ชานนท์และวีระวิ่งต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต พวกเขาหันกลับไปมองด้านหลังเป็นระยะๆ เห็นเพียงกลุ่มควันสีขาวที่ยังคงปกคลุมอยู่ ณ จุดที่ณัฐกฤตยืนอยู่ "ผู้กองครับ...!" ชานนท์ร้องเรียกเสียงสั่นเครือ "เราต้องไปต่อ... เราต้องเชื่อมั่นในตัวผู้กอง" วีระกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แม้ดวงตาของเขาจะฉายแววแห่งความกังวล พวกเขาเคลื่อนที่ต่อไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางพายุหิมะที่เริ่มคลี่คลายลงเล็กน้อย แต่ทัศนวิสัยก็ยังคงไม่ดีนัก พวกเขารู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที และต้องรีบไปให้ถึงถ้ำโบราณให้เร็วที่สุด "อีกไม่ไกลแล้วครับ... ผมเห็นปากถ้ำแล้ว!" ชานนท์ชี้ไปยังช่องทางเข้าถ้ำที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก "ดีมาก! รีบไปกันเถอะ!" วีระเร่ง เมื่อเข้าไปในถ้ำ พวกเขาพบกับความเงียบสงัด และอุณหภูมิที่สูงขึ้นเล็กน้อย "ที่นี่... ไม่มีใครอยู่เลยครับผู้กอง" ชานนท์กล่าวผิดหวัง "ใจเย็นๆ... บางทีพวกเขาอาจจะกำลังรอเราอยู่ด้านใน" วีระพูด เขาเดินสำรวจไปรอบๆ "เราต้องหาอุปกรณ์สื่อสาร... แล้วก็... ทิ้งร่องรอยไว้ให้หน่วยสนับสนุนเห็น" ทั้งสองนายเริ่มปฏิบัติการทันที พวกเขาค้นหาอุปกรณ์สื่อสาร และพยายามเปิดใช้งานวิทยุสื่อสารที่พกติดตัวมา "สัญญาณอ่อนมาก... แทบจะติดต่อไม่ได้เลย" ชานนท์กล่าว "ลองใช้พลังงานสำรองดู" วีระแนะนำ "บางที... อาจจะพอได้" ในขณะที่ชานนท์กำลังพยายามเชื่อมต่อสัญญาณ วีระก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผนังถ้ำ "นี่มันอะไรกัน?" เขาเดินเข้าไปใกล้ บนผนังถ้ำ มีสัญลักษณ์โบราณหลายอย่างที่ถูกแกะสลักไว้ เป็นสัญลักษณ์ที่ดูเก่าแก่และมีความหมายบางอย่าง "ดูเหมือนว่า... ที่นี่จะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์... หรือสถานที่สำคัญในอดีต" วีระกล่าว "ผู้กองครับ! ผม... ผมได้ยินเสียง!" ชานนท์ร้องขึ้นอีกครั้ง "เหมือนเสียงคน... แต่... เบามาก... เหมือนมาจากข้างในถ้ำลึกกว่านี้" ทั้งสองนายมองหน้ากัน "ต้องมีใครอยู่ที่นี่แน่ๆ" วีระกล่าว "เราต้องเข้าไปดู" พวกเขาเดินลึกเข้าไปในถ้ำอย่างระมัดระวัง แสงไฟฉายของวีระส่องลอดเข้าไปในความมืด เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดลึกเข้าไปอีก "ที่นี่... มันกว้างกว่าที่คิดไว้มาก" ชานนท์พึมพำ ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหน้า "ใครน่ะ! ออกมาเดี๋ยวนี้!" วีระตะโกน ร่างของชายชราคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งปัญญา "พวกเจ้า... มาจากที่ไหน?" ชายชราถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เรา... เป็นทหารจากกองทัพพันธมิตร..." ชานนท์ตอบอย่างระมัดระวัง "เรากำลังปฏิบัติภารกิจ... และต้องการความช่วยเหลือ" "ภารกิจ? อะไรคือภารกิจของพวกเจ้า?" ชายชราถาม "เรา... เราต้องการส่งข้อมูลสำคัญกลับไป... เกี่ยวกับฐานของศัตรู... และ... อุปกรณ์ที่พวกเขาใช้" วีระอธิบาย "แต่... เรามาถึงที่นี่... เพื่อขอความช่วยเหลือในการติดต่อกับหน่วยสนับสนุนของเรา" ชายชราพยักหน้าช้าๆ "ข้ารู้... ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่" "ท่าน... รู้ได้อย่างไรครับ?" ชานนท์ถามด้วยความประหลาดใจ "ข้า... เป็นผู้เฝ้าสถานที่แห่งนี้" ชายชราตอบ "ข้า... เฝ้ารอคอย... มานานแสนนาน" "ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ?" วีระถาม "สถานที่แห่งนี้... มีพลังงานบางอย่าง... ที่สามารถเชื่อมต่อกับอดีต... และอนาคต" ชายชรากล่าว "และข้า... คือผู้ที่สามารถใช้พลังงานนั้นได้" "ท่าน... สามารถช่วยเราติดต่อกับหน่วยสนับสนุนได้หรือครับ?" ชานนท์ถามด้วยความหวัง "ข้า... สามารถทำได้" ชายชราตอบ "แต่... พวกเจ้าต้องตอบคำถามของข้าให้ได้ก่อน" "คำถามอะไรครับ?" วีระถาม "ทำไมพวกเจ้า... ถึงต้องสู้รบกัน?" ชายชราถาม ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของวีระ "ทำไมมนุษย์... ถึงได้ทำลายล้างกันเอง... ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... เหมือนกับวัฏจักรที่ไม่มีวันสิ้นสุด?" คำถามของชายชราทำให้ทั้งชานนท์และวีระนิ่งเงียบไป พวกเขามองหน้ากัน... คำถามนี้... ช่างยากยิ่งกว่าการต่อสู้ใดๆ ที่พวกเขาเคยเผชิญมา "เรา... เราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับท่าน" ชานนท์ตอบอย่างซื่อสัตย์ "แต่... เราเชื่อว่า... มีสิ่งที่เราต้องปกป้อง... มีสิ่งที่เราต้องต่อสู้เพื่อมัน" "สิ่งนั้นคืออะไร?" ชายชราถาม "คือ... สันติภาพ... คือ... อนาคตที่ดีกว่า... สำหรับทุกคน" วีระกล่าว "แม้ว่า... เส้นทางไปสู่สิ่งนั้น... จะเต็มไปด้วยความยากลำบาก... และความเจ็บปวด" ชายชรามองดูทั้งสองหนุ่มด้วยสายตาที่อ่อนลง "ความหวัง... คือสิ่งที่สำคัญที่สุด... ที่มนุษย์พึงมี" เขากล่าว "และพวกเจ้า... ก็ยังมีความหวังอยู่" เขาเดินไปยังแท่นหินขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางห้อง "มานี่... ข้าจะช่วยพวกเจ้า" ชายชราวางมือลงบนแท่นหิน และเริ่มสวดภาวนาเป็นภาษาโบราณที่ทั้งสองหนุ่มไม่เข้าใจ ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นจากแท่นหิน แสงนั้นค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้น จนปกคลุมไปทั่วทั้งถ้ำ "พวกเจ้า... ได้ส่งสัญญาณแล้ว" ชายชรากล่าว "หน่วยสนับสนุนของพวกเจ้า... จะได้รับข้อความ... และจะมาหาพวกเจ้าในไม่ช้า" "ขอบคุณมากครับท่าน!" ชานนท์กล่าวด้วยความตื้นตัน "แต่... จงจำไว้... การต่อสู้... ยังไม่จบสิ้น" ชายชราเตือน "พลังงานที่พวกเจ้าได้เห็น... มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น... ของการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่" "การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่... หมายถึงอะไรครับ?" วีระถาม "หมายถึง... การเผชิญหน้ากับความจริง... ที่ซ่อนเร้น... มานานนับศตวรรษ" ชายชรากล่าว "จงเตรียมตัวให้พร้อม... เพราะโลก... กำลังจะเปลี่ยนไป... ตลอดกาล" ขณะที่ชายชรายังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงเครื่องบินก็ดังขึ้นมาจากด้านบน "พวกเรามาถึงแล้ว!" ชานนท์ร้องด้วยความดีใจ พวกเขาหันไปมองที่ปากถ้ำ เห็นเครื่องบินลำเลียงทหารจอดลงใกล้ๆ "ไปกันเถอะ! เราต้องรีบกลับไป!" วีระเร่ง ทั้งสองนายก้มกราบขอบคุณชายชรา ก่อนจะรีบวิ่งออกไปขึ้นเครื่องบิน... ทิ้งให้ความลึกลับของถ้ำโบราณ และคำเตือนของชายชรา... กลายเป็นปริศนาที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจของพวกเขา...