เซี่ยงอี้ใช้พลังทั้งหมดที่เขามี ผสานกับพลังแห่งความสงบที่สั่งสมมานานหลายปี ปล่อยออกไปพร้อมกับดาบแห่งความสงบ ลำแสงสีขาวนวลสว่างจ้าพุ่งเข้าปะทะกับลำแสงสีดำจากปีศาจร้าย การปะทะกันครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้ง แสงสว่างอันบริสุทธิ์ค่อยๆ กลืนกินพลังงานด้านมืดของปีศาจช้าๆ แต่หนักแน่น ปีศาจร้ายคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันเริ่มสั่นคลอน เปลวไฟสีแดงในดวงตาเริ่มมอดดับลง "เป็นไปไม่ได้! ข้าคือพลังแห่งความมืด! ไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งข้าได้!" ปีศาจร้ายตะโกนก้อง แต่เสียงของมันอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ท่านขุนนางมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ "ไม่จริง... ไม่จริง! ยันต์อสูรของข้า... พลังของข้า... ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้!" "พลังแห่งความมืดมีจุดจบเสมอ" เซี่ยงอี้กล่าวเสียงเรียบ ดวงตาของเขามุ่งมั่น เขายังคงรักษาจิตใจให้สงบนิ่ง แม้จะรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากปีศาจก็ตาม "และจุดจบของมัน... คือการถูกขับไล่ด้วยแสงสว่าง" เขากระชับดาบในมือแน่น สมาธิทั้งหมดของเขามุ่งตรงไปที่ปีศาจร้าย แสงสีขาวนวลจากดาบแห่งความสงบสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะไม่มีใครสามารถลืมตา มองได้ "รับไปซะ! หายไปซะ! ความชั่วร้ายแห่งนครแห่งมายา!" เซี่ยงอี้ตะโกนพร้อมกับปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ ลำแสงสีขาวนวลพุ่งเข้าทะลวงร่างของปีศาจร้าย เสียงคำรามสุดท้ายของมันดังขึ้นอย่างโหยหวน ก่อนที่ร่างทั้งร่างของมันจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ เหลือเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นอายของความสงบที่กลับมาปกคลุมห้องโถงใหญ่ ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่ว ท่านขุนนางทรุดตัวลงกับพื้น ขาของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ องครักษ์ที่เหลืออยู่ยืนนิ่งอึ้ง มองดูเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นด้วยความหวาดกลัว เซี่ยงอี้ลดดาบลง มองดูมือของตนเอง เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความพึงพอใจในผลลัพธ์ที่ได้ เขาหันไปมองท่านขุนนางที่กำลังตัวสั่น "ท่านขุนนาง" เซี่ยงอี้กล่าว "การกดขี่ข่มเหงประชาชน นำมาซึ่งความทุกข์ยาก และสุดท้าย... ย่อมนำพาซึ่งหายนะ" ท่านขุนนางเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยงอี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่? พลังของเจ้า... มันเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาไปมากนัก" "ข้าก็เป็นเพียงผู้ฝึกฝนวิชาดาบ" เซี่ยงอี้ตอบ "ข้าเดินทางมาเพื่อค้นหาความหมายของคำว่า 'สุดยอด' และเพื่อผดุงความยุติธรรม" "ความยุติธรรมงั้นหรือ?" ท่านขุนนางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าไม่เข้าใจหรอก! โลกนี้มันโหดร้าย! อำนาจเท่านั้นที่จะทำให้เจ้าอยู่รอดได้! ข้า... ข้าเพียงแค่ต้องการรักษาอำนาจของข้าไว้!" "การรักษาอำนาจด้วยการเบียดเบียนผู้อื่น... คือการสร้างหลุมฝังศพให้กับตัวเอง" เซี่ยงอี้กล่าว "ถึงเวลาแล้วที่นครแห่งมายาจะได้มีผู้ปกครองที่แท้จริง" เขาหันไปหาองครักษ์ที่ยังยืนนิ่งอยู่ "พวกท่าน... ได้เวลาเลือกแล้วว่าจะรับใช้นายที่กดขี่ประชาชนต่อไป หรือจะร่วมมือกับข้า เพื่อสร้างนครแห่งมายาที่ดีขึ้น" องครักษ์หลายคนก้มหน้าลง บางคนดูเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก บางคนก็แสดงท่าทีไม่พอใจ "ข้า... ข้าไม่ต้องการสู้กับพวกท่าน" เซี่ยงอี้กล่าว "แต่ถ้าพวกท่านยังคงเลือกที่จะปกป้องคนชั่ว... ข้าก็จำเป็นต้องทำ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกของคฤหาสน์ กองทหารจำนวนมากบุกเข้ามา พวกมันสวมชุดเกราะสีดำสนิท และมีตราสัญลักษณ์ที่ไม่คุ้นตา "ใครบังอาจบุกรุกคฤหาสน์ของข้า!" ท่านขุนนางตะโกนขึ้นอย่างโมโห "เราคือทหารจากอาณาจักรอัสดง" ชายร่างสูงสวมชุดเกราะสีทองอร่ามกล่าว "เราได้รับคำสั่งให้มาจับกุมท่านขุนนาง ในข้อหากบฏและกบฏต่อราชบัลลังก์!" "กบฏ? ราชบัลลังก์?" ท่านขุนนางหน้าถอดสี "เป็นไปไม่ได้! ข้าภักดีต่อจักรพรรดิมาโดยตลอด!" "ท่านขุนนาง... ท่านได้แอบสะสมกำลังและอาวุธมาเป็นเวลาเนิ่นนาน" ชายร่างสูงกล่าว "และล่าสุด... ท่านได้ใช้วิชาอาคมชั่วร้าย ปลุกปีศาจมาทำร้ายประชาชน นี่คือหลักฐานชัดเจน!" เซี่ยงอี้มองไปที่ท่านขุนนาง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง "ข้าคิดว่าท่านสำนึกผิดแล้ว... แต่ข้าผิดเอง" "แก... แกเป็นคนของจักรพรรดิอย่างนั้นหรือ?" ท่านขุนนางถามเซี่ยงอี้ด้วยความหวาดหวั่น "แกส่งข่าวให้พวกมันใช่ไหม!" "ข้าไม่เคยส่งข่าวให้ใคร" เซี่ยงอี้ตอบ "ข้ามาที่นี่เพื่อความยุติธรรมของประชาชนเท่านั้น" "จับกุมมัน!" ชายร่างสูงออกคำสั่ง ทหารจากอาณาจักรอัสดงพุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้และองครักษ์ทันที การต่อสู้ครั้งใหม่ได้อุบัติขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เซี่ยงอี้จำต้องหยิบดาบขึ้นมาป้องกันตนเองอีกครั้ง เขาไม่ต้องการต่อสู้กับทหารที่จงรักภักดีต่อแผ่นดิน แต่พวกเขากลับถูกหลอกใช้ให้มาจับกุมผู้ที่กำลังต่อสู้เพื่อความถูกต้อง