ไรอันทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างอ่อนแรง แขนข้างที่สัมผัสกับศิลาชีวาชาไปหมดราวกับว่ามันถูกแช่แข็งไว้ชั่วขณะ แต่ถึงแม้ร่างกายจะอ่อนล้า เขาก็รู้สึกถึงความปลาบปลื้มใจที่ได้เห็นเหล่าร่างเงาถูกกำจัดไปจนสิ้น เขาใช้มืออีกข้างกอดอกตัวเองไว้ พยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อเรียกกำลังวังชาคืนมา "สำเร็จแล้ว... เราทำสำเร็จแล้ว" เขาพึมพำกับตัวเอง เฟียรีบโผเข้าหาไรอันทันทีที่เห็นสภาพของเขา "ไรอัน! เจ้าเป็นอะไรไป!?" นางร้องถามด้วยความเป็นห่วง นางใช้ปีกอันบอบบางของตนประคองศีรษะของไรอันขึ้นมาวางบนตักอย่างอ่อนโยน "ข้า... ข้าแค่เหนื่อยเล็กน้อย" ไรอันตอบ พยายามฝืนยิ้มให้เฟีย "พลังชีวิตของข้า... มันถูกใช้ไปมากทีเดียว" "เจ้าเสียสละมากเกินไปแล้ว ไรอัน" ศิลาชีวากล่าวเสียงแผ่วเบา "พลังชีวิตของเจ้า... มันมีค่าเกินกว่าจะนำมาใช้เช่นนี้" "แต่... แต่ท่านก็จะหลุดพ้นแล้วนี่ครับ" ไรอันเงยหน้ามองผลึกสีฟ้าที่บัดนี้เปล่งประกายเรืองรองอย่างมั่นคง "นั่นคือเป้าหมายของเรา" "การหลุดพ้นของข้า... มันมาพร้อมกับภาระอันยิ่งใหญ่" ศิลาชีวากล่าวต่อ "พลังของข้า... ไม่ใช่สิ่งที่จะนำมาใช้เพื่อการต่อสู้หรือทำลายล้างได้ง่ายๆ มันคือพลังแห่งการสร้างสรรค์ และการรักษา... การที่เจ้าเสียสละพลังชีวิตของเจ้าเข้ามา มันเหมือนกับการเปิดประตูให้พลังของข้าไหลเวียนอย่างเต็มที่... ซึ่งนั่นอาจไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป" "หมายความว่ายังไงครับ?" ไรอันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "พลังที่ถูกกักขังมานาน ย่อมมีความปรารถนาที่จะปลดปล่อย... เมื่อพลังของข้าไหลเวียนอย่างเต็มที่ มันย่อมต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่าง" ศิลาชีวาอธิบาย "และสิ่งที่ข้าต้องการเปลี่ยนแปลง... คือการคืนสมดุลให้กับพิภพมายาแห่งนี้" "คืนสมดุล?" เฟียถาม "แล้วมันจะเกี่ยวกับพลังชีวิตของไรอันอย่างไร?" "พลังชีวิตของไรอัน... คือตัวเชื่อมโยงระหว่างโลกของเขา กับพิภพมายาแห่งนี้" ศิลาชีวาตอบ "เมื่อพลังของข้าไหลเวียนเต็มที่ มันจะพยายามดึงดูดพลังชีวิตของผู้ที่มีความเชื่อมโยงกับมัน... เพื่อที่จะปรับเปลี่ยนทุกสิ่งให้เป็นไปตามธรรมชาติที่แท้จริงของพลังแห่งการสร้างสรรค์" ไรอันเริ่มรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านร่าง "ท่านกำลังจะบอกว่า... พลังของท่านจะดูดพลังชีวิตของผมไปเรื่อยๆ อย่างนั้นเหรอครับ?" "ไม่ใช่การดูด... แต่เป็นการปรับเปลี่ยน" ศิลาชีวาแก้ "มันจะค่อยๆ หลอมรวมพลังชีวิตของเจ้าเข้ากับพลังของข้า... เพื่อให้เจ้าสามารถเป็นผู้ควบคุมและนำพามันไปสู่จุดหมายที่ถูกต้องได้" "ควบคุมงั้นเหรอครับ?" ไรอันเอ่ยเสียงเบา "ผม... ผมจะรับไหวเหรอครับ?" "เจ้าผ่านการทดสอบมามากมาย... เจ้าแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญ ความเสียสละ และจิตใจอันบริสุทธิ์" ศิลาชีวาปลอบโยน "หากไร้ซึ่งคุณสมบัติเหล่านี้ พลังของข้าคงเผาผลาญเจ้าไปตั้งแต่วินาทีแรกที่เจ้าสัมผัสข้าแล้ว" เฟียก้มลงมองไรอันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ไรอัน... เจ้าแน่ใจนะว่าไหว?" ไรอันค่อยๆ พยุงตัวเองขึ้นนั่ง เขาหันไปมองเฟีย แล้วมองไปยังศิลาชีวา ดวงตาของเขามีประกายแห่งความมุ่งมั่นที่เคยมีก่อนหน้านี้กลับมาอีกครั้ง "ผมไม่รู้ครับเฟีย... แต่ผมได้มาถึงที่นี่แล้ว ผมได้เห็นพลังอันยิ่งใหญ่ที่ถูกกักขัง ผมได้เห็นความหวังที่จะได้เห็นสมดุลกลับคืนมา... ถ้าการเสียสละพลังชีวิตของผมเป็นสิ่งที่ต้องแลกมา... ผมก็จะยอมรับมัน" "เจ้ากำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ ไรอัน" ศิลาชีวากล่าว "การรับพลังของข้า... ไม่ใช่แค่การได้พลังมาครอบครอง แต่มันคือภาระที่ต้องแบกรับ... เจ้าจะต้องเป็นผู้พิทักษ์สมดุลของพิภพมายาแห่งนี้... ต้องคอยป้องกันไม่ให้พลังแห่งการสร้างสรรค์ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด" "ผมเข้าใจครับ" ไรอันตอบ "ผมยอมรับภาระนี้" ทันทีที่ไรอันเอ่ยยอมรับ ร่างกายของเขาก็พลันสั่นสะท้านไปทั่ว ร่างกายที่อ่อนแรงจากการต่อสู้ บัดนี้กลับถูกกระชากด้วยพลังมหาศาลที่มองไม่เห็น แสงสีฟ้าอันเจิดจ้าจากศิลาชีวาเริ่มสว่างขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้สว่างจ้าจนแสบตา แต่มันกลับสว่างนุ่มนวลกว่าเดิม ราวกับว่ามันกำลังโอบกอดไรอันไว้ "รู้สึกอย่างไรบ้าง?" เฟียถามอย่างร้อนรน "มัน... มันเหมือนกับว่า... ร่างกายของผมกำลังถูกหลอมรวมใหม่" ไรอันอธิบาย "ผมรู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนไปทั่วทุกอณู... มันเจ็บปวด... แต่ก็... น่าอัศจรรย์" "จงอดทนไว้ ไรอัน" ศิลาชีวากล่าว "นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น... เมื่อเจ้าสามารถควบคุมพลังของข้าได้อย่างสมบูรณ์ เจ้าจะพบว่าเจ้าแข็งแกร่งกว่าที่เคยเป็นมา" เมื่อกระบวนการหลอมรวมเริ่มเข้มข้นขึ้น ไรอันก็รู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่มากขึ้นระหว่างเขากับพิภพมายาแห่งนี้ เขาสัมผัสได้ถึงเสียงกระซิบของสายลม กลิ่นอายของผืนดิน และความรู้สึกถึงพลังชีวิตที่เต้นระบำอยู่รอบตัวเขา ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ไปแล้ว "พลังที่แท้จริง... ไม่ใช่แค่การต่อสู้" ไรอันพึมพำ "แต่มันคือการเชื่อมโยง... การเข้าใจ... และการสร้างสรรค์" แสงสีฟ้าค่อยๆ ลดความเจิดจ้าลง แต่ความรู้สึกของพลังที่ไหลเวียนในตัวไรอันกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งชัดเจนและทรงพลังมากขึ้น ร่างกายของเขาที่เคยอ่อนแรง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงอีกครั้ง แต่เป็นเรี่ยวแรงที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่แค่พละกำลังทางกายภาพ แต่เป็นพลังที่มาจากภายใน เป็นพลังแห่งการรู้แจ้ง "ท่าน... ท่านเป็นอิสระแล้วใช่ไหมครับ?" ไรอันถามศิลาชีวา "ข้าเป็นอิสระแล้ว... จากพันธนาการที่กักขังข้ามานานแสนนาน" ศิลาชีวาตอบ "แต่ภาระหน้าที่ของข้า... ยังคงอยู่... และบัดนี้... ภาระนั้นได้ถูกส่งต่อไปยังเจ้าแล้ว" ไรอันพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาหันไปมองเฟีย "เราต้องออกไปจากที่นี่แล้ว" เฟียพยักหน้าเห็นด้วย "แต่เราจะไปได้อย่างไร? ประตูมิติที่พาเรามาที่นี่... มันปิดไปแล้ว" ไรอันยิ้มบางๆ "บางที... ผมอาจจะมีวิธี" เขากล่าว เขายกมือขึ้นเหนือศีรษะ แล้วหลับตาลง เขานึกถึงประตูมิติที่พาเขามาที่นี่ นึกถึงเส้นทางที่เขาเดินผ่านมาทั้งหมด