เงากลับมาสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้งหลังจากผ่านประสบการณ์อันเหลือเชื่อในห้วงเวลาวิปลาส อากาศรอบกายยังคงเย็นสบายยามค่ำคืน แสงจันทร์สีนวลส่องประกายลงมาขับไล่ความมืดมิดของรัตติกาล เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่บริเวณเชิงเขาสูงชันที่ทอดตัวยาวไปจนสุดสายตา เบื้องหน้าคือทางขึ้นวัดโบราณอันศักดิ์สิทธิ์ที่เคยมาเยือนก่อนหน้านี้ บรรยากาศรอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านกอไม้ "ข้ากลับมาแล้ว" เงากล่าวเสียงเบา เขาหยิบเอากล่องไม้ใบเล็กที่เคยได้รับจากผู้เฒ่าแห่งพงไพรขึ้นมาดู ก่อนจะเก็บมันไว้ในย่ามอย่างระมัดระวัง "ข้าได้เห็นถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น และได้เข้าใจถึงความหมายของเส้นทางที่ข้ากำลังเดิน" ความคิดของเขาหวนกลับไปหาคำพูดของผู้สังเกตการณ์แห่งกาลเวลา "เจ้าได้เห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้น และสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นแล้ว" คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา มันมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาจะเข้าถึงได้ในทันที แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงผลักดันบางอย่างที่ทำให้เขาต้องเดินหน้าต่อไป "ข้าได้เห็นสัญลักษณ์แห่งการผนึกแล้ว แต่ข้ายังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้" เขาพึมพำกับตัวเอง "การเข้าใจนั้นต้องอาศัยเวลา และประสบการณ์" เงายืดเส้นยืดสายก่อนจะเริ่มก้าวเท้าขึ้นบันไดหินโบราณที่ทอดสูงขึ้นไปสู่ยอดเขา บันไดแต่ละขั้นเต็มไปด้วยมอสสีเขียวขจีที่บ่งบอกถึงกาลเวลาที่ผ่านพ้นไปนานนับศตวรรษ แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นทาง สร้างเงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นตระหง่านสองข้างทาง "ข้าจำเป็นต้องทำความเข้าใจพลังที่ถูกกักขังไว้ภายในนั้น" เขาคิด "พลังแห่งการสร้างสรรค์และการทำลาย... มันเป็นพลังที่ขัดแย้งกัน แต่ก็อยู่ร่วมกันได้ในธรรมชาติ" ขณะที่เขาปีนขึ้นไปเรื่อยๆ เงาเริ่มสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังงานรอบตัว มันไม่ใช่พลังงานที่เขาคุ้นเคย มันมีความเก่าแก่ ลึกลับ และเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขารู้สึกเหมือนกับว่ากำลังก้าวเข้าสู่มิติที่แตกต่างออกไป "ที่นี่… คือจุดกำเนิดของสิ่งต่างๆ" เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว "ที่นี่… คือที่ที่พลังอันบริสุทธิ์ยังคงดำรงอยู่" ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านบน เสียงนั้นหนักแน่น แสดงถึงความแข็งแกร่งและคุ้นเคย เขาชะงักเท้าทันที มือข้างหนึ่งค่อยๆ เลื่อนไปจับด้ามกริชที่ซ่อนอยู่ในชุด "ใครอยู่ตรงนั้น?" เสียงทุ้มดังถามมาอย่างเยือกเย็น เงาก้าวออกมาจากเงาของต้นไม้ เผชิญหน้ากับบุคคลที่ยืนอยู่บนชานพักบันไดขั้นสุดท้าย ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากเงินรูปจันทร์เสี้ยว ดวงตาที่มองลอดผ่านช่องหน้ากากฉายแววคมกริบ "ข้าเอง... เงา" เงาตอบเสียงเรียบ พยายามอ่านท่าทีของอีกฝ่าย "ข้ากลับมาเพื่อค้นหาคำตอบ" ชายหน้ากากจันทร์เสี้ยวหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นแห้งผากราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงโรย "เจ้ากลับมาอีกครั้ง... หลังจากที่เจ้าหนีไปในครั้งก่อน" "ข้าไม่ได้หนี" เงาตอบโต้ "ข้าเพียงแค่ต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจ" "เข้าใจ? เจ้าคิดว่าการเข้าใจสิ่งใดๆ จะง่ายดายเพียงนั้นเชียวหรือ?" ชายหน้ากากถาม "เจ้ายังอ่อนหัดเกินไป เจ้ายังไม่เข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของคัมภีร์เล่มนั้น" "ข้ากำลังเรียนรู้" เงาตอบ เขาไม่ต้องการจะทะเลาะ แต่ก็พร้อมที่จะปกป้องตัวเอง "ข้าได้เห็นถึงสัญลักษณ์แห่งการผนึกแล้ว ข้าได้เห็นถึงพลังที่อยู่เบื้องหลัง" "สิ่งที่เจ้าเห็น... เป็นเพียงเงาของความจริง" ชายหน้ากากกล่าว "พลังที่เจ้ากำลังพูดถึง... มันเป็นพลังที่สามารถทำลายล้างทุกสิ่ง หรือสร้างสรรค์ทุกสิ่งขึ้นมาใหม่ได้ในพริบตา เจ้าคิดว่าเจ้าพร้อมแล้วหรือที่จะควบคุมมัน?" "ข้าไม่รู้ว่าข้าพร้อมหรือไม่" เงายอมรับ "แต่ข้าต้องลอง ข้าเดินทางมาไกลเกินกว่าจะหยุดอยู่แค่นี้" "เจ้ากลับมาที่นี่... เพื่ออะไรกันแน่?" ชายหน้ากากก้าวเข้ามาใกล้ เงาเตรียมพร้อมที่จะตอบโต้ "เจ้าต้องการคัมภีร์? หรือเจ้าต้องการพลัง?" "ข้าต้องการความเข้าใจ" เงาตอบอย่างหนักแน่น "ข้าต้องการรู้ว่าทำไมข้าถึงถูกเลือกให้มาที่นี่ ทำไมข้าถึงต้องตามหาสิ่งที่ถูกผนึกไว้" "เจ้าถูกเลือก... เพราะเจ้าคือเงา" ชายหน้ากากกล่าว "เจ้าคือผู้ที่สามารถเคลื่อนไหวได้ในความมืดมิด สามารถมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น เจ้ามีความสามารถพิเศษที่คนธรรมดาไม่มี" "แต่ข้าก็ยังมีความลังเล ข้ายังมีความกลัว" เงาบอก "ข้าไม่ใช่นักรบที่แข็งแกร่งที่สุด ข้าไม่ใช่ผู้มีปัญญาญาณสูงสุด" "ทุกคนมีความกลัว... แม้กระทั่งข้า" ชายหน้ากากกล่าว "แต่ความกลัวนั้น... คือสิ่งที่จะสอนให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น หากเจ้าสามารถเอาชนะมันได้" ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสี เมฆสีดำที่เคยปกคลุมเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นดวงจันทร์เต็มดวงที่สว่างไสวราวกับลูกแก้ว ปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้น แสงจันทร์ไม่ได้ส่องลงมาเพียงลำพังอีกต่อไป แต่มันได้รวมตัวกันเป็นลำแสงสีขาวนวลที่ส่องลงมายังบริเวณลานวัดโบราณด้านบน "นี่มันอะไรกัน?" เงาอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่คือ... แสงแห่งจันทรา" ชายหน้ากากกล่าวเสียงเข้ม "มันคือพลังที่ถูกปลุกขึ้น... เมื่อมีผู้ที่เหมาะสม... ก้าวเข้ามา" "ผู้ที่เหมาะสม?" เงาหันไปถาม "ใช่... ผู้ที่มีหัวใจ... มุ่งมั่น... และพร้อมจะเผชิญหน้า... กับความจริง" ชายหน้ากากตอบ ดวงตาของเขาทอประกายเรืองรองภายใต้หน้ากาก "พลังของคัมภีร์... กำลังตอบสนองต่อการมาของเจ้า... เงา" เงาเงยหน้ามองลำแสงจันทราที่ส่องลงมาอย่างน่าอัศจรรย์ เขารู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ มันคือพลังงานที่บริสุทธิ์ แต่ก็แฝงไปด้วยความรุนแรงที่ยากจะคาดเดา "ข้า... จะต้องขึ้นไป" เงากล่าวอย่างมุ่งมั่น "ข้าจะต้องไปดูด้วยตาตนเอง" "ไปสิ" ชายหน้ากากกล่าว "แต่จงจำไว้... การเดินทางครั้งนี้... จะทดสอบเจ้า... อย่างแท้จริง" เงาพยักหน้า ก่อนจะหันหลังกลับและก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย ทิ้งชายหน้ากากจันทร์เสี้ยวไว้เบื้องหลัง เขาเดินตรงไปยังลานวัดที่แสงจันทร์สาดส่อง ท่ามกลางความสงสัยใคร่รู้และความตื่นเต้นที่กำลังคุกรุ่นในหัวใจ