เสียงกรงเล็บของกริฟฟินทั้งสองตัวกระทบเข้ากับกำแพงหินของหอเก็บศิลาชีวา ทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอาณาจักรเมฆา ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำให้ไรอัน เฟีย และกัปตันวายุ รวมถึงทหารที่ติดตามมาถึง ตกอยู่ในความสิ้นหวังชั่วขณะ พวกเขาทุ่มเทพลังทั้งหมดเพื่อมาถึงที่นี่ให้ทัน แต่สุดท้ายก็ยังช้ากว่าศัตรู! "ไม่นะ!" กัปตันวายุตะโกนอีกครั้ง เขารีบวิ่งนำหน้าไปที่หอเก็บศิลา "พวกเจ้า... รีบ... ตาม... ข้า... มา!" จาเร็คยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้แสดงท่าทีจะตามไป หรือจะหยุดยั้งใคร เขาเพียงแต่มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเป็นไปตามที่เขาคาดหวังไว้ทุกประการ "เจ้า... จะ... ไม่... ไป... ด้วย... หรือ?" ไรอันถามด้วยความไม่เชื่อสายตา "ข้า... ได้... ทำ... หน้าที่... ของข้า... เสร็จ... แล้ว" จาเร็คตอบเสียงเรียบ "ข้า... ทำให้... เจ้า... ได้... เห็น... ความจริง... ที่... ซ่อน... เร้น... อยู่... ใต้... เปลือก... ของ... ความ... หวัง... ของพวกเจ้า" "ความจริง... ของเจ้า... คือ... การ... ทรยศ... และ... การ... ยอมจำนน... ต่อ... ความ... มืด... มิด... อย่างนั้น... หรือ?" เฟียเอ่ย เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น "มัน... ไม่ใช่... การ... ยอมจำนน" จาเร็คแก้ต่าง "แต่มัน... คือ... การ... ยอมรับ... ใน... ความ... เป็น... จริง... บางครั้ง... การ... พ่ายแพ้... ก็... คือ... ชัยชนะ... ใน... อีก... รูปแบบ... หนึ่ง" "คำพูด... ของเจ้า... ไร้สาระ... สิ้นดี!" กัปตันวายุหันกลับมามองจาเร็ค ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น "ข้า... เคย... ไว้ใจ... เจ้า... จาเร็ค... ข้า... คิด... ว่า... เจ้า... คือ... หนึ่ง... ใน... ทหาร... ที่... ซื่อสัตย์... ที่สุด... ของข้า" "ความ... ซื่อสัตย์... ของข้า... มี... ขอบเขต... ของมัน" จาเร็คกล่าว "และ... ขอบเขต... นั้น... ก็... คือ... การ... ปกป้อง... โลก... จาก... หายนะ... ที่... ศิลา... ชีวา... จะ... นำ... มา" "หายนะ... ที่เจ้า... กำลัง... จะ... นำ... มา... ต่างหาก... เล่า!" ไรอันสวนกลับ "เจ้า... กำลัง... จะ... ทำให้... ทุกสิ่ง... ที่... เรา... ปกป้อง... มา... ตลอด... สูญเปล่า!" "มัน... ช่าง... น่า... สมเพช... จริงๆ" จาเร็คส่ายหน้าเบาๆ "พวกเจ้า... ยังคง... ยึดติด... กับ... ความ... หวัง... อัน... เลื่อนลอย... ใน... สิ่ง... ที่... ไม่มี... อยู่... จริง" "ไป... เถอะ" เอลาร่ากระตุ้น "เรา... ไม่มี... เวลา... มา... ถกเถียง... กับ... เขา... อีก... แล้ว" ไรอันและเฟียพยักหน้า พวกเขารีบวิ่งตามกัปตันวายุไปยังหอเก็บศิลาชีวา ปล่อยให้จาเร็คยืนอยู่ตามลำพังบนสะพานสายหมอก ท่ามกลางสายลมที่พัดหวีดหวิว เมื่อพวกเขามาถึงปากทางเข้าหอเก็บศิลา กัปตันวายุสั่งให้ทหารของเขาเตรียมพร้อม "ข้า... จะ... เข้าไป... ข้างใน... ก่อน... พวกเจ้า... คอย... ระวัง... หลัง... ข้า... ด้วย" "ท่านกัปตัน... ท่าน... ไม่... ควร... เข้าไป... คนเดียว" เฟียเอ่ยอย่างเป็นห่วง "ถ้า... มี... ศัตรู... ซุ่ม... อยู่... ข้างใน..." "ข้า... รู้... ดี" กัปตันวายุตอบ "แต่... ข้า... ต้อง... รีบ... ไป... ดู... ว่า... ศิลา... ชีวา... ยัง... อยู่... ดี... หรือไม่" เขาผลักประตูหินขนาดมหึมาเข้าไป ทิ้งให้ไรอัน เฟีย และทหารที่เหลือ ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกด้วยความกังวล ภายในหอเก็บศิลาชีวาเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ เพดานสูงจรดฟ้า สองข้างทางเต็มไปด้วยชั้นวางที่บรรจุคริสตัลและวัตถุโบราณมากมายที่ส่องแสงระยิบระยับ ตรงกลางห้อง มีแท่นบูชาหินอ่อนตั้งตระหง่าน และบนนั้น... ก็คือที่ตั้งของศิลาชีวา แต่ทว่า... แท่นบูชานั้นว่างเปล่า! "ไม่นะ!" กัปตันวายุตะโกนเสียงดัง "ศิลา... ชีวา... หาย... ไป... แล้ว!" ทันใดนั้นเอง ร่างกายของกัปตันวายุก็ถูกพันธนาการไว้ด้วยเส้นใยพลังงานสีม่วงเข้ม! เขาพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้! "ใคร... กัน... ที่... ทำ... แบบ... นี้!" กัปตันวายุตะโกนถาม เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากเงามืดหลังแท่นบูชา เป็นชายในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยฮู้ดจนมองไม่เห็น เขาค่อยๆ ก้าวออกมาพร้อมกับถือวัตถุชิ้นหนึ่งไว้ในมือ... เป็นศิลาชีวา! "ท่าน... จอมมาร... วายุ..." กัปตันวายุเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา "ถูกต้อง" ชายในชุดคลุมตอบ เสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ข้า... คือ... จอมมาร... วายุ... ผู้... ที่... จะ... นำ... ความ... สงบ... ที่แท้จริง... มาสู่... พิภพ... นี้" "เจ้า... จะ... ทำ... อะไร... กับ... ศิลา... นั้น?" ไรอันถาม ก้าวออกมาจากกลุ่มทหาร "ข้า... จะ... ใช้... พลัง... ของ... ศิลา... นี้... เพื่อ... ลบล้าง... ความ... ทรงจำ... ทั้งหมด... ของ... โลก... นี้" จอมมารวายุตอบ "เมื่อ... ความ... ทรงจำ... หาย... ไป... ความ... ขัดแย้ง... ความ... เกลียดชัง... ความ... เจ็บปวด... ทั้งหมด... ก็... จะ... หาย... ไป... ด้วย" "นั่น... มัน... ไม่ใช่... ความ... สงบ... สุข!" เฟียตะคอก "มัน... คือ... การ... ลบล้าง... ตัวตน... ของ... เรา... ต่างหาก!" "การ... ลบล้าง... ความ... ทรงจำ... ที่... เจ็บปวด... ย่อม... นำ... มา... ซึ่ง... ความ... สงบ... สุข" จอมมารวายุโต้แย้ง "พวกเจ้า... ยัง... เด็ก... เกินไป... ที่จะ... เข้าใจ..." "เรา... เข้าใจ... ดี... กว่า... ที่... เจ้า... คิด!" ไรอันพูด เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ "เรา... จะ... ไม่... ยอม... ให้... เจ้า... ทำ... แบบ... นี้... เด็ด... ขาด!" "กล้า... หาญ... ดี... นี่" จอมมารวายุหัวเราะเบาๆ "แต่... ความ... กล้า... หาญ... ของพวกเจ้า... จะ... ไม่มี... ความ... หมาย... อีก... ต่อไป" เขาชูศิลาชีวาขึ้น แสงสีเขียวมรกตอันเจิดจ้าแผ่ออกมา แสงนั้นสว่างไสวจนแทบจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย! ทหารที่ยืนอยู่รอบๆ พยายามจะร่ายเวทมนตร์ป้องกัน แต่พลังของศิลาชีวานั้นรุนแรงเกินไป! "อย่า... นะ!" กัปตันวายุตะโกน เขาพยายามจะดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่พันธนาการก็ยังคงแน่นหนา ไรอันและเฟียรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด พวกเขาต้องทำอะไรบางอย่าง! เอลาร่าเองก็กำลังรวบรวมพลังเวทมนตร์ของเธอเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าพลังงานที่แผ่ออกมาจากศิลาชีวาจะรบกวนการร่ายเวทมนตร์ของเธออย่างรุนแรง "พวกเจ้า... จง... ดู... การ... กำเนิด... ของ... พิภพ... ใหม่... ที่... ไร้... ซึ่ง... ความ... เจ็บปวด!" จอมมารวายุกู่ก้อง แสงจากศิลาชีวาขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ มันเริ่มจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในห้องโถง! ไรอันรู้สึกถึงพลังงานประหลาดที่กำลังไหลผ่านร่างกายของเขา ความทรงจำบางส่วนเริ่มเลือนราง... ภาพของครอบครัว ภาพของมิตร... กำลังจะจางหายไป! "ไม่นะ!" ไรอันร้องออกมา เขาต่อสู้กับพลังงานนั้นอย่างสุดกำลัง "เฟีย! เอลาร่า! เจ้า... ยัง... จำ... ได้... ไหม... ว่า... เรา... เป็น... ใคร... กัน?" "จำ... ได้... สิวะ!" เฟียตะโกนกลับ ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยความมุ่งมั่น "เรา... คือ... นัก... ผจญภัย... ผู้... ไม่... ยอม... แพ้!" เอลาร่าเองก็พยายามอย่างเต็มที่ เธอร่ายเวทมนตร์ป้องกันรอบตัวไรอันและเฟีย แม้ว่าพลังเวทมนตร์ของเธอจะอ่อนแรงลง แต่ความตั้งใจของเธอก็ยังคงแข็งแกร่ง! จอมมารวายุหัวเราะสะใจ "พวกเจ้า... พยายาม... อย่าง... ไร้... ประโยชน์... ความ... ทรงจำ... ของพวกเจ้า... กำลัง... จะ... ถูก... ลบ... ล้าง... ไป... ตลอดกาล!" แต่แล้ว... ชายในชุดคลุมสีดำอีกคนหนึ่ง ก็ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืดของห้องโถง! เขาไม่ได้สวมฮู้ด แต่เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย... "ข้า... จะ... ไม่... ยอม... ให้... เจ้า... ทำ... แบบ... นั้น!" ชายผู้นั้นกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว