"คุณอนันต์... คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วครับ?" ชานนท์ ถาม ขณะที่เขากำลังพยายามอุ่นร่างกายที่ยังคงสั่นเทาด้วยความเย็น อนันต์ มองออกไปนอกโพรงหินที่ปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง "ผม... ผมจำไม่ได้แน่ชัดครับ... ตั้งแต่เกิดเรื่อง... ผมก็ไม่สามารถประเมินเวลาได้อีกเลย" "แล้วคุณ... รู้ได้อย่างไรว่าเราจะมาทางนี้?" วีระ ถามด้วยความสงสัย เขายังคงไม่ค่อยไว้ใจอนันต์นัก "ผม... ผมได้ยินเสียงปืน" อนันต์ ตอบ "และผม... ผมเดาว่าพวกคุณน่าจะหนีมาทางนี้" ณัฐกฤต สังเกตการณ์อนันต์อย่างเงียบๆ เขาเห็นว่าอนันต์มีบาดแผลจากการต่อสู้หลายแห่ง แต่ก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วจนน่าสงสัย "คุณ... มาจากหน่วยไหน?" "ผม... ผมมาจากหน่วยข่าวกรองครับ" อนันต์ ตอบ "ก่อนที่ผมจะมาที่นี่... ผมกำลังปฏิบัติภารกิจลับอยู่" "ภารกิจลับ? เกี่ยวอะไรกับสถานการณ์นี้?" ชานนท์ ซักถาม "ผม... ไม่สามารถบอกได้ครับ" อนันต์ กล่าว "มันเป็นข้อมูลที่ละเอียดอ่อน" ณัฐกฤต เดินเข้าไปใกล้ "คุณอนันต์... เรากำลังตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง เราไม่รู้ว่าเราจะหนีรอดออกไปได้อย่างไร และเราก็ไม่แน่ใจว่าศัตรูเป็นใคร หรือมีเป้าหมายอะไร" "ผม... ผมเข้าใจครับ" อนันต์ กล่าว "ผมเองก็กำลังพยายามหาทางออกเช่นกัน" "แล้วคุณ... มีอะไรจะช่วยพวกเราได้บ้าง?" วีระ ถามตรงๆ อนันต์ นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ผม... ผมมีข้อมูลบางอย่างที่อาจเป็นประโยชน์" เขาพูดอย่างลังเล "แต่... ก่อนอื่น... พวกคุณต้องบอกผมก่อนว่า เกิดอะไรขึ้นกับหน่วยของคุณ" ณัฐกฤต เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ตั้งแต่การบุกโจมตีอย่างไม่คาดฝัน การสูญเสียกำลังพล การติดอยู่ในวงล้อม และการพยายามหลบหนีออกมา "ตอนนี้... เราไม่รู้ว่าหน่วยสนับสนุนของเราอยู่ที่ไหน และเราก็ติดต่อใครไม่ได้เลย" อนันต์ รับฟังอย่างตั้งใจ แววตาของเขาสะท้อนถึงความเข้าใจ "ผม... ผมทราบดีว่าสถานการณ์ของพวกคุณเลวร้ายเพียงใด" "แล้วข้อมูลของคุณล่ะ? มันคืออะไร?" ชานนท์ ถามอย่างกระตือรือร้น อนันต์ ถอนหายใจ "ก่อนที่ผมจะมาที่นี่... ผมได้รับรายงานว่า มีการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยของกองกำลังที่ไม่ทราบฝ่าย ในบริเวณนี้" "กองกำลังที่ไม่ทราบฝ่าย?" ณัฐกฤต ขมวดคิ้ว "คุณหมายถึง... ศัตรูที่เรากำลังเผชิญอยู่?" "อาจจะ... หรืออาจจะไม่ใช่" อนันต์ กล่าว "แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ชัด คือ... พวกเขาพยายามจะปิดบังบางอย่าง... บางอย่างที่สำคัญมาก" "ปิดบังอะไร?" วีระ ถาม "ผม... ผมไม่แน่ใจ" อนันต์ ตอบ "แต่จากการประเมินของผม... มันอาจเกี่ยวข้องกับ... วัตถุอันตรายบางอย่าง" "วัตถุอันตราย?" ชานนท์ อุทาน "คุณหมายถึง... ระเบิด หรืออะไรทำนองนั้นเหรอ?" "อาจจะ... หรืออาจจะเป็นอะไรที่ร้ายแรงกว่านั้น" อนันต์ กล่าว "พวกเขากำลังพยายาม... กำจัดทุกคนที่เข้ามาใกล้ความลับของพวกเขา" ณัฐกฤต รู้สึกได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงของอนันต์ เขาไม่แน่ใจว่าอนันต์กำลังพูดความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ การมีข้อมูลใดๆ ก็ตาม ย่อมดีกว่าการอยู่ท่ามกลางความมืดบอด "แล้ว... คุณมีแผนที่จะรับมือกับสถานการณ์นี้อย่างไร?" ณัฐกฤต ถาม อนันต์ มองไปนอกโพรงหินอีกครั้ง "ผม... ผมต้องการจะไปที่ฐานบัญชาการของศัตรู... ที่ผมคาดว่าน่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่" "ฐานบัญชาการ?" ชานนท์ ถามด้วยความประหลาดใจ "คุณจะไปที่นั่นคนเดียวได้อย่างไร?" "ผม... ผมจะลองหาทางไปเอง" อนันต์ กล่าว "แต่ถ้าพวกคุณ... สามารถช่วยผมได้... เราอาจจะมีโอกาสมากขึ้น" ณัฐกฤต นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจว่าอนันต์อาจจะมีแผนการบางอย่างที่ซับซ้อน แต่การเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จักจำนวนและศักยภาพ ถือเป็นความเสี่ยงที่สูงมาก "คุณแน่ใจนะว่า... มันคุ้มค่า?" ณัฐกฤต ถาม "ผม... ไม่แน่ใจ" อนันต์ ตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผมเชื่อว่า... ถ้าเราไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไร... เราจะไม่มีทางรอดออกไปได้" "แล้ว... ถ้าเราไปที่นั่น... เราจะเจออะไร?" วีระ ถาม "ผม... ผมคาดเดาว่า... เราอาจจะพบกับ... แหล่งพลังงานบางอย่าง... หรือ... อาวุธที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อน" อนันต์ กล่าว "และ... พวกเขากำลังพยายามจะ... เปิดใช้งานมัน" "เปิดใช้งาน?" ชานนท์ ทวนคำ "ถ้าพวกเขาทำสำเร็จ... จะเกิดอะไรขึ้น?" "ผม... ผมไม่สามารถบอกได้แน่ชัด" อนันต์ ส่ายหน้า "แต่... มันอาจจะ... อันตรายต่อโลกใบนี้" คำพูดของอนันต์ ทำให้บรรยากาศภายในโพรงหินกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ความหนาวเย็นภายนอกดูเหมือนจะไม่อาจเทียบได้กับความหนาวเย็นที่กำลังก่อตัวขึ้นในจิตใจของพวกเขา "คุณ... มีหลักฐานอะไรที่จะยืนยันคำพูดของคุณไหม?" ณัฐกฤต ถาม อนันต์ ค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ข้างเอว เขาหยิบวัตถุบางอย่างออกมา วางลงบนพื้นหิน มันเป็น... แผ่นโลหะสีดำสนิทที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดสลักอยู่ "นี่คือ... หลักฐานเดียวที่ผมมี" อนันต์ กล่าว "ผมพบมัน... ใกล้กับบริเวณที่เกิดเหตุ" ณัฐกฤต ชานนท์ และวีระ ต่างมองวัตถุนั้นด้วยความสงสัย สัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนแผ่นโลหะดูเหมือนจะเป็นภาษาโบราณที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อน "มัน... คืออะไร?" ชานนท์ ถาม "ผม... ไม่ทราบ" อนันต์ ตอบ "แต่ผมเชื่อว่า... มันมีความเชื่อมโยงกับ... สิ่งที่พวกเขากำลังทำ" ณัฐกฤต รู้สึกได้ถึงความซับซ้อนของสถานการณ์ เขาไม่แน่ใจว่าอนันต์เป็นใครกันแน่ เขามาช่วยพวกเขา หรือเป็นส่วนหนึ่งของแผนการบางอย่าง? "เอาล่ะ" ณัฐกฤต ตัดสินใจ "เราจะเชื่อคุณ... อย่างน้อยก็ในตอนนี้" อนันต์ มองมาที่ณัฐกฤตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ "แต่... เราจะไปที่นั่นด้วยกัน" ณัฐกฤต กล่าวต่อ "คุณต้องนำทางเรา" "แน่นอนครับ" อนันต์ พยักหน้า "ผมจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้ภารกิจนี้สำเร็จ" พวกเขาใช้เวลาที่เหลืออยู่ภายในโพรงหินเพื่อวางแผนและเตรียมตัวสำหรับการเดินทางครั้งใหม่ การเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จัก และภารกิจที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง