วายุเดินลึกเข้าไปในป่าสน ป่าแห่งนี้ดูรกร้างและน่ากลัวกว่าที่เขาคิด ต้นสนสูงเสียดฟ้า แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมท้องฟ้าจนมิด ทำให้แสงสว่างส่องผ่านลงมาได้เพียงน้อยนิด หิมะที่สะสมอยู่บนกิ่งก้านของต้นสนหนาทึบ ร่วงหล่นลงมาเป็นระยะๆ เมื่อมีลมพัดแรงๆ เสียงลมที่พัดผ่านยอดสนดังหวีดหวิวราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่หลงทาง "เจ้าแน่ใจนะว่าจะไปทางนี้?" เสียงของฉานดังขึ้นอีกครั้ง วายุหันไปมอง เขาเห็นฉานเดินตามมาห่างๆ ด้วยท่าทางที่เหนื่อยอ่อนกว่าเดิมมาก "ป่าแห่งนี้อันตรายยิ่งนัก แม้แต่สัตว์ป่าก็ยังไม่ค่อยกล้าเข้ามา" "ข้าต้องไปทางนี้" วายุตอบ "มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้ข้าไปถึงเมืองหลวงได้ทันเวลา" "แต่เจ้าไม่รู้เส้นทางข้างในนั้น" ฉานกล่าว "มันมีทั้งหิมะที่หนาทึบ และอาจจะมีสัตว์ป่าที่ดุร้ายซ่อนอยู่" "ข้าจะระวังเอง" วายุตอบ "ท่านควรจะกลับไปได้แล้ว ท่านตามข้ามาไกลเกินไปแล้ว" "ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าไม่กลัวอะไรอีกแล้ว" ฉานกล่าว "และข้าก็เห็นใจในชะตากรรมของเจ้า ข้าจะช่วยเท่าที่ข้าจะช่วยได้" วายุพยักหน้า เขาไม่พูดอะไรอีก แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธความช่วยเหลือของฉาน เขาเดินนำหน้าต่อไปอย่างระมัดระวัง ดวงตาคอยสอดส่องไปรอบๆ บริเวณ ฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนหิมะหนาที่ปกคลุมพื้นดิน เสียงดังกรอบแกรบเบาๆ ขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านไป ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพุ่มไม้ข้างทาง วายุชักดาบออกจากฝักทันที ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ "ระวัง!" ฉานร้องเตือน จากพุ่มไม้ ปรากฏร่างของหมาป่าหิมะตัวมหึมา มันมีขนสีขาวปุกปุย ดวงตาสีเหลืองอำพันฉายแววร้ายกาจ มันคำรามเสียงดัง ก้มหัวลง เตรียมพร้อมที่จะกระโจนเข้าใส่ "หมาป่าหิมะ" ฉานอุทานด้วยความตกใจ "มันตัวใหญ่กว่าปกติมาก!" วายุไม่พูด เขาพุ่งเข้าใส่หมาป่าหิมะทันที ดาบในมือฟาดฟันออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางพายุหิมะที่กำลังโหมกระหน่ำ การเคลื่อนไหวของวายุดูราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมาบนผืนหิมะอันเวิ้งว้าง หมาป่าหิมะกระโดดหลบอย่างว่องไว ขนสีขาวของมันกลืนไปกับหิมะ ทำให้ยากต่อการมองเห็น "เจ้าสู้มันไม่ได้หรอก!" ฉานตะโกน "มันมีพละกำลังมหาศาลในฤดูหนาวแบบนี้!" วายุได้ยินเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้ลดละความพยายาม เขาใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วเข้าสู้กับพละกำลังของหมาป่าหิมะ คมดาบของวายุเฉือนเข้าที่ขาหน้าของหมาป่าหิมะ ทำให้มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่หมาป่าหิมะก็ไม่ยอมแพ้ มันกระโจนเข้ามาอีกครั้ง ครั้งนี้มันใช้ความเร็วที่น่าตกใจ วายุตั้งรับไม่ทัน ถูกเล็บอันแหลมคมของหมาป่าหิมะข่วนเข้าที่แขนเสื้อจนขาดวิ่น "วายุ!" ฉานร้องเสียงหลง วายุสะบัดตัวหลบอย่างรวดเร็ว เขาเห็นโอกาส เขาหมุนตัว และใช้ท่าดาบที่รุนแรง ฟาดฟันลงไปที่ลำคอของหมาป่าหิมะ คราวนี้คมดาบได้เฉือนเข้าอย่างแม่นยำ หมาป่าหิมะล้มลงแน่นิ่งไปกับพื้นหิมะ วายุหอบหายใจเล็กน้อย เขามองดูบาดแผลที่แขน ซึ่งถูกเสื้อคลุมหนาทึบป้องกันไว้ได้ส่วนหนึ่ง แต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด "เจ้า...เจ้าเก่งมากจริงๆ" ฉานเดินเข้ามาใกล้ด้วยความประหลาดใจ "ข้าไม่เคยเห็นใครสู้กับหมาป่าหิมะแล้วชนะได้อย่างง่ายดายเช่นนี้" "มันไม่ใช่เรื่องง่าย" วายุตอบ "ข้าเกือบพลาดไปแล้ว" "นี่คือวิชาดาบของสำนักใดกัน?" ฉานถามอย่างใคร่รู้ "สำนักของข้า... ไม่มีชื่อเสียงอีกต่อไปแล้ว" วายุตอบเสียงเศร้า "มันถูกทำลายไปพร้อมกับครอบครัวของข้า" "ข้าเข้าใจแล้ว" ฉานพยักหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ "เจ้าคงจะเหนื่อยแล้ว เราควรหาที่พักก่อน" "ไม่" วายุปฏิเสธ "ข้าต้องเดินทางต่อ" "แต่เจ้าบาดเจ็บอยู่นะ" ฉานทักท้วง "บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น" วายุกล่าว "ข้าทนได้" เขาเริ่มเดินต่อไป ท่ามกลางพายุหิมะที่ยังคงโหมกระหน่ำ และต้นสนที่ยืนต้นตระหง่านเป็นพยานให้กับความมุ่งมั่นของเขาในการเดินทางสู่อันตรายที่รออยู่เบื้องหน้าในเมืองหลวงแห่งแดนเหนือ