"เรามาถึงทางออกแล้ว!" ชานนท์ร้องออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อพวกเขาเห็นแสงสว่างรำไรลอดผ่านช่องแคบๆ ด้านหน้า "นั่นต้องเป็นทางออกฉุกเฉินแน่ๆ!" ณัฐกฤตพยักหน้า เขามองไปยังช่องทางออกนั้น ซึ่งมีลักษณะเป็นอุโมงค์เล็กๆ ที่ทอดตัวขึ้นไปสู่ด้านบน "ดีมาก! พวกนายรีบตามฉันมา!" ทั้งสามนายรีบก้าวเข้าไปในอุโมงค์ทางออกอย่างรวดเร็ว อากาศภายในอุโมงค์เริ่มเย็นสบายขึ้นเรื่อยๆ ตรงกันข้ามกับความร้อนระอุภายในฐานที่พวกเขาเพิ่งจากมา "ดูเหมือนเราจะมาถูกทางแล้วจริงๆ" วีระกล่าว "แต่อย่าเพิ่งวางใจ..." ณัฐกฤตเตือน "เรายังไม่ปลอดภัยจนกว่าจะพ้นจากฐานแห่งนี้ไป และเราก็ยังไม่รู้ว่าแกนปฏิกรณ์มันจะระเบิดเมื่อไหร่" พวกเขาปีนป่ายขึ้นไปในอุโมงค์อย่างไม่ลดละ ฝีเท้าของพวกเขากระทบกับผนังอุโมงค์ที่เป็นหินอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก "ผู้กองครับ... ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง..." ชานนท์เอ่ยขึ้นอย่างระแวง เขาหยุดเดินและเงี่ยหูฟัง "เหมือนเสียงเครื่องยนต์... แล้วก็... เสียงคนพูดคุยกัน" ณัฐกฤตชะงัก เขาเงี่ยหูฟังตาม "ใช่... ได้ยินเหมือนกัน" เขากล่าวด้วยเสียงที่เบาลง "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะรู้ว่าเรากำลังจะหนีออกไป" "เป็นไปได้ไหมว่า... พวกมันจะวางกับดักเราไว้ที่นี่?" วีระถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "มีความเป็นไปได้สูง" ณัฐกฤตตอบ "เราต้องเตรียมพร้อมเสมอ" พวกเขาค่อยๆ คลานต่อไปอย่างระมัดระวัง เมื่อใกล้จะถึงปากอุโมงค์ พวกเขาก็สามารถมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้อย่างชัดเจน "แย่แล้ว!" ณัฐกฤตอุทานเบาๆ "พวกมันปิดทางออกไว้แล้ว!" เบื้องหน้าพวกเขา ปากอุโมงค์ทางออกถูกปิดกั้นด้วยแผงเหล็กขนาดใหญ่ที่ถูกเชื่อมปิดไว้อย่างแน่นหนา และรอบๆ บริเวณนั้น มีทหารศัตรูจำนวนหนึ่งยืนเฝ้า พร้อมอาวุธครบมือ "เห็นไหม! พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" เสียงหัวหน้าหน่วยศัตรูตะโกนก้อง "แกนปฏิกรณ์กำลังจะระเบิด! และพวกแกก็จะได้เป็นส่วนหนึ่งของหายนะนั้น!" "นี่มันกลลวงของพวกมัน! พวกมันตั้งใจปล่อยให้เราหนีมาถึงนี่!" วีระกล่าวด้วยความโมโห "เราต้องหาทางอื่น!" ณัฐกฤตกล่าวอย่างรวดเร็ว เขาเหลือบมองผนังอุโมงค์ด้านข้าง "ชานนท์! วีระ! ช่วยกันหาจุดอ่อนของแผงเหล็กนั่น! หรือไม่ก็หาทางอื่นที่จะทะลวงออกไปได้!" "ครับผู้กอง!" ชานนท์และวีระตอบรับ พวกเขารีบวิ่งไปสำรวจแผงเหล็กและผนังอุโมงค์ "ผู้กองครับ! ตรงนี้!" ชานนท์ตะโกน "ผนังตรงนี้ดูเหมือนจะไม่ได้แข็งแรงเท่าส่วนอื่น! อาจจะเป็นทางเข้าที่ไม่ได้ถูกเสริมความแข็งแรงมากนัก!" ณัฐกฤตรีบวิ่งไปดู "ใช่! มีความเป็นไปได้!" เขากล่าว "แต่มันจะใช้เวลา! เราไม่มีเวลามากแล้ว!" "เราต้องถ่วงเวลาพวกมันไว้!" วีระกล่าว เขาเตรียมปืนไรเฟิล "ผู้กอง! ผมจะยิงสกัดให้! ส่วนชานนท์! เตรียมระเบิด!" "เข้าใจแล้ว!" ณัฐกฤตตอบ "รีบทำเลย!" วีระเริ่มยิงสกัดใส่ทหารศัตรูอย่างแม่นยำ กระสุนกระทบโล่และเกราะของศัตรู เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความตึงเครียด ชานนท์รีบหยิบระเบิดหลายลูกออกมาจากกระเป๋า เตรียมพร้อมที่จะใช้มัน "วีระ! เปิดทางให้ฉัน!" ณัฐกฤตสั่ง เขาคว้าพลั่วสนามออกมาจากเป้ "ฉันจะงัดแผงเหล็กนั่นออก!" "รับทราบ!" วีระตอบรับ เขาหันไปยิงสกัดทหารศัตรูที่กำลังพยายามจะบุกเข้ามา ชานนท์รอจังหวะที่วีระสามารถยิงสกัดศัตรูได้หลายนาย เขาก็โยนระเบิดเข้าไปกลางกลุ่มทหารศัตรู "ตูม! ตูม!" เสียงระเบิดดังขึ้นหลายครั้ง ทำให้ทหารศัตรูกระเจิงออกไป "โอกาสมาแล้ว! ชานนท์! จัดการกับระเบิดให้เพิ่มอีก! ฉันจะพยายามงัดแผงเหล็ก!" ณัฐกฤตตะโกน เขาแทงปลายพลั่วเข้าไปที่รอยต่อของแผงเหล็ก พยายามออกแรงงัด "ครืดดดด!" เสียงโลหะบิดเบี้ยวบ่งบอกว่าแผงเหล็กกำลังจะยอมจำนน "ผู้กอง! อีกนิดเดียว!" ชานนท์ตะโกน เขาโยนระเบิดอีกสองลูกเข้าไปกลางกลุ่มศัตรูที่กำลังตั้งหลัก "ตูม! ตูม!" "อ๊ากกก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น "ได้ผล!" ณัฐกฤตตะโกน เขางัดแผงเหล็กด้วยแรงเฮือกสุดท้าย "แกรก!" แผงเหล็กหลุดออกจากที่ยึด "รีบไป!" ณัฐกฤตสั่ง พวกเขารีบวิ่งผ่านช่องว่างที่เปิดออก "พวกแกจะไปไหนไม่ได้!" หัวหน้าหน่วยศัตรูตะโกนเสียงดัง เขาพุ่งเข้ามาหา แต่ก็ถูกวีระยิงสกัดจนล้มลงไป "ไปกันเถอะ!" ณัฐกฤตกล่าว ทั้งสามนายรีบวิ่งออกไปสู่ภายนอก ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วทั้งฐาน เมื่อพวกเขาออกมาถึงภายนอก อากาศที่หนาวเย็นราวกับน้ำแข็งปะทะเข้าใบหน้า ทำให้พวกเขาสะท้านเล็กน้อย พวกเขามองย้อนกลับไปเห็นกลุ่มควันสีดำทะมึนพวยพุ่งออกมาจากปากอุโมงค์ที่พวกเขาเพิ่งจากมา "เราออกมาได้แล้ว... จริงๆ หรือนี่?" ชานนท์ถามอย่างไม่เชื่อสายตา "เราออกมาได้... แต่เรายังไม่ปลอดภัย" ณัฐกฤตกล่าว สายตาของเขามองไปยังทิศทางของแกนปฏิกรณ์ "สัญญาณเตือนภัยดังขนาดนี้... มันกำลังจะระเบิดจริงๆ" "แล้วเราจะทำยังไงต่อผู้กอง?" วีระถาม "เราต้องแจ้งให้หน่วยบัญชาการทราบเรื่องนี้!" "ใช่! เราต้องหาทางกลับไปรายงานตัว" ณัฐกฤตกล่าว "แต่ก่อนอื่น... เราต้องหาที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดก่อน" เขากวาดตามองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมภายนอกฐานที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง "ดูเหมือนว่า... ภูเขาด้านโน้น... จะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของเรา" "แต่ผู้กองครับ... เรายังไม่รู้เลยว่าแกนปฏิกรณ์จะระเบิดเมื่อไหร่" ชานนท์กล่าวด้วยความกังวล "ถ้ามันระเบิดตอนที่เรากำลังเดินทาง... เราอาจจะ..." "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" ณัฐกฤตกล่าวเสียงหนักแน่น "เราต้องเสี่ยง! อนาคตของที่นี่... ขึ้นอยู่กับภารกิจของเรา... และขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเราในตอนนี้" ทั้งสามนายเริ่มออกเดินทางไปยังทิศทางที่ณัฐกฤตชี้ ชะตากรรมของพวกเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย และการตัดสินใจเพียงครั้งเดียว อาจหมายถึงความเป็นความตาย