"ข้า... จะไม่ยอมให้ท่านทำลายความทรงจำของพวกเขาไปเด็ดขาด" จาเร็คกล่าวเสียงหนักแน่น แววตาที่เคยว่างเปล่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น เขาผลักดันตัวเองไปยืนขวางระหว่างจอมมารวายุกับไรอันและเฟีย มือข้างหนึ่งกำแน่นเป็นหมัด อีกข้างหนึ่งชี้ไปยังศิลาชีวาที่กำลังแผ่รัศมีอันตราย จอมมารวายุหัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดข้าได้งั้นหรือ จาเร็ค? เจ้ามันก็แค่ทหารรับใช้ที่หลงผิดไปกับอุดมการณ์อันบ้าคลั่งของกัปตันวายุเท่านั้น" "ข้าอาจจะหลงผิดไปบ้าง" จาเร็คยอมรับ "แต่ข้าก็เห็นความจริงที่ท่านพยายามปิดบังเอาไว้ ท่านไม่ได้ต้องการแค่พลังของศิลาชีวา แต่ท่านต้องการจะใช้มันเพื่อลบล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่เดิม เพื่อสร้างโลกใบใหม่ตามอุดมคติอันบิดเบี้ยวของท่าน และนั่นคือสิ่งที่ข้าไม่อาจยอมรับได้" ไรอันที่กำลังต่อสู้กับพลังของศิลาชีวาอย่างสุดกำลัง พยายามรวบรวมสติ เขาเห็นการปรากฏตัวของจาเร็ค และได้ยินบทสนทนาที่เกิดขึ้น แม้ความทรงจำจะเริ่มเลือนราง แต่เขาก็ยังพอจะรับรู้ได้ว่าจาเร็คกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องในเวลานี้ "จาเร็ค..." เฟียร้องเรียกชื่อเขา เสียงของเธอแฝงไปด้วยความประหลาดใจระคนไม่แน่ใจ "ทำไม... ทำไมท่านถึงมาช่วยพวกเรา?" "ข้า... ไม่ใช่... คน... ชั่วร้าย... อย่าง... ที่... ท่าน... คิด" จาเร็คตอบ เฟียด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความลังเลเล็กน้อย "ข้า... เพียงแต่... มอง... เห็น... ความ... อันตราย... ที่... ศิลา... ชีวา... สามารถ... นำ... มา... ได้... หาก... ตก... ไป... อยู่... ใน... มือ... ที่... ผิด..." "มือที่ผิดอย่างงั้นหรือ?" จอมมารวายุถามกลับอย่างเย้ยหยัน "แล้วเจ้าคิดว่ามือของพวกข้าถูกผิดงั้นรึ? ข้าจะสร้างโลกใหม่ที่ปราศจากความขัดแย้ง ความโลภ และความเห็นแก่ตัว โลกที่ทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขภายใต้การนำของข้า" "ท่านเรียกสิ่งนั้นว่าความสงบสุขงั้นหรือ?" จาเร็คสวนกลับอย่างเดือดดาล "การลบล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่เดิม การบีบบังคับให้ทุกคนคิดเหมือนกัน การทำลายตัวตนของพวกเขา นั่นไม่ใช่ความสงบสุข แต่คือการกดขี่ต่างหาก! ข้าเห็นสิ่งที่ท่านทำกับทหารที่ภักดีต่อท่านหลายคน พวกเขาถูกท่านหลอกใช้และทิ้งขว้างเมื่อหมดประโยชน์" จอมมารวายุเชิดหน้าขึ้น "พวกเขาคือเครื่องสังเวยอันจำเป็นเพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า" "เครื่องสังเวย... ที่ท่าน... ไม่เคย... ใส่ใจ... แม้แต่... จะ... คิด... ถึง... ชะตากรรม... ของพวกเขา" จาเร็คตอกย้ำ "ข้า... ได้... เห็น... ความ... จริง... แล้ว... การ... ที่... ข้า... ปล่อย... ให้... ท่าน... ได้... พลัง... ของ... ศิลา... ชีวา... ไป... มัน... คือ... ความ... ผิด... พลาด... ครั้ง... ใหญ่... ที่สุด... ใน... ชีวิต... ของข้า" ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากัน พลังงานจากศิลาชีวาก็ทวีความรุนแรงขึ้น ร่างกายของไรอันและเฟียเริ่มสั่นสะท้าน พวกเขาแทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป "ข้า... จะ... ต้อง... หยุด... ท่าน... ให้... ได้!" จาเร็คตะโกน พร้อมกับรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ เขาไม่ได้มีพลังเวทมนตร์มากเท่าจอมมารวายุ แต่เขามีความรู้เรื่องกลไกและการต่อสู้ที่เหนือกว่า "เจ้า... คิด... ผิด... แล้ว... จาเร็ค" จอมมารวายุกล่าว "เจ้า... ไม่... สามารถ... ต่อกร... กับ... พลัง... อัน... ไร้... ขีด... จำกัด... นี้... ได้" ทันใดนั้น จาเร็คก็พุ่งเข้าใส่แท่นบูชาที่ศิลาชีวาตั้งอยู่ เขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาอย่างยาวนาน หลบหลีกการโจมตีของจอมมารวายุอย่างฉิวเฉียด และพยายามจะเข้าถึงกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "หยุด... เขา... ซะ!" จอมมารวายุสั่งทหารที่เหลืออยู่ แต่พวกเขาก็ยังคงสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หลายคนไม่แน่ใจว่าใครคือศัตรูที่แท้จริง เอลาร่าที่อ่อนแรงจากการต้านทานพลังของศิลาชีวา พยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย เธอเห็นความพยายามของจาเร็ค และรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะมี "ไรอัน! เฟีย!" เธอตะโกน "จงใช้... โอกาส... นี้! รวบรวม... พลัง... ที่... เหลือ... อยู่... ของ... พวก... เจ้า!" ไรอันและเฟียได้ยินเสียงของเอลาร่า พวกเขามองหน้ากันด้วยความเข้าใจ แม้ความทรงจำจะเลือนราง แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ยังคงอยู่ พวกเขารู้ว่าต้องทำอะไร "เฟีย... เรา... ต้อง... ทำ... อะไร... สัก... อย่าง!" ไรอันกล่าว เสียงของเขาแหบพร่า "ข้า... รู้... แล้ว!" เฟียตอบ ดวงตาของเธอสบเข้ากับไรอัน "เรา... จะ... สู้... จน... กว่า... จะ... ถึง... ที่สุด!" ทั้งสองรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ภายในตัว ผนึกกำลังกันเพื่อสร้างการโจมตีครั้งสุดท้ายที่ทรงพลังพอจะต่อกรกับจอมมารวายุได้ จาเร็คใช้จังหวะที่ทหารของจอมมารวายุเริ่มลังเล เขากระโดดขึ้นไปบนแท่นบูชา และใช้มีดสั้นที่ซ่อนไว้ แทงเข้าไปในรอยแยกของกลไกบางอย่างที่เขาเคยสังเกตเห็น "อ๊าก!" จาเร็คกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อพลังงานบางส่วนจากศิลาชีวาไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขา แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ "นี่... มัน... คือ... การ... เตือน... ครั้ง... สุดท้าย... จอมมาร... วายุ!" จาเร็คกล่าว "เจ้า... จะ... ไม่... ได้... ครอบครอง... ศิลา... นี้!" พลังงานสีเขียวมรกตจากศิลาชีวาเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง มันไม่ได้แผ่กระจายออกไปอย่างที่เคย แต่กลับถูกดึงกลับเข้ามาอย่างผิดธรรมชาติ "เจ้า... โง่... เจ้า... กำลัง... ทำให้... ทุกสิ่ง... พัง... ทลาย!" จอมมารวายุตะโกนด้วยความโกรธจัด "ดีกว่า... ที่... จะ... ถูก... เจ้า... หลอก... ใช้... ไป... ตลอด... กาล!" จาเร็คตอบ ทันใดนั้น มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถงแห่งความทรงจำ แท่นบูชาสั่นคลอน และรอยร้าวก็ปรากฏขึ้นตามผนัง "ไรอัน! เฟีย! ตอนนี้แหละ!" จาเร็คตะโกนบอก ไรอันและเฟียไม่รอช้า พวกเขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ปลดปล่อยการโจมตีประสานที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยทำมา พุ่งเข้าใส่จอมมารวายุโดยตรง แสงสว่างจ้าสาดส่องไปทั่วห้องโถง กลบเสียงกรีดร้องของจอมมารวายุ และเสียงเตือนของศิลาชีวา