พิมพ์ลดา กวิน และบุปผาแห่งกุหลาบดำ ยืนประจันหน้ากับทางเข้าหอคอยแห่งเสียงสะท้อน ประตูหอคอยไม่ได้ทำจากไม้หรือโลหะ แต่ดูเหมือนจะหล่อหลอมขึ้นจากเถาวัลย์ที่หนาทึบจนกลายเป็นเนื้อเดียวกัน เมื่อสัมผัสเบาๆ ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมา "มันดูเหมือน... ประตูที่ไม่มีประตู" พิมพ์ลดากล่าว พลางเอามือลูบไปตามผิวสัมผัสที่ขรุขระของเถาวัลย์ "มันเป็นทางเข้าที่ถูกซ่อนไว้" บุปผาแห่งกุหลาบดำอธิบาย "ต้องใช้ 'กุญแจ' บางอย่างเพื่อเปิดมัน" "กุญแจ?" กวินเลิกคิ้ว "หมายถึงกุญแจจริงๆ หรือ?" "ไม่ใช่กุญแจที่ทำจากโลหะ" บุปผาแห่งกุหลาบดำส่ายหน้า "แต่เป็น... การปลดปล่อยความทรงจำที่ถูกพันธนาการอยู่ภายในเถาวัลย์เหล่านี้" พิมพ์ลดาครุ่นคิดถึงคำพูดของบุปผาแห่งกุหลาบดำ "หมายความว่าเราต้องทำอะไรบางอย่างกับเถาวัลย์พวกนี้ก่อน? ทำให้พวกมันยอมจำนน?" "ถูกต้อง" บุปผาแห่งกุหลาบดำกล่าว "เจ้าของคฤหาสน์... เขาได้สร้างระบบการป้องกันไว้ที่นี่ เพื่อไม่ให้ใครก็ตามที่ไม่มีจิตใจที่บริสุทธิ์สามารถเข้ามาได้" กวินหยิบกล่องไม้โบราณที่เขาพกติดตัวออกมาวางบนพื้นหญ้าข้างๆ หอคอย "ในบันทึกของเจ้าของคฤหาสน์... มีการกล่าวถึง 'บทเพลงแห่งการเยียวยา' ที่จะปลดล็อกกลไกบางอย่าง" "บทเพลงนั้น..." บุปผาแห่งกุหลาบดำกล่าว ดวงตาของเธอทอประกาย "มันคือบทเพลงที่เขาบรรเลงให้กับคนรักของเขา... บทเพลงที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง" "แล้วเราจะหาบทเพลงนั้นเจอได้อย่างไร" พิมพ์ลดากระตุ้นถาม "ถ้ามันถูกเก็บไว้ในเครื่องดนตรีโบราณภายในหอคอย... แล้วเราจะเข้าถึงเครื่องดนตรีนั้นได้อย่างไรล่ะคะ" "ข้า... ข้าจำได้บางส่วน" บุปผาแห่งกุหลาบดำพึมพำ "เจ้าของคฤหาสน์... เขาเคยทำพิธีบางอย่าง... ที่นี่... เพื่อเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของคนรัก" "พิธีอะไร?" กวินถามอย่างสนใจ "เขา... เขาจะนำดอกไม้... ดอกไม้ที่คนรักของเขาชอบ... มาวางไว้บนเถาวัลย์... และกล่าวถ้อยคำบางอย่าง" บุปผาแห่งกุหลาบดำพยายามรื้อฟื้นความทรงจำ "จากนั้น... เถาวัลย์ก็จะค่อยๆ เปิดออก" พิมพ์ลดาหันไปมองรอบๆ สวนดอกไม้ที่ยังคงสวยงามแม้จะอยู่ภายใต้คำสาป "ดอกไม้ที่คนรักของเขาชอบ... ดอกไม้ชนิดไหนกันนะ" "กุหลาบดำ" บุปผาแห่งกุหลาบดำตอบทันที "เขา... เขารักกุหลาบดำมาก" "กุหลาบดำ..." พิมพ์ลดาทวนคำ "เราเคยเห็นกุหลาบดำที่บริเวณคฤหาสน์... แต่ที่นี่... ในสวนต้องคำสาป... มันมีกุหลาบดำหรือเปล่า" ทั้งสามคนเริ่มกระจายกำลังกันออกสำรวจรอบๆ บริเวณหอคอย พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่ถูกปกคลุมด้วยดอกไม้ป่าที่ดูแปลกตา บางดอกมีสีสันสดใสเกินจริง บางดอกก็ดูซีดเซียวราวกับถูกดูดกลืนพลังชีวิตไป "นี่ไง!" กวินตะโกนขึ้น เขาชี้ไปยังพุ่มกุหลาบดำที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นโอ๊กโบราณต้นหนึ่ง ดอกกุหลาบสีดำสนิทดูสง่างามและเศร้าสร้อยในเวลาเดียวกัน กลีบดอกของมันดูนุ่มราวกับกำมะหยี่ และมีละอองเกสรสีเงินเล็กๆ เกาะอยู่ "สวยมาก..." พิมพ์ลดาพึมพำด้วยความตะลึง "มันคือดอกกุหลาบดำจริงด้วย" บุปผาแห่งกุหลาบดำกล่าว "และดูเหมือนว่า... มันจะยังคงมีชีวิตอยู่" พิมพ์ลดาเดินเข้าไปใกล้พุ่มกุหลาบดำอย่างระมัดระวัง เธอเห็นว่าก้านของมันมีหนามแหลมคมผิดปกติ แต่ก็ยังคงความแข็งแรง "เราต้องเก็บดอกกุหลาบดำดอกนี้ไป" กวินกล่าว "แต่... มันจะยอมให้เราเก็บไปง่ายๆ หรือ" พิมพ์ลดากังวล "ถ้ามันเป็นส่วนหนึ่งของคำสาป..." "ข้าจะลองดู" บุปผาแห่งกุหลาบดำกล่าว เธอเดินเข้าไปใกล้พุ่มกุหลาบดำอย่างช้าๆ ยื่นมือที่ดูโปร่งแสงออกไปสัมผัสกลีบดอกเบาๆ ทันใดนั้น ดอกกุหลาบดำก็สั่นไหวเล็กน้อย และดูเหมือนว่าหนามที่ก้านจะหดสั้นลง "มัน... มันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเรา" บุปผาแห่งกุหลาบดำกล่าว "มันรับรู้ว่าเราไม่ได้มาเพื่อทำร้าย... แต่มาเพื่อช่วยเหลือ" เธอค่อยๆ เด็ดดอกกุหลาบดำออกมาหนึ่งดอก กลีบดอกยังคงความสดใหม่และส่งกลิ่นหอมที่ทั้งหวานและขมปะปนกัน "เอาล่ะ" พิมพ์ลดากล่าว "ทีนี้เราจะทำอย่างไรต่อไป?" "เราต้องวางดอกไม้นี้ไว้บนเถาวัลย์... และกล่าวถ้อยคำบางอย่าง" บุปผาแห่งกุหลาบดำชี้ไปยังผนังหอคอยที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ กวินก้มลงไปหยิบกล่องไม้โบราณขึ้นมา "ก่อนที่เราจะทำพิธี... ข้าอยากจะลองตรวจสอบกล่องนี้อีกครั้ง" เขาเปิดกล่องไม้ออกอย่างระมัดระวัง ด้านในยังคงมีสิ่งของที่บรรจุอยู่ครบถ้วน ไม่ว่าจะเป็นเศษผ้าไหมสีซีดจาง ลูกปัดที่ร้อยเป็นสร้อยคอ และจี้รูปหัวใจสีทองที่สลักลวดลายดอกไม้โบราณ "ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย" กวินถอนหายใจ "แต่... สังเกตไหมว่า... ผ้าไหมผืนนี้..." เขาหยิบเศษผ้าไหมขึ้นมา พิมพ์ลดากับบุปผาแห่งกุหลาบดำก้มลงมอง "มันดูเหมือน... แผนที่" พิมพ์ลดากล่าว "แต่เป็นแผนที่ที่ถูกปักด้วยด้ายสีทอง... ลวดลายมันซับซ้อนมาก" "ข้าจำได้ว่า... เจ้าของคฤหาสน์เคยใช้ผ้าไหมชนิดนี้... ในการปักภาพดอกไม้... เป็นการสื่อสารระหว่างเขากับคนรัก" บุปผาแห่งกุหลาบดำกล่าว "ดูเหมือนว่า... ลวดลายบนผ้าไหมนี้... จะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่" กวินพยายามเพ่งมองลวดลายที่ปักบนผ้าไหม "มันเหมือน... เส้นทาง... และมีสัญลักษณ์บางอย่าง... ตรงกลาง" "สัญลักษณ์นั้น..." บุปผาแห่งกุหลาบดำชี้ไปที่ใจกลางของลวดลาย "ข้าเคยเห็นมัน... มันคือสัญลักษณ์แห่ง... การเริ่มต้นใหม่... และการปลดปล่อย" "การปลดปล่อย..." พิมพ์ลดาทวนคำ "อาจจะเป็นเบาะแสบางอย่างที่จะนำไปสู่ 'บทเพลงแห่งการเยียวยา' ก็ได้" "เราต้องพยายามถอดรหัสลวดลายนี้ให้ได้" กวินกล่าว "แต่ตอนนี้... เราต้องทำพิธีที่นี่ก่อน" พิมพ์ลดาพยักหน้า เธอจับดอกกุหลาบดำไว้ในมือ ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ผนังหอคอยที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์ "คุณกวิน... คุณบุปผา... ถอยไปหน่อยนะคะ" พิมพ์ลดาบอก กวินและบุปผาแห่งกุหลาบดำถอยห่างออกไปเล็กน้อย พิมพ์ลดายื่นดอกกุหลาบดำไปวางบนเถาวัลย์ที่หนาแน่นที่สุด เธอหลับตาลง ตั้งสมาธิ "ข้า... นำดอกกุหลาบดำดอกนี้มา... เพื่อแสดงถึงความรักที่ยังคงอยู่" พิมพ์ลดาเริ่มต้นกล่าว เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ข้าขอให้ท่าน... ที่ถูกพันธนาการอยู่... ได้รับอิสรภาพ" ทันทีที่คำพูดจบลง เถาวัลย์ที่อยู่รอบๆ ดอกกุหลาบดำก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง แสงสีม่วงอ่อนๆ ส่องประกายออกมาจากใจกลางของเถาวัลย์ "มันกำลังตอบสนอง!" กวินอุทาน เถาวัลย์ค่อยๆ คลี่ออกราวกับกลีบดอกไม้ที่กำลังบาน เผยให้เห็นช่องว่างที่มืดมิดด้านใน "สำเร็จแล้ว!" พิมพ์ลดากล่าวด้วยความยินดี "เข้าไปกันเถอะ" บุปผาแห่งกุหลาบดำกล่าว "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นขึ้น" ทั้งสามคนก้าวเข้าไปในช่องว่างที่เปิดออก เถาวัลย์ค่อยๆ ปิดลงด้านหลังพวกเขา ทิ้งให้พวกเขาอยู่ในความมืดมิดอันเงียบสงัด