"ผู้กองครับ! ตรงนี้... ตรงนี้อันตรายเกินไปแล้ว!" ชานนท์ ตะโกนเสียงหลง ขณะที่เขาพยายามยึดเกาะก้อนหินที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งแน่นิ่งไว้ มือของเขาสั่นเทาด้วยความหนาวและความเหนื่อยล้า การปีนป่ายลงไปตามช่องเขาที่แคบและสูงชันเกินความคาดหมาย ทำให้พวกเขาต้องใช้พละกำลังอย่างมหาศาล ณัฐกฤต หันกลับไปมอง เขาเห็นใบหน้าของลูกน้องทั้งสองคนซีดเซียวและเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่มีสิทธิ์แสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย "เราต้องไปต่อ! ชานนท์! วีระ! ประคองกันไว้!" "ข้างล่าง... ข้างล่างเหมือนจะมีลำธารครับผู้กอง!" วีระ ชี้ลงไปเบื้องล่างที่เริ่มมองเห็นเงารางๆ ของผืนน้ำสีดำที่ไหลเอื่อย "แต่... มันจะแข็งตัวหรือไม่ก็เย็นจนเกินไป" "ไม่ว่าจะอย่างไร เราก็ต้องลองดู" ณัฐกฤต กล่าว เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่กำลังกัดกินร่างกาย แม้จะสวมใส่ชุดป้องกันอย่างหนาแน่นแล้วก็ตาม "ชานนท์! แกนำไปก่อน! ค่อยๆ ลงไป! หาจุดที่มั่นคงที่สุด!" ชานนท์ พยักหน้ารับ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ปลดตะขอเกี่ยวจากก้อนหินก้อนหนึ่ง แล้วค่อยๆ เหยี่ยงตัวลงสู่เบื้องล่างอย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเสี่ยง หินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งลื่นราวกับกระจก การพลั้งพลาดเพียงเล็กน้อย อาจหมายถึงหายนะ "ผู้กองครับ! ตรงนี้... มีรอยเท้า!" ชานนท์ ร้องขึ้น เมื่อเท้าของเขาสัมผัสกับพื้นหินที่ขรุขระ "รอยเท้าคน... ดูเหมือนจะมีคนเคยผ่านมาทางนี้" ณัฐกฤต ขมวดคิ้ว "แน่ใจนะ? ไม่ใช่รอยเท้าสัตว์ป่าหรอกเหรอ?" "ไม่ครับ! เป็นรอยเท้าคนแน่นอน! สังเกตจากรูปทรงและขนาด!" ชานนท์ ยืนยัน "และดูเหมือนจะสดใหม่... ไม่นานเท่าไหร่" ความหวังเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของณัฐกฤต "ดี! อย่างน้อยเราก็ไม่ได้หลงเข้ามาในที่ที่ไม่มีใครเคยมา" เขาหันไปมองวีระ "วีระ! แกระวังตัวด้วย! เราต้องก้าวต่อไป!" วีระพยักหน้า แม้จะดูเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขาก็มีความมุ่งมั่นอยู่ "ครับผู้กอง!" ทั้งสามค่อยๆ ไต่ลงมาตามความชันที่เริ่มลดระดับลงเรื่อยๆ ผืนน้ำสีดำที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า คือลำธารที่ไหลคดเคี้ยวท่ามกลางหุบเขาที่เต็มไปด้วยหิมะ อากาศรอบข้างเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงเกล็ดน้ำแข็งที่เริ่มจับตัวตามใบหน้าและขนคิ้ว "น้ำ... เย็นมากครับผู้กอง" ชานนท์ เอ่ย ขณะที่ปลายเท้าของเขาจุ่มลงไปในน้ำเย็นเฉียบ "แต่มันยังไม่แข็งตัวทั้งหมด" "เราต้องข้ามไป" ณัฐกฤต กล่าว "หาจุดที่น้ำตื้นที่สุด และไหลช้าที่สุด" พวกเขาเดินลุยน้ำไปตามลำธารอย่างเชื่องช้า น้ำเย็นเจาะทะลวงชุดป้องกันเข้ามา ทำให้ร่างกายเริ่มชาไปตามๆ กัน การเคลื่อนไหวเริ่มเชื่องช้าลงกว่าเดิม "ผู้กองครับ..." วีระ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผม... ผมรู้สึกว่าขาผมเริ่มชามากแล้วครับ" "อดทนอีกหน่อยวีระ" ณัฐกฤต ปลอบใจ "เราใกล้จะพ้นจากตรงนี้แล้ว" ขณะที่พวกเขากำลังจะถึงฝั่งตรงข้าม จู่ๆ เสียงปืนก็ดังแหวกอากาศขึ้นมาอีกครั้ง! "หลบ!" ณัฐกฤต ตะโกน เขาผลักวีระให้หมอบลงกับพื้น ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น กระสุนแฉลบเข้าใส่ก้อนหินข้างๆ พวกเขาอย่างจัง "มาจากไหนครับผู้กอง?!" ชานนท์ ถามอย่างตื่นตระหนก เขารีบคว้าปืนขึ้นมาเล็งไปยังทิศทางต่างๆ "จากด้านบน! จากเนินเขาทางขวา!" ณัฐกฤต ชี้ไปยังเนินเขาที่อยู่ไม่ไกลนัก "พวกมันยังตามเรามา!" "ไม่จริงน่า! เราหนีมาถึงนี่แล้ว!" วีระ อุทานด้วยความไม่เชื่อ "ศัตรู... พวกมันตามติดเรามาตลอด" ณัฐกฤต กล่าวเสียงเย็น "แสดงว่าพวกมันไม่ต้องการให้เรามีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่" กระสุนปืนยังคงดังขึ้นเป็นระยะๆ พวกเขาต้องหมอบซ่อนตัวอยู่ริมลำธารอย่างไม่สามารถขยับไปไหนได้ "ผู้กองครับ... เราจะทำอย่างไรดีครับ?" ชานนท์ ถาม "เราติดอยู่กลางลำธารแบบนี้... ขยับก็ไม่ได้" ณัฐกฤต กวาดสายตาไปรอบๆ เขาเห็นเพียงหุบเขาที่สูงชันสองฝั่งลำธาร และเนินเขาที่ศัตรูกำลังยิงลงมา "เราต้องหาที่กำบังที่ดีกว่านี้" เขาตัดสินใจ "ชานนท์! แกมองเห็นโพรงหรืออะไรที่พอจะหลบได้ไหม?" ชานนท์ พยายามเพ่งสายตาไปยังหน้าผาฝั่งตรงข้าม "ตรงนั้นครับผู้กอง! ตรงนั้นเหมือนจะมี... โพรงหินเล็กๆ อยู่!" "ดี! วีระ! แกพร้อมนะ?" ณัฐกฤต ถาม "พร้อมครับ!" วีระ ตอบ แม้จะยังคงตัวสั่นอยู่ "ชานนท์! แกนำ! ทันทีที่ฉันบอก... วิ่ง! เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!" ณัฐกฤต สั่ง เสียงปืนหยุดไปชั่วขณะ หนึ่ง... สอง... สาม... "ไป!" ณัฐกฤต ตะโกน ทั้งสามคนพุ่งตัวออกจากที่กำบังริมลำธาร วิ่งฝ่ากระแสน้ำที่เชี่ยวกรากมุ่งหน้าไปยังโพรงหินที่อยู่ฝั่งตรงข้าม กระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะเจาะร่างของพวกเขาให้ทะลุ "ผู้กองครับ! ผม... ผมเห็นเงาคน!" ชานนท์ ตะโกนเมื่อพวกเขาใกล้ถึงโพรงหิน "มีคนรออยู่ที่นั่น!" ณัฐกฤต ชะงักความคิดของเขาไปชั่วขณะ "คน? ใคร?" เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้โพรงหินมากขึ้น สิ่งที่พวกเขาเห็นทำเอาทั้งสามคนแทบไม่เชื่อสายตา! ร่างของชายคนหนึ่งในชุดทหารที่ดูคุ้นตา กำลังยืนรออยู่! "นาย... นายเป็นใคร?" ณัฐกฤต ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวแต่แววตายังคงมุ่งมั่น "ผม... ผมชื่อ อนันต์ ครับ" "อนันต์? นาย... นายรอดมาได้อย่างไร?" วีระ ถามอย่างไม่อยากเชื่อ "ผม... ผมถูกยิงและตกลงไปในหุบเขา" อนันต์ ตอบ "แต่ผม... ผมยังไม่ตาย" "แล้ว... สัญญาณที่เราขาดหายไป... หน่วยสนับสนุนของเรา?" ชานนท์ ถาม อนันต์ ส่ายหน้า "ผม... ผมไม่รู้ครับ... หลังจากผมตกลงไป... ผมก็ไม่สามารถติดต่อใครได้อีกเลย" ณัฐกฤต มองหน้าอนันต์อย่างพิจารณา เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจชายคนนี้หรือไม่ แต่ในสถานการณ์ที่พวกเขาตกอยู่ในอันตราย และกำลังถูกตามล่าอย่างไม่ลดละ การมีใครสักคนมาช่วยย่อมดีกว่าไม่มี "ไม่ว่าอย่างไร... ตอนนี้เราต้องเข้าไปข้างในนี้ก่อน" ณัฐกฤต กล่าว "เราจะพักที่นี่สักครู่ แล้วค่อยมาดูกันว่าต้องทำอย่างไรต่อไป" ทั้งสามคนค่อยๆ ก้าวเข้าไปในโพรงหินที่อบอุ่นกว่าภายนอกเล็กน้อย อนันต์ ยืนมองพวกเขาด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง ภายในหุบเขาแห่งความสิ้นหวังนี้ การปรากฏตัวของเขาเปรียบเสมือนปริศนาที่ต้องไข