เมื่อลีโอและเอลเดร็คมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้าน บรรยากาศที่พวกเขาพบเจอนั้นช่างน่าประหลาดใจ ผู้คนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส ดวงตาเป็นประกายราวกับเห็นสวรรค์บนดิน เสียงหัวเราะดังไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้ลีโอรู้สึกหนาวสะท้านคือ ความรู้สึกที่ผิดปกติอย่างมาก "ทำไมทุกคนถึงดูมีความสุขขนาดนี้?" ลีโอถามเอลเดร็ค ขณะที่ชาวบ้านบางส่วนเดินผ่านมาพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างเกินจริง "มันดู... ไม่เป็นธรรมชาติเลย" เอลเดร็คเองก็ดูไม่สบายใจ "ข้าก็รู้สึกเช่นกัน... มันเหมือนกับว่า... ทุกคนกำลังอยู่ในความฝันที่สวยงาม... แต่เป็นความฝันที่ถูกสร้างขึ้น" ลีโอมองไปยังเด็กคนหนึ่งที่กำลังวิ่งไล่ผีเสื้อที่ส่องแสงสีทอง "ดูนั่นสิท่าน" เขาชี้ไปที่ผีเสื้อ "มันไม่ใช่ผีเสื้อจริงๆ" "ถูกต้อง" เอลเดร็คพยักหน้า "มันคือแสงที่ถูกสร้างขึ้น... เพื่อดึงดูดความสนใจ... และทำให้ผู้คนหลงลืมสิ่งอื่น" ลีโอรู้สึกได้ถึงพลังงานที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกแฝงอยู่ มันแผ่ซ่านไปทั่วหมู่บ้าน ราวกับหมอกที่มองไม่เห็นกำลังปกคลุมทุกสิ่ง "ผมรู้สึกได้ว่า... พลังที่ผมเคยรู้สึกตอนผนึกคาเอล... มันกลับมาอีกครั้ง... แต่มันไม่ได้มาจากภายนอก... แต่มันมาจากภายใน... ของทุกคนที่นี่" "เจ้าหมายถึง... พลังที่สั่งการความว่างเปล่า... มันกำลังพยายามจะ 'เติมเต็ม' ความว่างเปล่าในจิตใจของผู้คน... ด้วยภาพลวงตา?" เอลเดร็คคาดเดา "ผมคิดว่าอย่างนั้นครับ" ลีโอตอบ "มันพยายามจะทำให้ทุกคนมีความสุข... เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ตั้งคำถาม... ไม่สงสัย... และไม่ต่อสู้" ลีโอเห็นหญิงชราคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอกำลังป้อนอาหารให้กับนกที่ดูเหมือนจะทำจากแก้วผลึก "ท่านยายครับ... ท่านกำลังทำอะไรอยู่ครับ?" ลีโอถามอย่างนุ่มนวล หญิงชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความสุข "โอ้ ลีโอ! เจ้ากลับมาแล้ว! ดูสิ! นกตัวน้อยของข้า... มันน่ารักมากเลยนะ!" ลีโอมองไปที่ "นก" นั้น มันไม่มีชีวิตชีวา ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ นอกจากแสงที่เปล่งประกายออกมา "แต่มัน... มันดูไม่เหมือนนกจริงๆ ครับ" "อะไรของเจ้า! มันน่ารักที่สุดในโลกเลย!" หญิงชราหัวเราะ "เจ้าเองก็ดูมีความสุขนะลีโอ! เห็นไหม! โลกใบนี้ช่างสวยงามจริงๆ!" ลีโอรู้สึกถึงน้ำตาที่คลอเบ้า เขาพยายามจะยิ้มตอบ แต่ริมฝีปากของเขาสั่นเทา "ครับท่านยาย... โลกใบนี้... ช่างสวยงามจริงๆ" เขากล่าวกับเอลเดร็คเบาๆ "เราต้องทำอะไรสักอย่าง... ก่อนที่ทุกคนจะจมดิ่งอยู่กับภาพลวงตาตลอดไป" "แต่เราจะทำอย่างไร?" เอลเดร็คถาม "ถ้าเราพยายามจะบอกความจริง... พวกเขาอาจจะไม่เชื่อ... หรืออาจจะต่อต้านเราด้วยซ้ำ" "ผมคิดว่า... เราต้องหา 'แก่นแท้' ของความจริง" ลีโอพูด "บางสิ่งที่จะทะลุผ่านภาพลวงตาเหล่านั้น... และปลุกให้พวกเขาตื่นขึ้นมา" "แล้วแก่นแท้ของความจริงคืออะไร?" เอลเดร็คถาม "ผมไม่แน่ใจครับ" ลีโอตอบ "แต่ผมคิดว่า... มันต้องเกี่ยวข้องกับ... ความรู้สึกที่แท้จริง... ไม่ใช่ความสุขที่ถูกสร้างขึ้น" เขาจ้องมองไปยังใบหน้าของชาวบ้านแต่ละคน พยายามจะมองทะลุผ่านรอยยิ้มที่เคลือบไว้ "ผมเห็นความเศร้า... ความกลัว... ความสูญเสีย... ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขปลอมๆ นั้น" "เจ้ากำลังจะบอกว่า... เราต้องทำให้พวกเขา... รู้สึกถึงความเจ็บปวด... เพื่อที่จะตื่นขึ้น?" เอลเดร็คถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ "ผมไม่รู้ครับ" ลีโอตอบ "แต่ผมคิดว่า... ความจริง... ไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงใด... ย่อมดีกว่าการอยู่ในภาพลวงตาตลอดไป" ลีโอตัดสินใจ เขาเดินตรงไปยังกลางหมู่บ้าน ที่นั่นมีรูปปั้นของนักรบมังกรโบราณตั้งตระหง่านอยู่ ลีโอวางมือลงบนรูปปั้นนั้น เขาหลับตาลง และเริ่มรวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามี "ขอพลังแห่งนักรบมังกร... จงส่องสว่าง" ลีโอพึมพำ "ขอให้ความจริง... เผยออกมา... ขอให้ผู้คน... ได้ตื่นจากฝันร้ายนี้" ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างจ้าก็เปล่งประกายออกมาจากรูปปั้นนักรบมังกร แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไปทั่วหมู่บ้าน มันไม่ใช่แสงที่อบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ แต่เป็นแสงที่บริสุทธิ์... และคมกริบ... ราวกับดาบที่พร้อมจะตัดผ่านทุกสิ่ง ชาวบ้านบางคนเริ่มชะงักงัน รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางหายไป ดวงตาที่เคยเป็นประกายเริ่มดูเลื่อนลอย บางคนเริ่มกุมขมับ ราวกับกำลังปวดหัวอย่างรุนแรง "เกิดอะไรขึ้น?" มีเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น "ฉัน... ฉันเห็น... ฉันเห็นเงา..." อีกเสียงหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างหวาดกลัว ภาพลวงตาเริ่มสั่นคลอนทีละน้อย... และแทนที่ด้วยภาพแห่งความจริง... ภาพของความสูญเสีย... ภาพของความเจ็บปวด... ภาพของความกลัว... น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของชาวบ้านบางคน... น้ำตาแห่งความจริง... น้ำตาแห่งการตื่นรู้...