"เห็นแล้ว... เป็นหน่วยซุ่มยิงของศัตรูจริงๆ ด้วย" ณัฐกฤต พึมพำ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก มองผ่านกล้องส่องทางไกลไปยังตำแหน่งที่เห็นเงาตะคุ่มของศัตรู "พวกมันเตรียมพร้อมที่จะสอยเราลงมาทีละคนแล้ว" "ผู้กองครับ! เราต้องถอยก่อนไหมครับ?" วีระ ถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นด้วยความตื่นตระหนก "ถอยไม่ได้!" ณัฐกฤต ตอบเสียงเข้ม "ถ้าเราถอยลงไปในช่องเขาตอนนี้ พวกมันจะยิงกราดลงมาใส่เราได้ง่ายๆ เราต้องหาทางจัดการกับหน่วยซุ่มยิงนี่ก่อน" "แต่เราจะทำยังไงครับผู้กอง? พวกมันอยู่บนที่สูง และเราก็อยู่บนที่โล่งแบบนี้" สมชาย ถาม เสียงของเขาดังมาจากวิทยุสื่อสาร ณัฐกฤต กวาดสายตาไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เขาเห็นกลุ่มหินขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งของเขา มันอาจจะเป็นที่กำบังที่ดี แต่ก็ยังมีระยะห่างที่อันตราย "ชานนท์! แกเห็นตำแหน่งของพวกมันชัดเจนแค่ไหน?" "เห็นรางๆ ครับผู้กอง มุมมองของผมค่อนข้างถูกบดบังด้วยหิมะที่โปรยปราย แต่ผมคิดว่ามีประมาณสองถึงสามคนครับ" ชานนท์ ตอบ "ดี!" ณัฐกฤต ตัดสินใจ "สมชาย! แกได้ยินไหม?" "ได้ยินครับผู้กอง" "แกกับทีมอีกสามคน พยายามปีนขึ้นไปทางด้านขวาของช่องเขาที่แกอยู่ตอนนี้ ใช้หินเป็นที่กำบัง แล้วหาทางยิงกดดันหน่วยซุ่มยิงของพวกมัน" "รับทราบครับผู้กอง! แต่... มันอันตรายมากนะครับ" สมชาย เอ่ย "ฉันรู้ว่ามันอันตราย สมชาย แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว พวกมันกำลังจะเปิดฉากยิงใส่เรา" ณัฐกฤต เสียงหนักแน่น "แกทำได้ แกกับทีมต้องทำมันให้สำเร็จ" "ครับผู้กอง! เราจะทำเต็มที่!" สมชาย ตอบรับ "ส่วนฉันกับวีระ จะพยายามล่อพวกมันด้วยการยิงตอบโต้ เพื่อให้แกมีจังหวะในการเคลื่อนที่" ณัฐกฤต กล่าว "ชานนท์ แกคอยรายงานความเคลื่อนไหวของศัตรู และให้สัญญาณเมื่อสมชายพร้อม" "รับทราบครับผู้กอง" ชานนท์ รับคำ ณัฐกฤต และวีระ เริ่มยิงปืนไรเฟิลของพวกเขาไปยังตำแหน่งที่คาดว่าจะเป็นที่ซ่อนของหน่วยซุ่มยิง เพื่อเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ กระสุนปืนไรเฟิลดังแหวกอากาศในความเงียบสงัดของหุบเขา แต่มันก็ดูเหมือนจะไร้ผล เนื่องจากระยะที่ไกลและทัศนวิสัยที่ไม่ดี "พวกมันไม่สะทกสะท้านเลยครับผู้กอง" วีระ รายงาน "ใจเย็นๆ วีระ นี่แค่การเริ่มต้น" ณัฐกฤต ตอบ เขาเห็นสมชายและทีมของเขากำลังเริ่มเคลื่อนที่อย่างระมัดระวัง ปีนป่ายขึ้นไปตามโขดหินที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง ทันใดนั้น เสียงปืนกลหนักดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านบน! กระสุนปืนกลพุ่งเป้ามาที่ตำแหน่งของณัฐกฤต และวีระ ทำให้พวกเขาต้องรีบหมอบหลบหลังก้อนหิน "ผู้กอง! พวกมันมีปืนกลหนักด้วย!" วีระ ตะโกน "รู้แล้ว!" ณัฐกฤต ร้องตอบ "ชานนท์! หน่วยซุ่มยิงเปิดฉากยิงแล้ว! สมชาย! แกมีจังหวะไหม?" "กำลังพยายามครับผู้กอง! แต่... มีเสียงปืนกลดังมาจากอีกทิศหนึ่งด้วย! พวกมัน... พวกมันมีหน่วยสนับสนุน!" ชานนท์ รายงาน เสียงของเขาสั่นเครือ ณัฐกฤต หัวใจหล่นวูบ "หน่วยสนับสนุน? หมายความว่าไง?" "ผมเห็นเงาของหน่วยทหารอีกกลุ่มกำลังเคลื่อนที่เข้ามาจากทางด้านทิศตะวันตกครับผู้กอง! ดูเหมือนพวกมันจะเข้ามาตัดกำลังสมชาย!" ชานนท์ ตะโกน สถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว ทีมของณัฐกฤต ตกอยู่ในวงล้อม ศัตรูกำลังโจมตีจากหลายทิศทาง ทั้งหน่วยซุ่มยิง หน่วยสนับสนุน และปืนกลหนัก "สมชาย! แกได้ยินไหม!" ณัฐกฤต พยายามติดต่อ "ถอยกลับมา! ถอยกลับมาเดี๋ยวนี้!" "แต่ผู้กอง... พวกเราอยู่ใกล้แค่นี้แล้ว..." เสียงของสมชาย ขาดหายไป "สมชาย! ตอบฉันมา!" ณัฐกฤต ตะโกนใส่เครื่องสื่อสาร ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา มีเพียงเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังรุกคืบเข้ามาใกล้ตำแหน่งของเขา "แย่แล้ว... แย่จริงๆ" ณัฐกฤต พึมพำ เขาหันไปมองวีระ "เราต้องย้ายที่กำบัง วีระ!" "ครับผู้กอง!" ทั้งสองคนรีบเคลื่อนที่ไปยังก้อนหินที่ใหญ่กว่า แต่ขณะที่พวกเขากำลังเคลื่อนที่ กระสุนปืนกลหนักก็สาดเข้าใส่ ทำให้เศษหินกระเด็นไปทั่ว "ผู้กอง!" วีระ ร้องขึ้น เขาถูกเศษหินกระเด็นเข้าที่แขน "วีระ! เป็นอะไรรึเปล่า?" ณัฐกฤต หันไปมอง "แค่เฉี่ยวๆ ครับผู้กอง... แต่... แขนผม..." วีระ กำแขนของเขาแน่น "อดทนไว้วีระ! เราต้องเอาตัวรอดไปให้ได้ก่อน!" ณัฐกฤต พูด เขายกปืนไรเฟิลขึ้นเล็งไปยังทิศทางที่เสียงปืนกลดังมา "ชานนท์! แกยังได้ยินเสียงสมชายไหม?" "ไม่แล้วครับผู้กอง... เสียงเงียบไปแล้ว..." ชานนท์ ตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ณัฐกฤต รู้สึกได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง เขาต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว ระหว่างการพยายามช่วยเหลือทีมของสมชายที่อาจจะตกเป็นเป้าหมาย หรือ การรักษาชีวิตของทีมที่เหลืออยู่เพื่อทำภารกิจต่อไป "เราจะยึดที่นี่ไว้ก่อน" ณัฐกฤต ตัดสินใจ "วีระ หาที่กำบังที่แข็งแรงที่สุด แล้วคอยดูลาดเลา" "ครับผู้กอง" วีระ ตอบรับอย่างยากลำบาก ณัฐกฤต มองไปยังทิศทางที่หน่วยสนับสนุนกำลังเคลื่อนที่เข้ามา เขารู้ว่าพวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างมาก แต่เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้ เขาจะต้องหาวิธีฝ่าฟันอุปสรรคนี้ไปให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม