เมื่อลงจากหลังของปีกผีเสื้อแห่งเมฆา ไรอันและเฟียก็ยืนอยู่ที่ลานกว้างเบื้องหน้าปราสาทอันดามัน ประตูบานใหญ่ที่ดูสง่างามแต่ก็แฝงไว้ด้วยความลึกลับตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า พลังงานบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากประตูนั้น ทำให้รู้สึกถึงความเก่าแก่และทรงพลัง "ดูเหมือนว่า... ประตูบานนี้... จะไม่เปิดง่ายๆ" ไรอันกล่าว พลางสังเกตลวดลายอักขระที่สลักอยู่บนบานประตู "ผมไม่เคยเห็นอักขระแบบนี้มาก่อน" "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ?" เฟียถาม พลางเดินสำรวจรอบๆ ลานกว้าง "เราจะเข้าไปข้างในได้อย่างไร?" "บางที... ชิ้นส่วนศิลาชีวาอาจจะมีคำตอบ" ไรอันพูด พลางยกชิ้นส่วนศิลาชีวาขึ้นมา แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากมันส่องกระทบกับบานประตู และทันใดนั้นเอง อักขระบนบานประตูบางส่วนก็เริ่มเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ตามไปด้วย "ว้าว!" เฟียอุทาน "มันตอบสนองกับชิ้นส่วนศิลาชีวาของคุณ!" "ใช่" ไรอันพยักหน้า "แต่ยังไม่ใช่ทั้งหมด... เหมือนกับว่า... ยังมีบางอย่างที่ขาดหายไป... ที่จะทำให้ประตูนี้เปิดออกได้อย่างสมบูรณ์" ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดถึงวิธีการเปิดประตู จู่ๆ สัตว์วิเศษรูปร่างคล้ายนกฮูกขนาดใหญ่ แต่มีขนสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะ และดวงตาสีทองที่เปล่งประกายราวกับดวงอาทิตย์ ก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้า มันลงมาหยุดอยู่ไม่ไกลจากไรอันและเฟีย "นั่นมัน... อะไรอีกแล้วคะ?" เฟียถาม ด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น "มันคือ... ผู้พิทักษ์แห่งปัญญา... ผู้คอยเฝ้าประตูสู่หอสมบัติแห่งความทรงจำ" เสียงนุ่มนวลดังขึ้นมาจากเบื้องหลังของไรอันและเฟีย ทั้งสองหันไปมอง ก็พบกับเอลาร่า ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับว่านางสามารถปรากฏตัวได้ทุกที่ทุกเวลา "ท่านเอลาร่า! ท่านมาแล้ว!" เฟียกล่าวด้วยความดีใจ "ข้าต้องมา... เมื่อถึงเวลาอันสมควร" เอลาร่าตอบ "ผู้พิทักษ์แห่งปัญญา... จะเป็นผู้ทดสอบพวกเจ้า... หากพวกเจ้าผ่านการทดสอบนี้ไปได้... ประตูแห่งความทรงจำก็จะเปิดออก" "การทดสอบ?" ไรอันถาม "ใช่" เอลาร่าพยักหน้า "พวกเจ้าจะต้องตอบคำถาม... ที่จะทดสอบความรู้... และ... ความเข้าใจ... ของพวกเจ้า... เกี่ยวกับพิภพมายา... และ... บทบาทของพวกเจ้าในฐานะผู้พิทักษ์แห่งศิลาชีวา" นกฮูกแห่งปัญญาค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าของมันดูสงบเยือกเย็น ดวงตาสีทองจับจ้องมาที่ไรอันและเฟีย "ข้าคือผู้เฝ้าประตู... และข้าจะถามคำถาม" เสียงของนกฮูกนั้นก้องกังวาน ราวกับเสียงลมที่พัดผ่านยอดเขา "จงบอกข้า... สิ่งใดคือสิ่งที่ทรงพลังที่สุดในพิภพมายา... ที่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิต... และ... กำหนดอนาคต?" ไรอันและเฟียมองหน้ากัน พวกเขาใช้เวลาครู่หนึ่งในการครุ่นคิด นึกถึงทุกสิ่งที่พวกเขาได้พบเจอและเรียนรู้มาตั้งแต่เริ่มต้นการเดินทาง "พลังที่ทรงพลังที่สุด... คือ... ความหวัง" เฟียตอบ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ความหวัง... คือสิ่งที่ทำให้เราไม่ยอมแพ้... แม้ในยามที่สิ้นหวังที่สุด... มันคือแรงผลักดัน... ที่ทำให้เราก้าวต่อไป... เพื่อตามหาสิ่งที่เราต้องการ" นกฮูกแห่งปัญญาเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีทองของมันดูเหมือนจะวิเคราะห์คำตอบของเฟีย "คำตอบของเจ้า... ใกล้เคียง... แต่ยังไม่สมบูรณ์" เสียงของนกฮูกดังขึ้น "ความหวัง... เป็นส่วนหนึ่ง... แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่ง... ที่สำคัญยิ่งกว่า" ไรอันหลับตาลง เขารู้สึกถึงพลังของชิ้นส่วนศิลาชีวาในมือ พลังที่เชื่อมโยงเขากับทุกสิ่งทุกอย่างในพิภพมายา เขาตระหนักถึงความจริงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ "สิ่งที่ทรงพลังที่สุด... คือ... การเสียสละ" ไรอันกล่าว "การยอมสละ... เพื่อผู้อื่น... หรือ... เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า... นั่นคือสิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิต... และ... กำหนดอนาคต... ได้อย่างแท้จริง... ดังเช่น... พลังของศิลาชีวา... ที่มีมาจากการเสียสละ... ของเหล่าบรรพชน... เพื่อปกป้องพิภพนี้" เมื่อไรอันกล่าวจบ อักขระทั้งหมดบนบานประตูของปราสาทอันดามันก็พลันสว่างวาบขึ้นเป็นแสงสีฟ้าเข้ม เสียงดัง "ครืนนนน" ดังขึ้นเบาๆ และบานประตูทั้งสองข้างก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดลึกเข้าไปภายใน "เจ้า... เข้าใจแล้ว..." เสียงของนกฮูกแห่งปัญญาดังขึ้นอย่างแผ่วเบา "เจ้าคือผู้ที่แท้จริง... ผู้ที่จะนำพาความสมดุล... กลับคืนมา" เอลาร่าพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "เจ้าได้ผ่านบททดสอบแล้ว... ไรอัน... เฟีย" "ขอบคุณท่านค่ะ" เฟียกล่าวด้วยความตื้นตัน "เราจะเข้าไปข้างในกันเลยไหม?" ไรอันถาม พลางกุมชิ้นส่วนศิลาชีวาไว้แน่น "แน่นอน" เอลาร่าตอบ "ภายในปราสาทอันดามัน... คือหอสมบัติแห่งความทรงจำ... ที่ซึ่งความลับต่างๆ... ที่เจ้าต้องการ... รอคอยการค้นพบอยู่" ทั้งสามคนก้าวเข้าไปในปราสาทอันดามัน ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู บานประตูใหญ่ก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้พวกเขาอยู่ท่ามกลางความสว่างไสวของโถงทางเข้าที่ดูราวกับทำจากผลึกแก้ว "ที่นี่... งดงามจริงๆ" เฟียกล่าว พลางมองไปรอบๆ ผนังภายในปราสาทเต็มไปด้วยผลึกเรืองแสงสีขาวนวล ส่องสว่างไปทั่วทุกอณู "นี่คือ... หอสมบัติแห่งความทรงจำ" เอลาร่ากล่าว "ทุกสิ่งที่เราได้ประสบพบเจอ... ทุกความทรงจำ... ที่หลงเหลืออยู่... จะถูกเก็บรักษาไว้ที่นี่" ไรอันรู้สึกได้ถึงพลังงานที่แตกต่างออกไปภายในปราสาทแห่งนี้ มันไม่ใช่พลังงานดิบเหมือนในหุบเหว แต่เป็นพลังงานที่สงบ เยือกเย็น และเต็มไปด้วยความรู้ "เราจะเริ่มต้นจากตรงไหนคะ?" ไรอันถาม "ตามข้ามา" เอลาร่ากล่าว พลางเดินนำไปตามโถงทางเดินอันกว้างขวาง "เราจะไปที่ห้องเก็บรักษา... ที่ซึ่งเราจะสามารถเข้าถึง... ความทรงจำที่สำคัญที่สุด... ที่เกี่ยวข้องกับศิลาชีวา... และ... ผู้ที่พยายามจะทำลายมัน" ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในปราสาท ไรอันก็อดรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างไม่ได้ ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังจับตามองพวกเขาอยู่ แม้จะไม่มีใครปรากฏตัวให้เห็นก็ตาม "คุณรู้สึกถึงมันไหมคะ?" เฟียกระซิบถาม "รู้สึก" ไรอันตอบ "เหมือนมีใครบางคน... กำลังเฝ้าดูเราอยู่" "ไม่ต้องกังวล" เอลาร่ากล่าว "ผู้ที่อยู่ในปราสาทแห่งนี้... ล้วนเป็นผู้ที่ภักดีต่อพิภพมายา... และ... ศิลาชีวา" แต่ถึงกระนั้น ไรอันก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เขาแน่ใจว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติไปจากที่เอลาร่ากล่าว