แสงสีทองจากดาบวิเศษของเซี่ยงอี้ได้ทะลวงผ่านร่างของชายชุดดำทะมึนอย่างแม่นยำ ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ยังคงกึกก้องไปทั่วบริเวณห้องสมุดหลวง ร่างของชายผู้นั้นชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ ก่อนที่ร่างของเขาจะเริ่มสั่นระริกราวกับจะสลายไปในอากาศ "เป็นไปไม่ได้... เจ้า... เจ้าทำไม่ได้..." เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้กลับอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด พลังอันชั่วร้ายที่เคยโอบล้อมตัวเขาเริ่มสั่นคลอน ราวกับม่านหมอกที่ถูกแสงอาทิตย์แผดเผา เซี่ยงอี้ถอนดาบวิเศษของเขาออกอย่างรวดเร็ว แสงสีทองที่เคยสว่างจ้าค่อยๆ เลือนหายไป แต่ประกายแห่งชัยชนะยังคงฉายชัดในดวงตาของเขา เขาเห็นว่าร่างของชายชุดดำเริ่มซีดเซียวลงเรื่อยๆ และมีรอยร้าวปรากฏขึ้นบนผิวหนังราวกับแก้วที่กำลังจะแตก "พลังแห่งความมืดที่เจ้าครอบครองนั้น ไม่มีวันเอาชนะพลังแห่งความดีงามได้" เซี่ยงอี้กล่าวเสียงหนักแน่น "จงไปสู่ภพภูมิที่เจ้าควรอยู่เสีย" ชายชุดดำมองเซี่ยงอี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว "เจ้า... เจ้าจะเสียใจ... แผนการของพวกเรา... ยังไม่จบสิ้น..." พูดจบ ร่างของชายชุดดำก็สลายหายไปในอากาศ พร้อมกับเสียงหวีดหวิวที่แผ่วเบา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และกลิ่นอายประหลาดที่ค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา จูหลิงรีบวิ่งเข้ามาหาเซี่ยงอี้ด้วยความเป็นห่วง "เซี่ยงอี้! เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?" เซี่ยงอี้ยิ้มบางๆ เขาส่ายหน้า "ข้าไม่เป็นไร จูหลิง แต่อาจารย์ซือหลงล่ะ?" "อาจารย์ปลอดภัยแล้ว" จูหลิงตอบพลางพยักหน้าไปทางด้านนอก "เขาอยู่กับทหารที่เหลือ เขากำลังสั่งการให้พวกเขาจัดการกับพวกที่เหลืออยู่" เซี่ยงอี้พยักหน้า เขามองไปรอบๆ ห้องสมุดหลวงที่บัดนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพังจากการต่อสู้ ภาพของหนังสือโบราณที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นทำให้ใจของเขาหดหู่ "เกิดความเสียหายมากมายเหลือเกิน" "แต่เราก็หยุดยั้งแผนการอันชั่วร้ายของพวกเขาได้แล้ว" จูหลิงกล่าว "นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด" ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านในห้องสมุดอีกครั้ง เจิ้นอี้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับทหารกลุ่มหนึ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับเห็นผี "เป็นไปได้อย่างไร... ซานหลง... เขาหายไปไหน?" เจิ้นอี้อุทาน ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก "เขาถูกกำจัดแล้ว" เซี่ยงอี้กล่าว "และแผนการของพวกเจ้าก็สิ้นสุดลงที่นี่" เจิ้นอี้ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง "ไม่จริง! พวกเจ้าไม่เข้าใจ! พวกเราไม่ได้ต้องการทำลาย... พวกเราต้องการ... ต้องการเปลี่ยนแปลง!" "การเปลี่ยนแปลงด้วยการทำลายล้าง คือความป่าเถื่อน" เซี่ยงอี้ตอบ "ความรู้ที่แท้จริง ไม่ได้มีไว้เพื่อการนั้น" "เจ้าไม่รู้อะไรเลย!" เจิ้นอี้ตะโกน "พวกเจ้าไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังความสงบสุขที่พวกเจ้าเห็นมันมีอะไรซ่อนอยู่! มีความอยุติธรรม ความเหลื่อมล้ำที่กัดกินนครแห่งนี้มานานแสนนาน! พวกเราต้องการปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา เพื่อสร้างสมดุลใหม่!" "สมดุลที่เกิดจากการสูญเสียของผู้บริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ?" จูหลิงถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ไม่มีใครต้องการสิ่งนั้น!" "พวกเจ้ามันโง่เง่า!" เจิ้นอี้กล่าว เขาพยายามจะบุกเข้ามาหาเซี่ยงอี้ แต่ทหารที่มาด้วยกันกลับจับแขนเขาไว้แน่น "ปล่อยข้า! พวกเจ้าจะทำอะไร! ข้าคือผู้ที่จะกอบกู้!" เจิ้นอี้ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เซี่ยงอี้มองเจิ้นอี้ด้วยความสงสารระคนสมเพช เขาเห็นว่าเจิ้นอี้ถูกครอบงำด้วยอุดมการณ์ที่บิดเบี้ยว "เจ้าถูกหลอกใช้" "ข้าไม่ได้ถูกหลอกใช้!" เจิ้นอี้ตะโกน "ข้าเห็นความจริง! ข้าเห็นอนาคต!" "อนาคตที่เจ้าเห็นนั้น เป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากความเกลียดชังและความสิ้นหวัง" เซี่ยงอี้กล่าว "หากเจ้าต้องการเปลี่ยนแปลงจริงๆ จงใช้ปัญญาและความถูกต้อง ไม่ใช่กำลังและความมืด" อาจารย์ซือหลงเดินเข้ามาหาเซี่ยงอี้และจูหลิง สีหน้าของท่านยังคงเคร่งขรึม แต่แววตาฉายประกายแห่งความโล่งใจ "ทำได้ดีมาก เซี่ยงอี้ จูหลิง พวกเจ้าช่วยชีวิตนครแห่งนี้ไว้" "ขอบคุณครับอาจารย์" เซี่ยงอี้กล่าว "แต่เรื่องราวอาจจะยังไม่จบแค่นี้" "ข้าทราบ" อาจารย์ซือหลงพยักหน้า "แผนการของพวกเขามีเครือข่ายที่ซับซ้อน การกำจัดซานหลงและเจิ้นอี้ได้เป็นเพียงการตัดกิ่งก้านสาขาเท่านั้น แต่รากเหง้าที่แท้จริงยังคงอยู่" "พวกเราต้องค้นหาให้พบ" เซี่ยงอี้กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "เพื่อไม่ให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นอีก" อาจารย์ซือหลงมองเซี่ยงอี้ด้วยความชื่นชม "ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า เซี่ยงอี้ เจ้าคือความหวังที่แท้จริงของนครแห่งนี้" ในขณะเดียวกัน ทหารกลุ่มหนึ่งก็สามารถจับกุมตัวเจิ้นอี้ได้สำเร็จ พวกเขาพาเขาออกไปจากห้องสมุดหลวง ท่ามกลางสายตาที่มองตามไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เซี่ยงอี้และจูหลิงมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าการเดินทางยังคงดำเนินต่อไป ยังมีปริศนาอีกมากมายที่รอให้พวกเขาไข และศัตรูอีกหลายคนที่รอการเผชิญหน้า "เราจะไปที่ไหนต่อดี?" จูหลิงถาม "เราต้องกลับไปที่โรงเตี๊ยมก่อน" เซี่ยงอี้ตอบ "รวบรวมข้อมูล และวางแผนการต่อไป" "แล้วอาจารย์ซือหลงล่ะ?" "ท่านคงมีภารกิจของท่าน" เซี่ยงอี้กล่าว "แต่ข้าเชื่อว่าเราจะยังคงร่วมมือกันต่อไป" ทั้งสองคนเดินออกจากห้องสมุดหลวงที่บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพัง แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมา ท่ามกลางความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่ในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น พวกเขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า แม้แต่ความมืดมิดที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ไม่สามารถต้านทานแสงสว่างแห่งความดีงามได้ และพลังที่แท้จริงนั้น ไม่ได้อยู่ที่การทำลายล้าง แต่อยู่ที่การปกป้องและสร้างสรรค์