ความว่างเปล่าและความสิ้นหวังเข้าปกคลุมลิยาห์เมื่อมองเห็นร่างของราอูลที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า มือของเธอสั่นเทาขณะที่พยายามประคองเขาขึ้นมา “ราอูล! ราอูล! เจ้าเป็นอะไรไป!” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรนและความกลัว เศษซากของคาลินที่เคยเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านอันน่าสังเวช ปลิวไปตามลมที่พัดมาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะเยาะเย้ยความพ่ายแพ้ของพวกเขา ลอร์ดแห่งเงาได้จากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงคำสัญญาอันน่าสะพรึงกลัวว่า “ข้าจะกลับมาเสมอ” และรอยร้าวแห่งศรัทธาที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของลิยาห์ “เขา...เขาใช้พลังมังกรดำ...โจมตีข้า...” ราอูลพึมพำ เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับจะขาดหายไปทุกขณะ “พลัง...มันกัดกิน...เข้าไปใน...ร่างกายของข้า...” ลิยาห์รีบตรวจสอบบาดแผลของราอูล เธอเห็นรอยไหม้สีดำสนิทที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเขา มันไม่ใช่บาดแผลธรรมดา แต่มันคือพลังแห่งความมืดที่กำลังกัดกินชีวิตของเขา! เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่รุนแรงของลอร์ดแห่งเงา พลังที่แม้แต่ “มรดกแห่งนักรบมังกรหลับใหล” ที่อยู่ในตัวเธอก็ยังรู้สึกถึงภัยคุกคาม “ข้า...ต้องช่วยเจ้า!” ลิยาห์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอหันไปมองหินมังกรที่ยังคงส่องแสงอยู่ในมือของเธอ มันคือพลังที่เคยช่วยเธอเอาชนะลอร์ดแห่งเงา แต่บัดนี้...ดูเหมือนจะไม่มีพลังมากพอที่จะรักษาบาดแผลของราอูลได้ “หินมังกร...ข้า...รู้สึก...ว่าพลัง...ของมัน...อ่อนแรงลง...” ราอูลกล่าว “...สงสัย...การต่อสู้...ครั้งนั้น...ทำให้มัน...เหนื่อยล้า...” ลิยาห์กังวลใจอย่างยิ่ง หากหินมังกรอ่อนแรงลง พวกเขาจะรับมือกับลอร์ดแห่งเงาได้อย่างไรในครั้งต่อไป? และราอูล...เขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่? “เราต้องกลับไปที่อัลเดรา!” ลิยาห์ตัดสินใจ “ข้าจะพาเจ้าไปหาอัศวินผู้รู้เรื่องเวทมนตร์โบราณ! พวกเขาอาจจะรู้วิธีรักษาเจ้า!” เธอพยายามประคองราอูลให้ลุกขึ้นยืน แต่เขาก็อ่อนแรงเกินกว่าจะเดินได้ ลิยาห์ตัดสินใจอุ้มเขาขึ้นบ่า เธอสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ ราวกับว่าร่างของราอูลกำลังถูกพลังแห่งความมืดกัดกินมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอเดินฝ่าป่ากลับไป ลิยาห์ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของลอร์ดแห่งเงา “ข้าคือพลังที่แท้จริง และข้าจะกลับมาเสมอ” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ทำให้เธอรู้สึกถึงความไม่แน่นอนและความหวาดกลัว “ทำไม...ทำไมเขาถึงต้องทำร้ายพวกเราแบบนี้?” ลิยาห์พึมพำ “เขาต้องการอะไรกันแน่?” “เขา...ต้องการ...มรดก...แห่งนักรบมังกรหลับใหล...” ราอูลตอบเสียงแหบพร่า “...เขา...เชื่อว่า...มัน...คือ...พลัง...ที่จะทำให้...เขากลายเป็น...อมตะ...” “อมตะ? แต่...มันไม่ใช่แบบนั้น!” ลิยาห์รู้สึกไม่เห็นด้วย “มรดกนั้น...คือความรับผิดชอบ...ไม่ใช่พลังที่จะควบคุมใคร!” “แต่...สำหรับเขา...มัน...คือ...ทุกสิ่ง...” ราอูลกล่าว “...เขา...ต้องการ...ครอบครอง...พลัง...ทั้งหมด...ของเหล่า...มังกร...” เมื่อลิยาห์ได้ยินเช่นนั้น เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่เธอต้องแบกรับ เธอไม่เพียงแต่ต้องปกป้องตัวเอง แต่ยังต้องปกป้องราอูล และอาณาจักรจากภัยคุกคามนี้ด้วย ขณะที่พวกเขาใกล้จะออกจากป่า จู่ๆ ลิยาห์ก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ... กลิ่นอายของพลังงานบางอย่างที่คุ้นเคย... มันคือกลิ่นอายของพลังแห่งมังกร... แต่ไม่ใช่พลังแห่งมังกรดำ... แต่มันคือพลังแห่งมังกรสีเขียวมรกตที่เคยอยู่ภายในตัวเธอ! “นี่มัน...อะไรกัน...” ลิยาห์อุทาน ทันใดนั้นเอง ต้นไม้รอบๆ ตัวเธอก็พลันสั่นไหว และดอกไม้ก็เบ่งบานอย่างรวดเร็วราวกับฤดูใบไม้ผลิมาเยือน! แสงสว่างสีเขียวมรกตสาดส่องลงมาผ่านกิ่งไม้ ราวกับว่าธรรมชาติกำลังเฉลิมฉลองบางสิ่งบางอย่าง “พลัง...แห่งมังกร...ที่แท้จริง...” ราอูลกล่าว “...มัน...กำลัง...ตอบสนอง...ต่อ...เจ้า...” ลิยาห์มองไปที่หินมังกรในมือของเธอ มันกลับมาส่องแสงอีกครั้ง! คราวนี้สว่างไสวกว่าเดิม ราวกับว่ามันเพิ่งจะได้รับการเติมพลัง “หินมังกรของข้า...!” ลิยาห์อุทานด้วยความดีใจ “มัน...กลับมามีพลังแล้ว!” “เยี่ยม!” ราอูลกล่าว “...ตอนนี้...เรา...มีโอกาส...ที่จะช่วย...ข้า...แล้ว...” ลิยาห์รีบวางราอูลลง และสัมผัสหินมังกรกับบาดแผลของเขา แสงสีเขียวมรกตจากหินมังกรสาดส่องลงไปที่บาดแผลของราอูล พลังงานแห่งชีวิตเริ่มไหลเวียนเข้าไปในร่างกายของเขา ราวกับจะเยียวยาบาดแผลจากความมืด “อ้า!” ราอูลร้องออกมา แต่มันไม่ใช่เสียงแห่งความเจ็บปวด แต่มันคือเสียงแห่งการปลดปล่อย รอยไหม้สีดำบนร่างกายของราอูลค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยผิวหนังที่กลับมามีสีชมพูอีกครั้ง พลังแห่งมังกรสีเขียวมรกตได้ขับไล่พลังแห่งความมืดออกไปจากตัวเขา! “ข้า...รู้สึก...ดีขึ้น...แล้ว...” ราอูลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กลับมาแข็งแรงขึ้น “...ขอบใจ...เจ้า...ลิยาห์...” ลิยาห์ยิ้มอย่างโล่งอก เธอโอบกอดราอูลอย่างแรง “เรา...ต้องรีบกลับไปที่อัลเดรา...” ลิยาห์กล่าว “...เราต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ทุกคนรู้!” ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากป่า จู่ๆ ลิยาห์ก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้... มันคือ... “กระจกเงาแห่งอดีต”! อุปกรณ์โบราณที่เธอเคยได้ยินมาว่าสามารถมองเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตได้! “นี่มัน...อะไรกัน...?” ลิยาห์อุทาน พลางหยิบกระจกเงาขึ้นมา ทันใดนั้นเอง ภาพในกระจกเงาก็พลันปรากฏขึ้น! เธอเห็น...ภาพของลอร์ดแห่งเงา...กำลังมอบ “หินมังกร” ให้กับใครบางคน... และคนผู้นั้น...ก็คือ...คาลิน! แต่ไม่ใช่คาลินที่เธอรู้จัก... เขาดูเหมือนจะถูกครอบงำด้วยพลังอันมืดมิด... “คาลิน!” ลิยาห์อุทานด้วยความตกใจ “เขา...ถูกชักจูง...ให้เชื่อ...ว่า...เขา...คือ...ผู้ที่...ถูกเลือก...” ราอูลกล่าว “...และ...ลอร์ดแห่งเงา...ก็...ใช้...โอกาส...นั้น...” ลิยาห์มองภาพในกระจกเงาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอโกรธคาลินที่ถูกหลอกใช้ แต่ก็อดสงสารเขาไม่ได้ “เขา...เป็นเหยื่อ...เหมือนกับเรา...” “ใช่...” ราอูลกล่าว “...แต่...ตอนนี้...เรา...ต้อง...หาทาง...หยุดยั้ง...ลอร์ดแห่งเงา...ให้ได้...ก่อน...ที่เขา...จะ...ประสบ...ความสำเร็จ...” ขณะที่พวกเขากำลังจะออกเดินทางต่อ จู่ๆ ลิยาห์ก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ... ดวงตาของราอูล... ส่องประกายสีแดงก่ำอยู่แวบหนึ่ง! ก่อนที่เขาจะรีบกะพริบตา และสีตาก็กลับมาเป็นปกติ “ราอูล...เจ้า...เป็นอะไรหรือเปล่า?” ลิยาห์ถามด้วยความกังวล “ข้า...สบายดี...” ราอูลตอบ แต่เขาก็ดูประหม่าเล็กน้อย “...เรา...รีบกันเถอะ...” ลิยาห์มองราอูลด้วยความสงสัย แต่ก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร เธอรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง... แต่เธอก็ต้องเชื่อใจเพื่อนของเธอ... “แน่นอน...” ลิยาห์กล่าว “...ไปกันเถอะ...” แต่ในขณะที่พวกเขาเดินออกไป... แผ่นหลังของราอูล... ก็ยังคงส่องประกายสีแดงก่ำจางๆ... แวบหนึ่ง... ก่อนที่มันจะหายไป... ราวกับว่า...เขา...ไม่ใช่...ราอูล...คนเดิม...อีกต่อไป...