การเดินทางลงจากยอดเขาเมฆาลอยนั้นใช้เวลาหลายวัน เซี่ยงอี้ไม่ได้รีบร้อน เขาสังเกตการณ์ความเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติรอบตัว และค่อยๆ ซึมซับพลังของผืนป่า ความสงบของสายน้ำ และความแข็งแกร่งของขุนเขา เขาพบว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการลงจากเขา แต่เป็นการเดินทางสู่การค้นพบภายในตนเองอีกครั้ง เมื่อเท้าของเขาสัมผัสกับพื้นดินของหมู่บ้านที่อยู่เชิงเขา บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป ความสงบเงียบที่เคยมีบนยอดเขา ถูกแทนที่ด้วยเสียงอึกทึกครึกโครมของผู้คน เสียงพูดคุยจอแจ และกลิ่นอายของความวุ่นวายที่คุ้นเคย เซี่ยงอี้ตัดสินใจแวะพักในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งเพื่อหาเสบียงและสอบถามข่าวสาร เขาเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมที่ดูคึกคักที่สุดแห่งหนึ่ง และสั่งอาหารพร้อมกับเครื่องดื่ม "มาใหม่หรือเจ้าหนุ่ม?" หญิงชราเจ้าของโรงเตี๊ยมถามด้วยรอยยิ้ม "หน้าตาดูแปลกตาไปนะ" "ขอรับ" เซี่ยงอี้ตอบ "ข้าเพิ่งเดินทางมาจากที่ไกล" "เดินทางไปที่ไหนมาเล่า?" "ข้าเพิ่งลงจากยอดเขาเมฆาลอยมาขอรับ" เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงชราก็ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นกังวลเล็กน้อย "ยอดเขาเมฆาลอย... เป็นที่ที่อันตรายนะ เจ้าหนุ่ม ไม่ใช่ใครจะไปที่นั่นได้ง่ายๆ" "ข้าได้รับคำแนะนำและฝึกฝนมาขอรับ" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้าไม่ได้มีเจตนาจะทำอันตรายใคร" "ดีแล้ว" หญิงชราถอนหายใจ "ช่วงนี้มีข่าวลือแปลกๆ เกี่ยวกับนครแห่งมายาเข้ามาเรื่อยๆ พวกขุนนางใหญ่ในเมืองหลวงดูเหมือนจะกำลังวางแผนบางอย่าง ข้าได้ยินว่ามีกลุ่มนักดาบที่ทรงอิทธิพลกำลังเคลื่อนไหวผิดปกติด้วย" เซี่ยงอี้รู้สึกใจหายวาบ ข่าวสารนี้สอดคล้องกับสิ่งที่เขาได้ล่วงรู้มาก่อนหน้านี้ แผนการร้ายที่ซ่อนเร้นในนครแห่งมายากำลังจะเปิดเผยตัวออกมาอย่างชัดเจน "กลุ่มนักดาบที่ทรงอิทธิพล..." เซี่ยงอี้ถาม "ท่านพอจะทราบว่าเป็นใครบ้างหรือไม่ขอรับ?" "อืม..." หญิงชราครุ่นคิด "ข้าได้ยินชื่อ 'กลุ่มเงาทมิฬ' บ่อยๆ พวกเขาว่ากันว่าเป็นกลุ่มนักดาบที่เก่งกาจและทำงานสกปรกให้กับพวกขุนนางบางคน พวกเขาไม่เคยเปิดเผยใบหน้า และมักจะปรากฏตัวในที่ที่มืดที่สุด" 'กลุ่มเงาทมิฬ' เซี่ยงอี้ทวนคำ ชื่อนี้ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างที่เชื่อมโยงกับสิ่งที่เขาเคยเผชิญมา "แล้วนครแห่งมายาเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?" เซี่ยงอี้ถามต่อ "มีอะไรผิดปกติไปจากเดิมบ้างหรือไม่?" "นครแห่งมายา..." หญิงชราถอนหายใจ "ตั้งแต่ท่านขุนนาง 'เจิ้นอี้' เข้ามามีอำนาจในเมืองนั้น ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไป มีการเก็บภาษีที่โหดร้ายขึ้น ผู้คนเริ่มหวาดกลัว และมีข่าวลือว่าท่านขุนนางผู้นี้กำลังทำพิธีกรรมบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว" เซี่ยงอี้รู้สึกได้ถึงกระแสความไม่พอใจที่ก่อตัวขึ้นในหมู่ชาวบ้าน เขาเห็นแววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังปะปนกัน "ขอบคุณสำหรับข้อมูลขอรับ" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้าคงจะต้องเดินทางต่อไปแล้ว" เมื่อออกจากโรงเตี๊ยม เซี่ยงอี้ก็พบว่ามีชายฉกรรจ์สองคนยืนรอเขาอยู่หน้าโรงเตี๊ยม พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าจนมองไม่เห็นว่าเป็นใคร "เจ้าคือเซี่ยงอี้ใช่หรือไม่?" ชายคนหนึ่งถาม เสียงของเขาเย็นชาและไร้อารมณ์ "ใช่" เซี่ยงอี้ตอบอย่างระแวดระวัง "มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือ?" "เราได้รับคำสั่งให้มาเชิญเจ้าไปพบ" ชายอีกคนกล่าว "นายของเราต้องการจะคุยกับเจ้า" "นายของพวกท่านคือใคร?" เซี่ยงอี้ถาม "เจ้าจะได้รู้เมื่อไปถึง" ชายคนแรกตอบ "แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมไป เราคงต้องใช้กำลัง" เซี่ยงอี้มองไปรอบๆ เห็นว่ามีชาวบ้านบางส่วนเริ่มหยุดมองพวกเขาด้วยความสงสัย เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นที่นี่ "ถ้าเช่นนั้น... ข้าจะไปด้วย" เซี่ยงอี้กล่าว "แต่ขอให้พวกท่านบอกข้าว่าจะพาข้าไปที่ไหน" "ตามเรามา" ชายทั้งสองตอบ ก่อนจะหันหลังเดินนำไป เซี่ยงอี้เดินตามพวกเขาไปอย่างเงียบๆ เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่อย่างน้อย เขาก็ได้ข้อมูลเพิ่มเติมที่จะช่วยให้เขาเตรียมตัวรับมือได้ พวกเขาพาเซี่ยงอี้เดินลึกเข้าไปในป่าด้านหลังหมู่บ้าน ระหว่างทางก็มีนักดาบสวมชุดคล้ายๆ กันปรากฏตัวขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้มีนักดาบประมาณสิบกว่าคนล้อมรอบเขาอยู่ "พวกเจ้าคือกลุ่มเงาทมิฬสินะ" เซี่ยงอี้กล่าว "ถูกต้อง" ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มตอบ "และเจ้าได้เข้ามาพัวพันกับเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยว" "ข้าเพียงแค่ต้องการค้นหาความจริง" เซี่ยงอี้กล่าว "และช่วยผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ" "ความจริง? ความช่วยเหลือ?" หัวหน้ากลุ่มหัวเราะเยาะ "โลกนี้ไม่มีสิ่งเหล่านั้น มีแต่พลัง อำนาจ และความได้เปรียบเท่านั้น" "ท่านคิดผิด" เซี่ยงอี้โต้แย้ง "พลังที่แท้จริง คือพลังที่เกิดจากความถูกต้อง และความเมตตา" "คำพูดของเด็กน้อย" หัวหน้ากลุ่มกล่าว "เจ้ายังไม่เข้าใจโลกนี้ดีพอ วันนี้เจ้าจะต้องชดใช้สำหรับความโง่เขลาของเจ้า" ทันใดนั้น หัวหน้ากลุ่มก็ชักดาบออกมา นักดาบคนอื่นๆ ก็ทำตามเช่นกัน พวกเขาล้อมเซี่ยงอี้เข้ามาเรื่อยๆ "อย่าหาว่าเราไม่เตือน" หัวหน้ากลุ่มกล่าว "ถ้าเจ้ามอบตัวเสียแต่โดยดี เราอาจจะไว้ชีวิตเจ้า" "ข้าไม่เคยยอมจำนนต่อความอยุติธรรม" เซี่ยงอี้ตอบ เขาสวมปลอกแขนที่ทำจากหนังกลับที่เขาได้มาจากยอดเขาเมฆาลอย และจับด้ามดาบของตนเองอย่างมั่นคง "ถ้าเช่นนั้น... ก็จงตายซะ!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน และพุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้เป็นคนแรก