันยิ่งใหญ่นี้" "และพวกเจ้า... คือผู้ที่ข้ารอคอย" ผู้ดูแลแห่งภูผากล่าว "พวกเจ้าได้แสดงให้เห็นแล้วว่าคู่ควร" ทันใดนั้นเอง ผลึกสีฟ้าใสก็ได้สว่างวาบขึ้นอีกครั้งหนึ่ง แสงสว่างนั้นได้แผ่ขยายออกไปโอบล้อมตัวคราม ละเมอ และเผา พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่ใช่พลังงานที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้นในทางกายภาพ แต่เป็นพลังงานที่เติมเต็มจิตวิญญาณ ทำให้รู้สึกเบา สบาย และเปี่ยมไปด้วยพลัง "นี่คือ... พลังแห่งภูเขาที่พวกเจ้าได้รับ" ผู้ดูแลแห่งภูผากล่าว "มันจะอยู่กับพวกเจ้าเสมอ เป็นเกราะป้องกัน เป็นแสงสว่างนำทาง และเป็นพลังที่ช่วยให้พวกเจ้าสามารถฟื้นฟูธรรมชาติได้" "ขอบคุณท่านมากครับ" ครามกล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง "พวกเราจะจดจำคำสอนของท่านเสมอ" ละเมอกล่าว "และเราจะทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด" เผาเสริม ผู้ดูแลแห่งภูผายิ้ม "จงจำไว้ว่า ความสามัคคีคือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด หากพวกเจ้าร่วมมือกัน ไม่มีสิ่งใดที่พวกเจ้าจะทำไม่ได้" ร่างที่ประกอบขึ้นจากแสงสว่างของผู้ดูแลแห่งภูผาค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแต่แสงสว่างอันอบอุ่นที่ยังคงส่องสว่างอยู่ในห้องโถงผลึก คราม ละเมอ และเผา ยืนมองหน้ากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความหวัง พวกเขาได้พบกับความจริง ได้รับการถ่ายทอดพลัง และได้เห็นแสงสว่างแห่งอนาคต "เรา... ทำสำเร็จแล้ว" ละเมอกล่าว เสียงสั่นเครือ "ยังไม่ทั้งหมด" ครามตอบ "เราต้องนำพลังนี้กลับไปสู่หมู่บ้าน และช่วยฟื้นฟูผืนดินของเรา" "ใช่" เผาเห็นด้วย "การเดินทางของเรายังไม่สิ้นสุด" พวกเขาหันกลับไปมองผลึกสีฟ้าใสที่ยังคงเปล่งประกายอย่างอ่อนโยน ราวกับจะอวยพรให้พวกเขาเดินทางกลับอย่างปลอดภัย พวกเขาค่อยๆ ก้าวออกจากห้องโถงผลึก กลับสู่ทางเดินที่เคยนำพาพวกเขามา