ลมหนาวพัดโชยแผ่วผ่านยอดเขาอันสูงชัน พาเอาไอหมอกเย็นเยียบมาปกคลุมทั่วบริเวณ ราวกับเป็นม่านที่มองไม่เห็น ปกปิดความลับอันดำมืดที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้แสงจันทร์สีนวล ชายร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิท ยืนนิ่งสง่าอยู่บนหน้าผาเบื้องหน้าของอาคารโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่าง เงาของเขาทอดเป็นทางยาวบนพื้นหินที่เย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบภายใต้หน้ากากสีดำสนิททอดมองลงไปยังวัดที่ถูกสร้างขึ้นอย่างโอ่อ่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม ผนังหินโบราณที่ถูกกัดกร่อนตามกาลเวลา สลักเสลาลวดลายอันซับซ้อนที่เล่าขานเรื่องราวมานับพันปี กลางผืนฟ้า ดวงจันทร์เต็มดวงสาดแสงสีเงินยวง ต้องกับยอดเจดีย์ที่ตั้งตระหง่าน บ่งบอกถึงความศักดิ์สิทธิ์และพลังอำนาจที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน "ในที่สุดก็มาถึง" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบา ราวกับเสียงลมที่กำลังพัดผ่าน "วัดแห่งนี้… สถานที่ที่คัมภีร์อมตะถูกผนึกไว้" เขาคือ "เงา" นามที่ขจรขจายไปทั่วหล้าในหมู่ผู้ที่ต้องการครอบครองสิ่งล้ำค่า คือจอมโจรผู้มากฝีมือ ไม่เคยมีใครเคยเห็นใบหน้า หรือล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา มีเพียงฝีมืออันฉกาจฉกรรจ์ และผลงานการปล้นที่ไม่เคยมีสิ่งใดผิดพลาด เป็นตำนานเล่าขานที่น่าเกรงขามยิ่งกว่าวีรบุรุษใดๆ ค่ำคืนนี้คือค่ำคืนที่ "เงา" จะต้องเผชิญหน้ากับภารกิจที่ท้าทายที่สุดในชีวิต นั่นคือการบุกเข้าไปในวัดโบราณแห่งนี้ เพื่อขโมย "คัมภีร์อนันตะ" คัมภีร์ที่กล่าวกันว่าบรรจุความลับแห่งความเป็นอมตะ และถูกผนึกไว้ด้วยอำนาจอันศักดิ์สิทธิ์มายาวนาน "ดูเหมือนว่าจะไม่มียามเฝ้าสักคน" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ บริเวณวัด มีเพียงความเงียบงัน และเสียงแมลงยามค่ำคืนที่ดังระงม "แต่อย่าได้ประมาท… วัดแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ธรรมดาทั่วไป" เขาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาราวกับขนนก ร่างกายที่ยืดหยุ่นบิดตัวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไต่ลงจากหน้าผาด้วยทักษะที่ฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน ปลายเท้าสัมผัสพื้นดินเบาหวิวราวกับไม่เคยมีใครสัมผัสมาก่อน เขาเดินตรงไปยังประตูใหญ่ของวัดที่ทำจากไม้เนื้อแข็งหนาทึบ สลักเสลาเป็นรูปเทพเจ้าในท่าทางสงบนิ่ง "กุญแจดอกสุดท้าย… ข้าเตรียมพร้อมมาแล้ว" เขาเอ่ยขึ้น พลางล้วงเข้าไปในกระเป๋าเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ข้างเอว หยิบออกมาเป็นพวงกุญแจเล็กๆ ที่ทำจากโลหะโบราณ แต่ละดอกมีลวดลายที่แตกต่างกันไป เขายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ถึงเวลาไขปริศนาแล้ว… จอมโจรแห่งรัตติกาล" เขาก้าวเข้าไปในโถงวัดที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเล็กๆ ส่องเป็นลำลงมากระทบพื้นหินเย็นเฉียบ ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาปะทะใบหน้า ยิ่งทำให้รู้สึกได้ถึงความขลังและน่าเกรงขามของสถานที่แห่งนี้ ภาพวาดโบราณบนผนังที่ซีดจางตามกาลเวลา ดูราวกับมีชีวิตชีวาขึ้นมาในเงามืด กลิ่นอายของธูปเก่าแก่และฝุ่นผงลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ "ที่นี่… คือจุดเริ่มต้น" เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ สายตาสำรวจทุกซอกทุกมุมอย่างละเอียด ระวังทุกก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้นหินโบราณ "ดูเหมือนว่าจะไม่มีกับดักอะไรเลย… แต่ก็อย่าได้วางใจ" เขาพูดกับตัวเอง พลางแตะเบาๆ ที่พื้นหินรอบตัว "พลังงานบางอย่าง… มันแฝงเร้นอยู่ที่นี่" เขาก้าวผ่านม่านที่แขวนอยู่เบื้องหน้า เข้าสู่ห้องโถงที่ใหญ่ขึ้น ประดับประดาด้วยเสาหินโบราณจำนวนมาก แต่ละต้นสลักเสลาเป็นรูปสัตว์ในตำนานที่ดูน่าเกรงขาม เบื้องหน้าคือแท่นบูชาขนาดใหญ่ ทำจากหินอ่อนสีดำสนิท ตรงกลางมีช่องว่างสำหรับวางสิ่งของบางอย่าง "นั่นคือ… ที่เก็บคัมภีร์" เขากล่าวอย่างแน่ใจ "แต่จะเข้าไปได้อย่างไรล่ะ?" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านหลัง ร่างเงาหลายร่างปรากฏขึ้นจากความมืด พวกเขาคือผู้พิทักษ์ของวัด สวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตา ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่ทำจากไม้แกะสลัก รูปแบบแตกต่างกันไป ดวงตาที่มองออกมาจากหน้ากากฉายแววแข็งกร้าว "หยุดอยู่ตรงนั้น! ผู้บุกรุก!" เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างกึกก้อง "ดูเหมือนว่า… ข้าคงประมาทไปหน่อย" เงากล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน พลางถอยหลังไปเล็กน้อย "แต่การจะหยุดข้า… คงไม่ใช่เรื่องง่าย" "อย่าคิดว่าเจ้าจะหนีรอดไปได้" ผู้พิทักษ์คนหนึ่งกล่าว "ที่นี่… ไม่ใช่ที่สำหรับคนอย่างเจ้า" "แล้วที่นี่… มีไว้สำหรับใครกันเล่า?" เงาถามกลับอย่างเยือกเย็น "สำหรับผู้ที่ซ่อนเร้นสิ่งทรงคุณค่าไว้จากโลกภายนอกงั้นหรือ?" "เราปกป้องสิ่งศักดิ์สิทธิ์! สิ่งที่จะไม่ถูกแตะต้องโดยเด็ดขาด!" "สิ่งศักดิ์สิทธิ์… หรืออำนาจกันแน่?" เงาหัวเราะเบาๆ "ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ถูกกักขังไว้ต่างหาก" "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว! คัมภีร์นี้… ไม่ใช่ของที่จะถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด!" "แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะนำไปใช้ในทางที่ผิด?" เงาถาม พลางเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ "บางที… ข้าอาจจะนำมันมาปลดปล่อยก็ได้" "ไม่มีทาง! เจ้าจะต้องถูกกำจัด!" สิ้นเสียง ผู้พิทักษ์ทั้งห้าพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ ราวกับถูกฝึกฝนมาอย่างดี มีดสั้นในมือส่องประกายวับวาวท่ามกลางแสงจันทร์ "ถึงเวลาเล่นสนุกแล้วสินะ" เงากล่าว พลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์