หลังจากผ่านป่าไผ่อันน่าสะพรึงกลัวมาได้ เซี่ยงอี้ก็มาถึงเชิงเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ยอดเขาแห่งนี้ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ จนมองแทบไม่เห็นว่ามันสูงเพียงใด และบนยอดเขานั้นเอง คือที่ตั้งของสำนักกระบี่ไร้สิ้น อันเลื่องชื่อ "เรามาถึงแล้ว" ชายชุดดำคนหนึ่งกล่าว "สำนักกระบี่ไร้สิ้นอยู่บนยอดเขานั่น" เซี่ยงอี้มองขึ้นไปบนยอดเขา ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "แล้วท่านอู่เจี้ยนอยู่ที่นั่นใช่หรือไม่?" "ท่านอู่เจี้ยนประทับอยู่บนยอดเขาเสมอ" ชายชุดดำตอบ "แต่การจะขึ้นไปพบท่านได้นั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย" "ข้าเข้าใจ" เซี่ยงอี้ตอบ "ข้าพร้อมเสมอ" การปีนป่ายขึ้นสู่ยอดเขานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เส้นทางคดเคี้ยวและเต็มไปด้วยหินแหลมคมที่ตั้งตระหง่านราวกับฟันฉลาม เซี่ยงอี้ต้องใช้กำลังและความอดทนอย่างสูงในการปีนป่าย เขาเห็นเงาของชายชุดดำกลุ่มนั้นค่อยๆ หายลับไปในม่านหมอกด้านบน เมื่อขึ้นมาถึงยอดเขา เซี่ยงอี้ก็พบกับทัศนียภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ ท่ามกลางหมอกหนาเบื้องหน้าปรากฏลานประลองที่ถูกสร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย ก่อด้วยหินสีดำสนิท ตั้งอยู่ริมผาที่ทอดลงไปเบื้องล่างอย่างน่าหวาดเสียว และที่กลางลานประลองนั้นเอง ชายผู้หนึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ เขาคือ 'อู่เจี้ยน' ชายผู้นี้สวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสีดำขลับถูกมัดไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์ ราวกับชายหนุ่ม แต่แววตาของเขากลับฉายแววแห่งความเยือกเย็นและความลึกล้ำ ยากจะหยั่งถึง มือข้างหนึ่งของเขาถือดาบเล่มหนึ่ง ใบดาบสีเงินยวงสะท้อนแสงแดดที่ส่องลอดหมอกลงมาอย่างแผ่วเบา ดาบเล่มนั้นดูคล้ายกับดาบของเซี่ยงอี้ แต่กลับมีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง "เจ้ามาแล้ว" อู่เจี้ยนกล่าว น้ำเสียงของเขาเย็นชา แต่กลับมีความกังวานอันทรงพลัง "เซี่ยงอี้" เซี่ยงอี้ยืนนิ่ง เขาประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม "ท่านอู่เจี้ยน ข้าเซี่ยงอี้ มาตามที่ท่านเรียก" "ข้าไม่ได้เรียกเจ้า" อู่เจี้ยนตอบ "แต่ข้าก็รู้ว่าเจ้าจะมา" "ข้ามาเพื่อประลอง" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้าต้องการพิสูจน์ว่าข้าคู่ควรกับคำว่า 'สุดยอด' หรือไม่" อู่เจี้ยนยิ้มบางๆ "ความหมายของคำว่า 'สุดยอด' นั้นมีมากมายนัก บางคนคิดว่าคือการมีชัยเหนือผู้อื่น บางคนคิดว่าคือการบรรลุถึงที่สุดแห่งวิชา แต่สำหรับข้า 'สุดยอด' คือการเข้าใจถึงแก่นแท้ของวิชาดาบ และการค้นพบความสงบภายใน" "ข้าต้องการค้นพบความสงบภายในเช่นกัน" เซี่ยงอี้กล่าว "แต่ข้าเชื่อว่าเส้นทางสู่ความสงบนั้น อาจจะผ่านการเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ยิ่งใหญ่" "เจ้าหนุ่มเอ๋ย เจ้ายังมีทัศนคติที่แข็งกร้าวเกินไป" อู่เจี้ยนกล่าว "แต่ก็ไม่ใช่เรื่องผิด" เขายกดาบในมือขึ้น "หากเจ้าต้องการพิสูจน์ตนเอง ก็จงมาประลองกับข้า" เซี่ยงอี้พยักหน้า เขาชักดาบไร้ชื่อออกจากฝักอย่างสง่างาม ใบดาบเงินวาววับสั่นสะท้านเล็กน้อย ราวกับจะแสดงความกระตือรือร้นที่จะได้ต่อสู้ "ประลอง!" อู่เจี้ยนตะโกน สิ้นเสียง ร่างของอู่เจี้ยนก็หายไปในพริบตา! "วูบ!" เสียงดาบดังขึ้นอีกครั้ง เซี่ยงอี้หลบการโจมตีของอู่เจี้ยนได้อย่างหวุดหวิด ใบดาบของอู่เจี้ยนเฉียบคมราวกับจะตัดผ่านอากาศได้ "เร็วเหลือเกิน" เซี่ยงอี้คิดในใจ เซี่ยงอี้โต้กลับด้วยการฟันดาบอย่างรวดเร็ว แต่การโจมตีของอู่เจี้ยนนั้นยากที่จะคาดเดา เขาเคลื่อนไหวอย่างอิสระ ราวกับจะไร้ขีดจำกัด "พลั่ก!" ดาบของทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดประกายไฟเล็กๆ ขึ้น "ฝีมือของเจ้าก็ไม่เลว" อู่เจี้ยนกล่าว "แต่ยังขาดความประณีต" "ข้าจะทำให้ท่านเห็น" เซี่ยงอี้ตอบกลับ การประลองดำเนินไปอย่างดุเดือด ท่ามกลางสายลมที่พัดกรูเข้ามาจากหน้าผา เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เซี่ยงอี้พยายามใช้ทุกวิชาที่เขาเรียนรู้มาเพื่อต่อกรกับอู่เจี้ยน แต่ทุกครั้งที่เขาโจมตี อู่เจี้ยนก็จะสามารถหลบหลีกหรือปัดป้องได้อย่างง่ายดาย "เจ้ายังไม่เข้าใจแก่นแท้ของวิชาดาบ" อู่เจี้ยนกล่าว "เจ้าใช้กำลังมากเกินไป" "ข้าจะพยายาม!" เซี่ยงอี้กัดฟัน เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มคืบคลานเข้ามา "นี่คือ 'ประกายดาบผลาญวิญญาณ'!" อู่เจี้ยนตะโกน ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เซี่ยงอี้ด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ใบดาบของเขาเปล่งประกายสีขาวเจิดจ้า ราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่ง เซี่ยงอี้หลบอย่างสุดกำลัง แต่ก็ยังถูกใบดาบเฉียดเข้าที่แขนข้างหนึ่ง ทำให้เกิดบาดแผลที่ลึกกว่าเดิม "อ๊าก!" เซี่ยงอี้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "เจ้าพ่ายแพ้แล้ว" อู่เจี้ยนกล่าว "เจ้ายังไม่พร้อมที่จะเข้าใจคำว่า 'สุดยอด'" เซี่ยงอี้นั่งลงไปข้างหนึ่ง มองไปยังดาบไร้ชื่อในมืออย่างเศร้าสร้อย "ข้า...ข้ายังไม่ถึงขั้นสินะ" อู่เจี้ยนเดินเข้ามาใกล้ "ความพ่ายแพ้ไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้" เขาวางดาบลง "ข้าจะสอนเจ้า" เซี่ยงอี้เงยหน้าขึ้นมองอู่เจี้ยนด้วยความประหลาดใจ "ท่าน...ท่านจะสอนข้า?" "ใช่" อู่เจี้ยนพยักหน้า "หากเจ้าต้องการค้นหาความหมายของคำว่า 'สุดยอด' เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะสงบจิตใจก่อน" เซี่ยงอี้มองไปยังดาบไร้ชื่อในมือของเขา ก่อนจะมองไปยังอู่เจี้ยน เขารู้สึกได้ถึงความหวังที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ "ข้า...ข้าขอขอบคุณท่าน" เซี่ยงอี้กล่าว "ข้าจะตั้งใจเรียนรู้" อู่เจี้ยนยิ้มบางๆ "ดีมาก" เขามองไปยังดาบไร้ชื่อของเซี่ยงอี้ "ดาบของเจ้า...มันมีความพิเศษ" "ท่านรู้ได้อย่างไร?" เซี่ยงอี้ถาม "ข้าสัมผัสได้" อู่เจี้ยนตอบ "เช่นเดียวกับที่ข้าสัมผัสได้ถึงความปรารถนาอันแรงกล้าในตัวเจ้า" เซี่ยงอี้มองไปยังดาบไร้ชื่ออีกครั้ง เขาเริ่มรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ อาจจะมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าที่เขาเคยคิดไว้ "เอาล่ะ" อู่เจี้ยนกล่าว "เราจะเริ่มฝึกฝนกันตั้งแต่ตอนนี้" เซี่ยงอี้นำดาบไร้ชื่อของเขาออกมาอีกครั้ง เขาพร้อมที่จะเริ่มต้นบทเรียนใหม่ บทเรียนที่จะนำพาเขาไปสู่ความเข้าใจในวิชาดาบที่แท้จริง และค้นหาความหมายของคำว่า 'สุดยอด' ที่เขาตามหามาตลอด "ข้าจะทำให้ท่านภูมิใจ" เซี่ยงอี้กล่าว พลางประสานมือคำนับอู่เจี้ยนอย่างนอบน้อม